IV SAB/Wr 168/14

|Sygn. akt IV SAB/Wr 168/14 | | , , [pic], , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , , Dnia 14 maja 2015 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, Przewodniczący, , Sędzia NSA Ryszard Pęk, , Sędziowie, Sędzia NSA Mirosława Rozbicka – Ostrowska, Sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.), , , Protokolant, starszy referent Katarzyna Leśniowska, , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 14 maja 2015 r., sprawy ze skargi Z. R., na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., w przedmiocie weryfikacji postanowienia z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], , oddala skargę., , , Z. R., (dalej skarżący, strona) pismem z dnia 23 czerwca 2014 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu m.in. skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. (dalej organ, Kolegium) w przedmiocie weryfikacji postanowienia (decyzji) z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] na wniosek z dnia 14 stycznia 2014r. o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że w dniu 14 stycznia 2014 r. wniosła do Kolegium "o ponowne rozpatrzenie sprawy na postanowienia z dnia [...] grudnia 2013r. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. organ "uchylił się od rozpoznania wniosku, stwierdzając niedopuszczalność ponownego rozpatrzenia sprawy". Natomiast w dniu 31 marca 2014 r skarżący wezwał Kolegium do usunięcia naruszenia prawa i o ponowne rozpatrzenie sprawy wywołanej postanowieniem (decyzją) Kolegium z dnia [...] grudnia 2013 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o umorzenie postępowania, przedstawiając w uzasadnieniu chronologicznie dotychczasowy przebieg postępowania: Decyzją organu I instancji z dnia [...] maja 2012 r., Nr [...] przyznano skarżącemu dodatek mieszkaniowy na okres od 1 grudnia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2009 r. w kwocie 233,18 zł miesięcznie. Dnia 25 listopada 2013 r. do Kolegium wpłynęło podanie Z. R. z dnia 18 listopada 2013 r. zawierające w swej treści, m.in., żądanie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 2012 r., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, w związku z art. 7, art. 8 i art. 9 K.p.a. Kolegium, decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. ([...]), stwierdziło nieważność w/w decyzji organu I instancji z dnia [...] maja 2012r., Nr [...]. Powyższa decyzja została doręczona skarżącemu dnia 3 stycznia 2014 r. Skarżący w podaniu z dnia 14 stycznia 2014 r. zawarł obok wniosku o ponowne rozpatrzenie tej sprawy m.in. wniosek o uzupełnienie orzeczenia o brakujące rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku strony o zmianę lub uchylenie decyzji organu pomocowego ze względu na słuszny interes strony i społeczny w oparciu o art. 154 i 155 k.p.a. Kolegium, postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r., Nr [...], stwierdziło niedopuszczalność wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej w pierwszej instancji decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., Nr [...], gdyż środek zaskarżenia został wniesiony przedwcześnie i tym samym nieskutecznie. Wskazano bowiem, że bieg terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w tym przypadku rozpoczyna się od daty doręczenia stronie rozstrzygnięcia załatwiającego wniosek w zakresie uzupełnienia tej decyzji. Postanowienie z dnia [...] lutego 2014 r. zostało doręczone stronie dnia 26 marca 2014 r. Skarżący podaniem z dnia 31 marca 2014r., wezwał Kolegium do usunięcia naruszenia prawa i rozpatrzenia podania z dnia 14 stycznia 2014 r. "o ponowne rozpatrzenie sprawy wywołanej postanowieniem SKO z dnia [...] grudnia 2013r, w którym Kolegium stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] maja 2012 r." Kolegium, po zapoznaniu się z wezwaniem strony do usunięcia naruszenia prawa dotyczącym niezałatwienia przez Kolegium podania skarżącego z dnia 14 stycznia 2014 r. "o ponowne rozpatrzenie sprawy wywołanej postanowieniem SKO z dnia [...] grudnia 2013r, w którym Kolegium stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] listopada 2013r.", na podstawie art. 37 § 1 i art. 105 § 1, w związku z art. 126 K.p.a., postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. ([...]), umorzyło postępowanie wszczęte wskazanym wyżej wezwaniem. Postanowienie z dnia [...] kwietnia 2014 r. zostało doręczone dnia 29 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania. Zgodnie natomiast z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz.1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwana dalej p.p.s.a. (Dz.U. z 2012r., poz.270 ze zm.) - kontrola ta obejmuje również bezczynność organu. Rozpoznając merytorycznie skargę należy podnieść, że przyjęte zostało, iż z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (por. T. Woś, M. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wyd.Prawnicze "Lexis-Nexis" (W-a 2005, str. 86). Podkreślić przy tym należy, że zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Kontrola Sądu w takich sprawach sprowadza się więc do zbadania, czy rzeczywiście organ administracji publicznej pozostaje w zwłoce. W sytuacji zatem, gdy Sąd uzna skargę za uzasadnioną, może zobowiązać organ administracji do wydania w określonym terminie decyzji, postanowienia lub aktu czy też dokonania czynności z zakresu administracji publicznej, jeśli organ ten nie uczynił tego mimo obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Istotne jest przy tym, że w sprawach skarg na bezczynność organów administracji, wojewódzki sąd administracyjny orzeka biorąc pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili wydawania orzeczenia. W niniejszej sprawie, przedmiotem skargi wniesionej do tut. Sądu jest zarzucana Kolegium bezczynność w przedmiocie weryfikacji decyzji tegoż organu z dnia [...] grudnia 2013 r., Nr [...] - stwierdzającej nieważność decyzji organu I instancji z dnia [...] maja 2012, Nr [...], zainicjowanej na wniosek strony z dnia 14 stycznia 2014 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z akt sprawy niewątpliwie wynika, że przedmiotowe żądanie, skarżący zawarł we wskazanym piśmie (w pkt III ). Niewątpliwe jest także w sprawie, że w tym samym podaniu skarżący (w pkt I) domagał się uzupełnienia orzeczenia o brakujące rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku strony o zmianę lub uchylenie decyzji organu pomocowego ze względu na słuszny interes strony i społeczny w oparciu o art. 154 i 155 k.p.a. Niesporne jest, co także przyznaje strona w skardze, że postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] Kolegium stwierdziło niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Nadto jak wynika już z uzasadnienia tego postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność owego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z uwagi na jego przedwczesność, Kolegium wcześniejszym postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r., Nr [...] odmówiło uzupełnienia decyzji tego organu z dnia [...] grudnia 2013 r. Stosownie zaś do regulacji art.111 § 2 k.p.a., w przypadku wydania postanowienia w tym przedmiocie, termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi , a także wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy ( w zw. z art. 127 k.p.a.) biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia. Zatem w przypadku, jak ma to miejsce w rozpatrywanej sprawie (w powoływanym przez skarżącego piśmie z dnia 14 stycznia 2014 r.), zostaną złożone dwa konkurencyjne żądania tj wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i wniosek o uzupełnienie decyzji, w pierwszej kolejności należy rozpoznać wniosek o uzupełnienie decyzji. Dopiero bowiem po rozstrzygnięciu w zakresie tego wniosku strona może skutecznie złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy stosownie do art. 129 §3 k.p.a. W tej sytuacji, wydanie przez Kolegium w dniu [...] lutego 2014r., postanowienia Nr [...] o odmowie uzupełnienia rozstrzygnięcia decyzji Kolegium z dnia [...] grudnia 2013r., Nr SKO [...] oraz wydanie przez Kolegium w dniu [...] lutego 2014r. postanowienia Nr [...] o niedopuszczalności wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej decyzją tegoż Kolegium z dnia [...] grudnia 2013 r., Nr [...], nie pozwala przyjąć, że w niniejszej sprawie Kolegium pozostawało w bezczynności w sprawie zainicjowanej podaniem strony z dnia 14 stycznia 2014 r. Wydanie w wyniku rozpoznania obu wniosków skarżącego, z zachowaniem ich chronologii procesowej opisanych wyżej postanowień, z jednoczesnym pouczeniem skarżącego w postanowieniu z dnia [...] lutego 2014r., Nr [...], że rozstrzygnięcie to może być kwestionowane poprzez wniesienie skargi do sądu administracyjnego, nie pozwala na przyjęcie, że Kolegium pozostawało w bezczynności, skoro z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Z taką natomiast sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak wyżej.