IV SAB/Wr 176/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Henryk Ożóg (spr.), Sędziowie sędzia WSA Lidia Serwiniowska, sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi S. N. na bezczynność Dziekana Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu W. w przedmiocie doręczenia decyzji o skreśleniu z listy studentów oddala skargę w całości. Pismem z dnia 12 sierpnia 2016 roku S. N. (dalej: skarżąca) wniosła skargę na bezczynność Dziekana Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu W. (dalej: Dziekan) w przedmiocie doręczenia decyzji o skreśleniu z listy studentów. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że w kwietniu 2016 r., zgodnie z ustaleniami poczynionymi z pracownikiem Biura Obsługi Studenta (BOS) we wrześniu 2015 r., chciała złożyć dokumenty, aby móc przystąpić do obrony pracy magisterskiej. Pracownik BOS, stwierdził, że taka procedura jest niemożliwa, gdyż w październiku 2015 r. została skreślona z listy studentów z powodu nieuzyskania oceny z seminarium. Zdaniem skarżącej było to sprzeczne z informacjami, jakie uzyskała we wrześniu 2015 r. kiedy to poinformowano ją, że ma tzw. absolutorium i do obrony pracy magisterskiej może przystąpić w terminie dwóch kolejnych lat, jednakże nie wcześniej niż w marcu 2016 r. Jako, że postęp jej pracy magisterskiej wynosił ok. 70%, podejrzewała, że jest inaczej, skoro inni prowadzący seminaria zaliczali rok studentom, którzy nie mieli jeszcze przygotowanego, choćby, planu pracy magisterskiej. Na jej pytanie, dlaczego nie otrzymała decyzji o skreśleniu, która uprawniałaby ją do odwołania i wyjaśnienia tego nieporozumienia, usłyszała, że wysłano ją na adres zameldowania, tj. al. [...], W., gdy tymczasem w aktach uczelni dostępny był jej adres korespondencyjny - ul. [...], W.. Biorąc pod uwagę fakt, iż adres korespondencyjny był w posiadaniu uczelni już od momentu rekrutacji, a § 5 pkt.8 Uchwały nr 26/2015 Senatu Uniwersytetu W. z dnia 25 marca 2015 r. w sprawie Regulaminu studiów w Uniwersytecie W., stanowi, iż obowiązkiem studenta jest niezwłocznie (nie później niż w ciągu 14 dni od wystąpienia okoliczności) powiadamianie dziekanatu o zmianie nazwiska, stanu cywilnego, adresu, a także warunków materialnych, jeżeli wpływają one na przyznanie i wysokość pomocy materialnej oraz o innych okolicznościach faktycznych i prawnych mających znaczenie dla praw i obowiązków studenta w uczelni, nie rozumie dlaczego uczelnia wymaga aktualizacji danych, z których nie korzysta. Dodatkowo, zwracając uwagę na art. 41 § 1 kpa, w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swego adresu, a § 2 doprecyzowuje, iż w razie zaniedbania obowiązku określonego w § 1 doręczenie pisma pod dotychczasowy adres ma skutek prawny, przy czym art. 42 § 1 kpa określa, że pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Zatem, zważając na fakt podania uczelni w trakcie rekrutacji dwóch adresów- zameldowania i korespondencyjnego, który jest faktycznym adresem zamieszkania, uważa, że skoro nie zmieniała tych adresów w dziekanacie, to są one obowiązujące i w myśl prawa zobowiązują uczelnię do przesyłania wszelakich pism na jej adres korespondencyjny. Tymczasem decyzję o skreśleniu wysłano na adres zameldowania, pod którym faktycznie nigdy nie mieszkała. Wskutek tego decyzja ta nie dotarła do niej do dnia dzisiejszego. Na jej wniosek o usunięcie rażącego naruszenia prawa z dnia 28 kwietnia 2016 r. nie uzyskała żadnej jasnej odpowiedzi, a jedynie ogólną informację napisaną przez pracownika dziekanatu. Ponadto pracownik BOS poinformował mnie, iż wszystkie decyzje są wysyłane na adresy zameldowania, a nie na korespondencyjne. Skarżąca podniosła, że wysłanie decyzji na adres zameldowania, a nie na adres do korespondencji stanowi pogwałcenie art. 8 kpa, który mówi o tym, iż organ administracji publicznej ma prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników. Tymczasem, w niej, nie ma żadnego zaufania, gdyż na każdym kroku jest błędnie informowana, spotyka się z niekompetencją, negatywnym nastawieniem, brakiem odpowiedniej informacji i jawnym pokazywaniem, że jest słabszą stroną, która musi się podporządkować. Pomimo złożenia zażalenia na bezczynność Dziekana u Prorektora, nadal nie otrzymała żadnej wiążącej odpowiedzi. W dniu 22 lipca 2016 r. otrzymała listem poleconym pismo napisane przez pracownika dziekanatu z informacją o decyzji Prorektora. Podpis pod pismem po raz kolejny złożony był przez pracownika dziekanatu. W związku z tym, iż zgodnie z art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. nr 164, poz. 1365, ze zm) do decyzji w indywidualnych sprawach studenckich powinno stosować się odpowiednio przepisy kpa, zatem zgodnie z art. 9 kpa, wprowadzającym zasadę informowania stron, powinna być należycie i wyczerpująco poinformowana o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw. A takim przypadkiem jest niewątpliwie wszczęcie procedury skreślenia z listy studentów. Podsumowując uważa, że niewłaściwe stosowanie prawa przez uczelnię doprowadziło do szeregu nieporozumień, których jest jedyną ofiarą. Zdaniem skarżącej z winy uczelni zmarnowała rok czasu, straciła sporo nerwów, była traktowana przedmiotowo i pomimo, że wykazała uchybienia w stosowaniu prawa przez uczelnię, to nikt nie raczył pochylić się nad jej sytuacją. W konkluzji wniosła o unieważnienie dotychczasowej decyzji o skreśleniu, jako, że nie ma ona mocy prawnej, gdyż nie została prawidłowo dostarczona i wydanie nowej, stosownej decyzji. W odpowiedzi na skargę Dziekan wyjaśnił, że po przeanalizowaniu okoliczności sprawy, takiej bezczynność nie sposób jednak stwierdzić. Zważyć należy, że przedmiotowa decyzja została doręczona skarżącej w dniu 23 października 2015 r. Wówczas przesyłkę adresowaną na adres al. [...],[...] (adres zameldowania skarżącej) odebrał W. K., co zostało odnotowane na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Zdaniem organu, jeżeli osoba ta nie była upoważniona do odbioru przedmiotowego listu, winna była poinformować o tym listonosza i odmówić przyjęcia przesyłki. Skoro zatem W. K. podjął się doręczenia przesyłki w myśl art. 43 kpa, to przyjąć należy, że nastąpiło skuteczne doręczenie. W tym stanie rzeczy, organ wniósł o oddalenie skargi jako pozbawiona uzasadnionych podstaw. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu. Zgodnie z regulacją art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm.), dalej: ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 – 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 9 ppsa). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ppsa). Wywody Sądu winna rozpocząć uwaga, iż warunkiem wniesienia skargi na bezczynność jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 ppsa). Warunek zawarty w art. 52 § 1 ppsa, tj. wyczerpanie środków zaskarżenia, w kontekście treści pisma z dnia 9 czerwca 2016 r. skierowanego do Prorektora ds. studenckich Uniwersytetu W., Sąd uznał za spełniony. W tej sytuacji skarga jest formalnie dopuszczalna. Przystępując natomiast do merytorycznej oceny zasadności skargi należy wyjaśnić, iż celem skargi na bezczynność organu jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Podkreślić należy również, że organy administracji zobowiązane są do przestrzegania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, a w szczególności powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 § 1 kpa). Realizacji tej zasady służy m. in. przepis art. 35 § 1 kpa wskazujący, iż organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy, wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 kpa). Do terminów powyższych nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 kpa). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, określonym w art. 35 kpa, organy administracji publicznej obowiązane są zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Dotyczy to również przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 kpa). Lektura akt administracyjnych pozwala stwierdzić, że decyzją z dnia 30 września 2015 r. (nr [...]) skreślono skarżącą z listy studentów 2 roku na kierunku Administracja - niestacjonarne II stopnia z powodu nieuzyskania zaliczenia. Powyższą decyzję doręczono skarżącej na adres zameldowania znajdujący się w podaniu o przyjęcie na studia. Przenosząc powołane regulacje na grunt sprawy niniejszej należy wskazać, że organ poczynił zadość przepisom postępowania i w sposób prawidłowy doręczył decyzję na wskazany w aktach administracyjnych adres zameldowania. W aktach postępowania administracyjnego znajduje się dowód doręczenia tej decyzji, podpisany przez W. K.. Odbierający nie odmówił jej przyjęcia pomimo tego, że miał świadomość, że skierowana była ona do skarżącej, a nie do niego. Zgodnie z art. 43 kpa należało zatem uznać, że podjął się on doręczenia tej decyzji skarżącej, a doręczenie decyzji należało uznać za skuteczne. Całkowicie niezrozumiałe jest twierdzenie skarżącej, że nigdy nie mieszkała pod wskazanym adresem zameldowania, skoro w aktach sama podała ten adres i nigdy go nie negowała. Uznać zatem należało, że organ przesyłając decyzję na ten adres nie uchybił przepisom postępowania, w tym art. 8 i 9 kpa. Wobec tego Sąd uznał, że organ nie pozostaje w bezczynności, bowiem uczynił zadość przepisom prawa przesyłając decyzję na wskazany adres. Z tego powodu nie zasługuje na podzielenie zarzut skargi, iż organ pozostaje w bezczynności. Wobec powyższego Sąd oddalił skargę w całości na mocy art. 151 ppsa, o czym orzekł w sentencji wyroku.