IV SAB/Wr 171/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi T. S., na bezczynność Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej ds. Studentów W.Wyższej Szkoły Informatyki Stosowanej we W., w przedmiocie rozpoznania odwołania, postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 25 lipca 2014 r. (data wpływu) T. S. (zwany dalej stroną lub skarżącym) wniósł skargę na bezczynność Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej ds. Studentów W. Wyższej Szkoły Informatyki Stosowanej we W. polegającą na nierozpoznaniu "skargi" z 30 września 2013 r. Po złożeniu przez Odwoławczą Komisję Dyscyplinarną odpowiedzi na skargę – co nastąpiło 22 września 2014 r. – skarżącą został wezwany, pod rygorem odrzucenia skargi w terminie 7 dni, do wykazania, czy przed wniesieniem skargi wyczerpał tryb przewidziany w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.). W odpowiedzi na wezwanie strona wskazała, że wyczerpała środki zaskarżenia, o których mowa w przywołanym przepisie, na dowód czego powołała się na dokumenty znajdujące się w aktach sprawy o sygnaturze IV SAB/Wr 94/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W myśl art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej w skrócie k.p.a.), na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zatem w stanie faktycznym niniejszej sprawy, aby strona mogła wystąpić ze skuteczną – pod względem formalnym – skargą na bezczynność organu, zobowiązana była do wystąpienia z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa przez Komisję. Wobec pominięcia tej okoliczności w treści skargi, strona została wezwana do wykazania, że zadośćuczyniła obowiązkom wynikającym z art. 37 § 1 k.p.a. Jednocześnie skarżący został pouczony, że niewykazanie skorzystania ze środków prawnych, o których mowa w przywołanym powyżej przepisie, będzie prowadziło do odrzucenia skargi. Wypełniając dyspozycję Sądu skarżący wskazał, że wyczerpał tryb przewidziany w art. 37 k.p.a., czego potwierdzeniem miały być dokumenty zgromadzone w aktach sprawy o sygnaturze IV SAB/Wr 94/14 (karty 24 – 29). Po przeanalizowaniu powołanych dokumentów nie można podzielić zaprezentowanego przez stronę stanowiska. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, że przed wniesieniem przedmiotowej skargi podjął czynności zmierzające do usunięcia domniemanej bezczynności organu dyscyplinarnego szkoły wyższej. Dokumenty zgromadzone w aktach sprawy IV SAB/Wr 94/14, na które powołał się skarżący, stanowią w istocie jedynie jego oświadczenie, że pismami z: 14 października 2013 r., 12 listopada 2013 r., 18 stycznia 2014 r. oraz 24 lutego 2014 r. wystąpił z "ponagleniami", które pozostały bez odpowiedzi Komisji. Dowodami na poparcie wskazanej tezy mają być kserokopie potwierdzeń nadania tych pism (za wyjątkiem pisma z 12 listopada 2013 r.). Dokonując oceny przedstawionych przez stronę materiałów Sąd nie mógł uznać, że skarżący wykazał wyczerpanie trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. Zauważyć bowiem należy, że starając się wykazać dokonanie określonej czynności, strona zobowiązana była do udowodnienia, że faktycznie takie zdarzenie miało miejsce. W niniejszej sprawie nie można uznać, że samo oświadczenie skarżącego poparte pozbawionymi mocy dowodowej, nieuwierzytelnionymi kserokopiami potwierdzeń nadania korespondencji o niewiadomej treści może być wystarczające do uznania, że skarga została wniesiona po spełnieniu wymaganych warunków ustawowych. Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności, skargę – jako niedopuszczalną – należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.