IV SAB/Wr 18/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu L. F. od postanowienia referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 września 2008 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi L. F. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wydania decyzji dotyczącej statusu osoby bezrobotnej postanawia : przyznać stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego. Skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego. W jego uzasadnieniu wskazał, że jest osobą ubogą, bezdomną, nie posiada zobowiązań, alimentów, kredytów, nie korzysta z pomocy instytucji publicznych. Nie ponosi żadnych kosztów związanych z utrzymaniem (np. czynsz). Nie przewiduje poprawy swojej sytuacji majątkowej w postaci wygranej, spadku, darowizny. Podał, że nie posiada nieruchomości, oszczędności, przedmiotów i papierów wartościowych. Posiada oszczędności pieniężne w kwocie około 530 zł. Ponadto w piśmie z dnia 13 września 2008 r. wskazał, iż otrzymał zwrot nadpłaty podatku w wysokości 70 zł, a z dniem 8 kwietnia 2008 r. utracił statut osoby bezrobotnej z powodu podjęcia zatrudnienia. W sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 227/08 skarżący przedłożył zaświadczenie o zatrudnieniu na stanowisku elektromontera od dnia 8 kwietnia 2008 r. do 7 kwietnia 2009 r. oraz zaświadczenie o wynagrodzeniu z którego wynika, iż w czerwcu 2008 r. wyniosło ono 1370,06 zł netto, w lipcu 2008 r. 1302,47 zł netto, a w sierpniu 1123,65 zł netto. Z wyciągu z konta bankowego wynika nadto, iż skarżącemu przelano w 2008 r. na ten rachunek wynagrodzenie za czerwiec w wysokości 1427,06 zł, za lipiec 1297,47 zł, za sierpień 1123,65 zł. Postanowieniem z dnia 25 września 2008 r. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienia radcy prawnego. W dniu 6 października 2008 r. L. F. wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia. Pismem z dnia 6 listopada 2008 r. wezwano skarżącego o złożenie oświadczenia jakie ponosi opłaty związane z wynajmem lokalu. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący pismem z dnia 12 listopada 2008 r. oświadczył, że jest osoba bezdomną, a w związku z tym osobą ubogą i dopiero stara się o uzyskanie odpowiednich warunków mieszkaniowych od Gminy W.. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje: Art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) zwanej dalej p.p.s.a., stanowi, że w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony postanowieniem, postanowienie przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Przepis art. 246 § 1 pkt 2 cytowanej ustawy stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodzinny. Stosownie do art. 199 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Do tych przepisów szczególnych należy zaliczyć przepisy określające przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy na wniosek strony. Wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego zasługuje na uwzględnienie, ponieważ skarżący wykazał, iż spełnia przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy w tym zakresie. Skarżący jest osobą bezdomną. Posiada dochody z tytułu zatrudnienia w wysokości około 1300 zł miesięcznie. W piśmie z dnia 11 listopada 2008 r. oświadczył, że dopiero stara się o lokal socjalny i nie jest w stanie ponieść kosztów wynagrodzenia fachowego pełnomocnika. W powyższej sprawie fakt, że skarżący dysponuje oszczędnościami w kwocie około 530 zł, nie ma decydującego znaczenia, gdyż kwota ta może być niewystarczająca do pokrycia rynkowych kosztów obsługi prawnej. Wskazać trzeba, iż skarżącego nie stać na wynajęcie profesjonalnego pełnomocnika, a w związku z powyższym pozbawienie możliwości uzyskania pełnomocnika w celu sporządzenia skargi kasacyjnej, pozbawiłoby skarżącego prawa do obrony. Z tych względów należało przyznać prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak na wstępie.