IV SAB/Wr 168/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis Sędziowie Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk Sędzia WSA Andrzej Nikiforów (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2025 r. w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w Zgorzelcu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 24 października 2024 r. oddala skargę w całości. W dniu 22 stycznia 2025 r. J. K. (dalej: wnioskodawca lub skarżący) wniósł skargę na bezczynność Prokuratora Rejonowego w Zgorzelcu (dalej: organ) w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Z akt sprawy wynika, że wnioskodawca 24 października 2024 r. wystąpił do organu o udostępnienie informacji publicznej poprzez wskazanie, czy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, który w toku prowadzonego postępowania odwoławczego od decyzji Wojewody Dolnośląskiego z 28 marca 2018 r., nr O-162/18, znak: IF-0.7840.264.2017.AM11, stwierdzającej wydanie decyzji Starosty Zgorzeleckiego (z 22 listopada 2007 r., znak II BS.7351.Su/Zgg-432/D- 414/6531/2007 - przyp. Sąd) z naruszeniem prawa, dowiedział się, a następnie potwierdził decyzją z 23 sierpnia 2019 r., znak DOA.7110.276.2018MMS, iż Starosta Zgorzelecki wydał kontrolowaną decyzję z naruszeniem prawa, był zobowiązany do zawiadomienia o tym Prokuratora lub Policję. Organ decyzją z 30 października 2024 r., sygn. 4329-0.lp.17.2024 odmówił udzielenia informacji publicznej w zakresie objętym wnioskiem. Argumentując swoją decyzję odwołał się do treści art. 13 ust. 1 z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.), akcentując kwestię szczególnej istotności dla interesu publicznego w związku z żądaną informacją. Wyjaśnił, że na gruncie rozpoznawanego wniosku takiego szczególnego charakteru nie dopatrzył się, albowiem żądane informacje miały być wykorzystane dla prywatnych celów wnioskodawcy. Ponadto w ocenie organu żądana informacja nie stanowiła informacji publicznej, albowiem zakres przedmiotowy informacji publicznej wyznacza art. 6 u.d.i.p. Wnioskodawca żądał informacji dotyczących działania innych urzędów administracji, co wykracza poza kompetencje organu jakim jest Prokuratura. W wyniku wniesionego odwołania Prokurator Okręgowy w Jeleniej Górze (dalej: Prokurator Okręgowy), decyzją z 2 grudnia 2024 r., sygn. 3043-4.Ip.31.2024, uchylił zaskarżoną decyzję o odmowie udzielenia informacji publicznej i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko wyjaśnił m.in., że informacja publiczna dotyczy sfery faktów, nie stanowi zaś polemiki z zapadłym rozstrzygnięciem, czy też nie jest żądaniem dokonania przez organ wykładni prawa. Wskazał też, że organ w trybie informacji publicznej nie jest zobligowany do odpowiedzi na pytania dotyczących wiedzy prawniczej, zmierzających do udzielania porady prawnej lub dokonania przez organ wykładni przepisów. Skoro zatem przedmiot żądania, zawarty we wniosku o udostępnienie informacji publicznej, nie stanowi informacji publicznej, to przepisy u.d.i.p. nie mogą mieć zastosowania do udzielenia odpowiedzi na tenże wniosek. Konsekwencją takiego logicznego wnioskowania jest również brak możliwości wydania decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej. Dlatego też uznał, że kwestionowana odwołaniem decyzja z 30 października 2024 r. nie mogła pozostać w obrocie prawnym i wymagała uchylenia, albowiem została podjęta w oparciu o błędną wykładnię przepisów u.d.i.p., co skutkowało przyjęciem nieprawidłowej formy udzielenia odpowiedzi na wniosek z 24 października 2024 r. Udzielenie odpowiedzi wnioskującemu powinno przyjąć formę czynności materialno-technicznej w postaci pisma informacyjnego, a nie decyzji. W piśmie z 6 grudnia 2024 r. organ poinformował wnioskodawcę, że zgodnie z obowiązującymi przepisami Kodeksu postępowania karnego, a w szczególności art. 304, każdy organ instytucji państwowej bądź samorządowej ma prawny obowiązek powiadomić prokuratora lub policję o fakcie popełnienia przestępstwa ściganego z urzędu. Odnośnie zaś wskazanej w piśmie sprawy, to nie była ona przedmiotem badania organu, a wydane w jej toku decyzje nie podlegały kontroli prokuratorskiej z powodu braku przesłanek. Następnie, w związku z ponagleniem wnioskodawcy z 14 stycznia 2025 r. organ w piśmie z 16 stycznia 2025 r. poinformował wnioskodawcę, że zakres żądanej informacji wykracza poza przepisy u.d.i.p., o czym skarżący został powiadomiony zarówno decyzją Prokuratora Okręgowego z 2 grudnia 2024 r., jak i pismem Prokuratora Rejonowego w Zgorzelcu z 6 grudnia 2024 r. W skardze na bezczynność skarżący zarzucił, że organ nie udzielił żadnej informacji, która miałaby znaczenie prawne. Mając na uwadze powyższe wniósł o zobowiązanie organu do udzielenia mu informacji zgodnie z wnioskiem z 24 października 2024 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 334), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei w myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), kontrola – o której mowa powyżej – obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Jak wynika zaś z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich zaś spraw należy postępowanie prowadzone w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W przypadku wniesienia skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej, obowiązkiem sądu w pierwszej kolejności jest wówczas zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p., jeżeli tak, to czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez tę ustawę. W świetle u.d.i.p., aby nie narazić się na zarzut bezczynności, podmiot zobowiązany powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej (art. 16 i art. 17 w zw. z art. 5 u.d.i.p.); poinformować, że danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); ewentualnie wreszcie poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd akcentuje, że organ, do którego skarżący skierował wniosek z 24 października 2024 r. (tj. Prokurator Rejonowy w Zgorzelcu), jest podmiotem, który wykonuje zadania publiczne, w związku z czym – jako organ władzy publicznej - jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W świetle treści złożonego wniosku nie powinno natomiast budzić wątpliwości, że informacja żądana przez skarżącego nie posiada kwalifikowanego przymiotu "informacji publicznej" na podstawie art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W tym zakresie Sąd w pełni podzielił obszerną argumentację prawną, która została zaprezentowana w opisanej na wstępie prawomocnej decyzji Prokuratora Okręgowego z 2 grudnia 2024 r. Przede wszystkim należy zaakcentować, że wniosek skarżącego dotyczył oceny prawnej zachowania określonego organu - Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w związku z wydaną przez niego decyzją administracyjną. Tymczasem podkreślić wypada, że zgodnie z generalną definicją zawartą w art. 1 pkt 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy. Jednocześnie należy zaakcentować, że na gruncie u.d.i.p. "informacja" to utrwalony w dowolny sposób (także w pamięci człowieka) komunikat, wiedza, świadomość o jakimś fakcie (M. Maciejewski, Prawo informacji – zagadnienia podstawowe, w: W. Góralczyk jr. (red.), Prawo informacji. Prawo do informacji, Warszawa 2006, s. 29–44). Istotą udzielenia informacji jest po prostu opis określonej rzeczywistości, podanie konkretnych faktów według "wiedzy" organu. Poza przedmiotem u.d.i.p. znajdują się natomiast sprawy sprowadzające się do oceny prawnej określonych faktów. Organ nie ma zatem obowiązku udzielania w trybie u.d.i.p. odpowiedzi dotyczących sposobu stosowania przepisów prawa. A do tego właśnie sprowadzałaby się odpowiedź na pytanie sformułowane we wniosku skarżącego z 24 października 2024 r. Sąd podzielił więc stanowisko organu, że żądana informacje nie ma kwalifikowanego charakteru "informacji publicznej". Jeszcze raz podkreślić należy, że skarżący żądał wyjaśnienia skutków dokonanej czynności (decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego), a więc domaga się oceny określonych działań lub zaniechań. Jednakże jego pytanie nie dotyczyło faktów, ale wiązało się z żądaniem objaśnienia skutków dokonania czynności (wydania decyzji przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego) i zajęciem stanowiska wobec zaistniałego stanu faktycznego (przesądzenia czy organ ten był zobowiązany w konkretnym przypadku zawiadomić o wydanej decyzji Policję lub prokuraturę). Konsekwentnie nie mogło zatem stanowić przedmiotu skutecznego zapytania w trybie dostępu do informacji publicznej. Dlatego – nawiązując do argumentacji skargi - należy podkreślić, że organ nie miał obowiązku udzielenia skarżącemu "jakiejkolwiek informacji, która miałaby znaczenie prawne" oprócz pisemnego wyjaśnienia, że zakres wniesionego żądania nie odnosi się do zakresu u.d.i.p. Mając powyższe na uwadze - w ocenie Sądu - organ w piśmie z 16 stycznia 2025 r. prawidłowo stwierdził, że żądane we wniosku informacje nie mają waloru informacji publicznej (pismo to w tym samym dniu nadano za pośrednictwem operatora pocztowego). Co należy zaznaczyć w tym zakresie powielił on argumentację prawną którą sam zaprezentował w decyzji z 30 października 2024 r. a następnie rozwinął Prokurator Okręgowy w prawomocnej decyzji z 2 grudnia 2024 r. Organ nie dopuścił się więc bezczynności, gdyż poinformował skarżącego we właściwej formie (pismem zwykłym), że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej. W konsekwencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a.