IV SAB/Wr 178/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. T. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Pismem z dnia 1 lutego 2022 r. (data nadania w placówce pocztowej 1 lutego 2022 r.) M. T. (dalej: strona, skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego (dalej: Wojewoda) w sprawie z wniosku z dnia 4 czerwca 2019 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium RP. Decyzją z dnia 19 października 2021 r. nr SOC-LPI.6151.1.8002.2019.MZA Wojewoda, po rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 4 czerwca 2019 r., udzielił mu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę do dnia 19 października 2024 r. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi reprezentującemu stronę w postępowaniu administracyjnym w dniu 10 listopada 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Pojęcia bezczynności i przewlekłości zostały zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021, poz. 735 ze zm.; dalej: k.p.a.). Z treści przywołanej definicji normatywnej wynika, że organ jest bezczynny jeśli nie załatwi sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Przewlekle prowadzone postępowanie natomiast, to postępowanie prowadzone przez organ dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 1 lutego 2022 r. strona wniosła skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę w przedmiocie udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Z akt sprawy wynika, że skarga została nadana przez skarżącego w placówce pocztowej w dniu 1 lutego 2022 r. (k. 13 akt sądowych), a do organu wpłynęła w dniu 3 lutego 2022 r. (prezentata z datą wpływu do organu, k. 13 akt sądowych). Tymczasem w dniu 19 października 2021 r. Wojewoda wydał decyzję w przedmiocie udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę do dnia 19 października 2024 r., którą doręczono pełnomocnikowi reprezentującemu stronę w postępowaniu administracyjnym w dniu 10 listopada 2021 r. Skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania została zatem wniesiona po zakończeniu przez Wojewodę postępowania w sprawie z wniosku skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 (dostępną w internetowej bazie orzeczeń NSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Przyjęty w powołanej uchwale pogląd w odniesieniu do skargi na bezczynność organu administracji, gdy skarga została wniesiona w chwili ustania bezczynności organu, pozostaje aktualny także wobec skargi wniesionej na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji, gdy skarga ta została wniesiona po zakończeniu postępowania, którego dotyczy. Normatywna tożsamość reguł zaskarżania bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego uprawnia bowiem do uznania powołanej wyżej uchwały, jako adekwatnej także przy dokonywaniu oceny istnienia przedmiotu zaskarżenia w sprawie dotyczącej przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ (por. uchwała NSA z dnia 7 marca 2022 r. sygn. akt II OPS 1/21, dostępna na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd w pełni aprobuje powyższe poglądy Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w cytowanych uchwałach. Z przytoczonych powyżej względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie I sentencji postanowienia. Uiszczoną przez skarżącego kwotę 100 zł tytułem wpisu sądowego od skargi należało zwrócić stronie na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym, sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego. W związku z czym, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie II sentencji postanowienia.