IV SAB/Wr 169/16

Wrocław, dnia 22 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie rozpoznania sprawy [...] postanawia: odmówić uwzględnienia wniosku Z. R. o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 grudnia 2016 r., wydanego w sprawie o sygnaturze akt IV SAB/Wr 169/16 Postanowieniem z dnia 6 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę Z. R. (dalej jako skarżący) na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie rozpoznania sprawy [...]. Odpis postanowienia doręczono skarżącemu w dniu 27 grudnia 2016 r. Pismem z dnia 28 grudnia 2016 r. skarżący wystąpił o uzupełnienie doręczonego postanowienia o dodatkowe pouczenie o konieczności wniesienia pozwu do sądu cywilnego na orzeczenie odrzucające jego skargę. W uzasadnieniu skarżący wyraził niezadowolenie z zapadłego rozstrzygnięcia oraz stwierdził, że nie ma możliwości udzielenia na nie odpowiedzi w dostępnej mu drodze instancyjnej z uwagi na przymus adwokacki. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Wniosek skarżącego o uzupełnienie postanowienia z dnia 6 grudnia nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 157 § 1 ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu, a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia, zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeśli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Na podstawie art. 166 p.p.s.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Z powołanych przepisów wynika, że strona może domagać się uzupełnienia postanowienia jedynie w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli sąd nie orzekł o całości żądania, i po drugie, jeżeli nie zamieścił w postanowieniu dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Żadna z powyższych przesłanek uzupełnienia postanowienia nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił bowiem skargę z uwagi na jej niedopuszczalność. Niewątpliwie zatem orzekł co do całości żądania skarżącego. Ponadto w tego rodzaju rozstrzygnięciu nie zamieszcza się dodatkowych orzeczeń, gdyż żaden przepis tego nie przewiduje. Z treści wniosku skarżącego wynika de facto jego niezadowolenie z zapadłego postanowienia Sądu. Tymczasem wniosek o uzupełnienie postanowienia złożony w trybie art. 157 § 1 p.p.s.a. nie może zmierzać ani do zmiany rozstrzygnięcia, ani też do uzupełnienia jego uzasadnienia (tak między innymi Naczelny Sąd Administracyjny w Wyroku z dnia 13 czerwca 2011 r., II FSK 2344/10). Ponadto art. 157 § 1 p.p.s.a. nie przewiduje możliwości uzupełnienia orzeczenia sądu administracyjnego o pouczenie o środkach odwoławczych. Zgodnie bowiem z art. 138 w zw. z art. 166 p.p.s.a pouczenie nie jest elementem składowym sentencji postanowienia. Co więcej żaden przepis ustawowy nie przewiduje możliwości zaskarżania orzeczeń sądów administracyjnych do sądów powszechnych. Godziłoby to wprost w art. 184 Konstytucji RP, zgodnie z którym tylko Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne są powołane do sprawowania, w zakresie określonym w ustawie, kontroli działalności administracji publicznej. Zatem rozstrzygniecie zawarte w postanowieniu z dnia 6 grudnia 2016 r. może być przez skarżącego zakwestionowane jedynie w drodze skargi kasacyjnej, o czym skarżący został w sposób prawidłowy pouczony. Wobec powyższego, na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 166 p.p.s.a., Sąd orzekł jak na wstępie.