IV SAB/Wr 172/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędziowie: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (sprawozdawca) Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w Wydziale IV w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 października 2019 r. sprawy ze skargi P. Ś. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie pozostawienia podania bez rozpoznania postanawia: odrzucić skargę. Przedmiotem skargi P. Ś. (dalej jako wnoszący skargę) jest bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. (dalej jako organ lub Kolegium) w związku z pozostawieniem podania z dnia 3 lipca 2019 r. bez rozpoznania. Z akt sprawy wynika, że wnoszący skargę pismem z dnia 3 lipca 2019 r. za pośrednictwem organu, z powołaniem się na przepis art. 37 k.p.a., złożył do Prezesa Rady Ministrów ponaglenie w załatwianiu przez Kolegium zażalenia na postanowienie zawieszające postępowanie administracyjne w sprawie przyznania synowi zasiłku pielęgnacyjnego. Organ wezwał wnoszącego skargę o przedstawienie dokumentu umocowującego go do wniesienia w imieniu syna tego ponaglenia. W ustawowym terminie wnoszący skargę przedstawił pismo określone mianem "pełnomocnictwa", na którym znajdowały się tuszowe odciski palców jego syna. Kolegium uznało jednak, że syn wnoszącego skargę, jako osoba całkowicie ubezwłasnowolniona, nie mógł skutecznie udzielić pełnomocnictwa i pismem z dnia 31 lipca 2019 r., powołując się na art. 64 § 2 in fine k.p.a., zawiadomiła wnoszącego skargę o pozostawieniu podania z dnia 3 lipca 2019 r. bez rozpoznania. W skardze podano, że tut. Sąd postanowieniem odrzucił wcześniejszą skargę na bezczynność organu z uwagi na brak wniesienia ponaglenia (postanowienie z dnia 5 czerwca 2019 r., sygn. akt IV SAB/Wr 70/19), dlatego też w dniu 3 lipca 2019r. złożono do Kolegium "ponaglenie w załatwianiu przez organ sprawy, której dotyczy niniejsze postępowanie". W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie podając, że wnoszący skargę złożył skargę w imieniu własnym, gdy tymczasem ewentualna skarga mogłaby być wniesiona przez jego pełnoletniego syna, którego mógłby reprezentować opiekun prawny lub pełnomocnik, gdyż w istocie ponaglenie dotyczyło postępowania administracyjnego w sprawie przyznania synowi wnoszącego skargę zasiłku pielęgnacyjnego. Nadto Kolegium wskazało, że postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie mieści się w kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej w skrócie u.p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, jednakże tylko po części z przyczyn wskazywanych przez Kolegium. Zakres właściwości rzeczowej w zakresie orzekania przez sądy administracyjne w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wyznaczają przepisy art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 u.p.p.s.a. Pierwszy z tych przepisów wskazuje na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4, czyli dotyczy decyzji administracyjnych (pkt 1), postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu (pkt 3), innych niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 4) oraz w odniesieniu tylko do przewlekłości postępowania dotyczy pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach (pkt 4a). Drugi z tych przepisów dotyczy z kolei bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie po nowelizacji u.p.p.s.a. dokonanej w 2015 r., w wyniku której dodano pkt 9 do art. 3 § 2 u.p.p.s.a. rozszerzono możliwość zaskarżania do sądów administracyjnych bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania również w postępowaniach incydentalnych toczących się w ramach głównych postępowań administracyjnych. Pozwala to na przyjęcie, iż kognicją sądowoadministracyjną objęte są również przypadki bezczynności we wpadkowym postępowaniu zainicjowanym wniesieniem ponaglenia w trybie art. 37 k.p.a. Z powyższego zatem wynika, iż przedmiotowa skarga na bezczynność organu w postępowaniu ponagleniowym mogła być wniesiona, ale warunkiem niezbędnym jej dopuszczalności jest to aby skarżący miał zdolność procesową. Tym skarżącym jest strona zawieszonego obecnie postępowania administracyjnego w sprawie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego. Rację ma tutaj wobec tego Kolegium twierdząc, że skargę na bezczynność w tej sprawie mógłby złożyć syn wnoszącego skargę, jednakże musiałby być reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, ale ustanowionego przez takiego przedstawiciela ustawowego, a nie przez samego ubezwłasnowolnionego. W konsekwencji przyjąć trzeba, iż skarga w niniejszej sprawie została złożona przez nieuprawniony podmiot, a tym samym jest niedopuszczalna. W sprawie nie miał też zastosowania art. 58 § 2 u.p.p.s.a., gdyż skarga nie została wniesiona przez osobę pozbawioną całkowicie zdolności procesowej, lecz przez jej ojca, który działał we własnym imieniu. Z tych też względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 120 u.p.p.s.a., postanowiono o odrzuceniu skargi.