IV SAB/Wr 175/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka – Ostrowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Julia Szczygielska Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2016 r. sprawy ze skargi K.K. na bezczynność Starosty Powiatu T. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I.umarza postępowanie w zakresie bezczynności; II.stwierdza, że bezczynność w sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III.umarza postępowanie w zakresie przyznania skarżącemu od organu sumy pieniężnej; IV.zasądza od Starosty Powiatu T. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. K. K. (dalej: wnioskodawca, strona, skarżący) zwrócił się do Starosty Powiatu T. z wnioskiem z dnia 18 czerwca 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie ilości wniosków o dostęp do informacji publicznej skierowanych do tego organu w okresie 2010-2015 oraz w 2016 r. – do chwili udzielania odpowiedzi na niniejszy wniosek. Wnioskodawca zwrócił się o przesłanie wnioskowanych informacji pocztą elektroniczną. W odpowiedzi na powyższy wniosek Starosta Powiatu T. w piśmie z dnia 7 września 2016 r. ( przesłanym drogą elektroniczną ) poinformował wnioskodawcę, że za 2010 r. brak danych o ilości wniosków, w 2011 r. – zarejestrowano 27 wniosków, w 2012 r.- zarejestrowano 37 wniosków, w 2013 r. – zarejestrowano 112 wniosków , w 2014 r. – zarejestrowano 89 wniosków , w 2015 r. – zarejestrowano 90 wniosków , w 2016 r. (do czasu udzielenia odpowiedzi na niniejszy wniosek) – 66 wniosków. Jednocześnie organ przeprosił za opóźnienie w udzieleniu odpowiedzi na złożony wniosek wskazując, że wniosek pozostawał w skrzynce odbiorczej jako wiadomość nieprzeczytana i nie nadano jej dalszego biegu poprzez rejestrację w elektronicznym obiegu dokumentów. Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł w dniu 19 sierpnia 2016r.skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Starosty Powiatu T., domagając się jednocześnie przyznania od organu na jego rzecz sumy pieniężnej w wysokości połowy przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa GUS na podstawie odrębnych przepisów, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego . W uzasadnieniu skarżący wskazał, że do chwili wniesienia skargi nie uzyskał odpowiedzi na złożony wniosek , a nie ulega wątpliwości , że Starosta T. jest organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, zaś wnioskowana informacja ma właśnie taki charakter. Wniosek o zasądzenie na rzecz skarżącego wskazanej w skardze sumy pieniężnej uzasadnił krótkim okresem bezczynności i brakiem jakiejkolwiek reakcji na wniosek skarżącego. W odpowiedzi na skargę Starosta Powiatu T. o wniósł o umorzenie postępowania , podnosząc ,że odpowiedź na wniosek została przesłana skarżącemu w dniu 7 września 2016r. Jednocześnie organ podał przyczyny opóźnienia w załatwieniu wniosku, o których poinformował już wnioskodawcę w piśmie udostępniającym informację publiczną, wywodząc ,że informacje o złożonym wniosku otrzymał dopiero po otrzymaniu przedmiotowej skargi na bezczynność. Skarżący pismem procesowym z dnia 9 października 2016r. przyznał ,że udostępniono mu wnioskowaną informację i z tego względu cofnął skargę w zakresie wniosku o nakazanie organowi udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej , jak również cofnął skargę w części dotyczącej wniosku o przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim. Jednocześnie skarżący podtrzymał wniosek w zakresie stwierdzenia , że organ dopuścił się bezczynności, chociaż nie miała ona charakteru rażącego naruszenia prawa. Skarżący podtrzymał też wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez pełnomocnika skarżącego. W uzasadnieniu swojego stanowiska skarżący wywodził , że organ dopuścił się bezczynności , chociaż nie miała ona charakteru rażącego , albowiem została udostępniona w następstwie złożenia skargi. W ocenie skarżącego, strona nie może być obciążana negatywnymi konsekwencjami wadliwego funkcjonowania systemów informatycznych organu. W tym zakresie skarżący odwołał się do stanowiska w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie konsekwencji uznania napływającej do organu korespondencji jako "spam" , podając m.in. jako przykład postanowienie z dnia 10 września 2015 r., sygn. akt I OSK 1968/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej, a kontrola ta o czym stanowi § 2 powołanego wyżej artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta po myśli art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718),(dalej: p.p.s.a.) obejmuje również bezczynność organów. W literaturze przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (T. Woś, H. Krysiak - Molczyk i M. Romańska. Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wydawnictwo Prawnicze "Lexis - Nexis", Warszawa 2005, str. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo "Lexis - Nexis", Warszawa 2006, str. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Przedmiotem skargi jest prawo do informacji publicznej , którego tryb udzielania reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058). Powyższa ustawa w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Jednocześnie ustawa w bardzo wąskim zakresie odsyła do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego – dalej k.p.a. – stanowiąc, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się przepisy k.p.a. Wobec powyższego w przypadku, gdy skarga na bezczynność dotyczy udostępnienia informacji publicznej, nie musi być ona poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym ugruntowane jest stanowisko , wedle którego informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnoszące się do tych podmiotów. W analizowanej sprawie nie sporu między stronami co do tego , że wniosek skarżącego z dnia 18 czerwca 2016 r. powinien być rozpatrzony na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej , albowiem Starosta Powiatu T. jest organem władzy publicznej ( samorządową osobą prawną ) zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej , zaś wnioskowana informacja ma walor informacji publicznej , gdyż dotyczy działalności powiatu, a mianowicie zasad jego funkcjonowania w aspekcie ilości i stanu wpływających do organu określonej kategorii spraw ( art. 6 ust.1 pkt 3 lit. e ustawy o dostępie do informacji publicznej ) . Przepis art. 13 tej powołanej wyżej ustawy stanowi, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki , nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Z materiału aktowego badanej sprawy wynika, że przedmiotowy wniosek został przez skarżącego wniesiony w dniu 18 czerwca 2016 r., zaś rozpoznanie tego wniosku nastąpiło w dniu 7 września 2016 r. Oznacza to ,że na dzień wniesienia skargi, to jest 19 sierpnia 2016 r. organ pozostawał bezczynny. Stosownie do przepisu art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność (...) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1). W kontrolowanej sprawie Sąd w dacie wyrokowania nie miał podstaw do nałożenia takiego zobowiązania , albowiem wniosek został zrealizowany, czemu skarżący nie zaprzeczał .W związku z powyższym mając na uwadze, treść art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało postępowanie w sprawie bezczynności umorzyć. Jednakże mając na uwadze przepis art. 149 § 1a p.p.s.a. zobowiązujący do stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt II wyroku. W ocenie Sądu bezczynność niniejszej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wnioskowane informacje zostały przekazane stronie pismem z dnia 7 września 2016 r., a zatem bezczynność zatem w zakresie udzielenia żądanych danych wynosiła niespełna 3 miesiące. Z powyższego wynika ,że opóźnienie w rozpoznaniu wniosku skarżącego nie miało charakteru opóźnienia znacznego i tym samym nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa , co stanowiło podstawę do wydania orzeczenia o treści jak w pkt. II wyroku . Z kolei orzeczenie zawarte w pkt. III wyroku wydano na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a. , albowiem skarżący cofnął wniosek o przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa GUS na podstawie odrębnych przepisów. Oświadczenie pełnomocnika skarżącego w tym zakresie – w świetle ujawnionych okoliczności sprawy – nie nasuwa żadnych wątpliwości ani zastrzeżeń . O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.