IV SAB/Wr 18/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K. na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej we W. w przedmiocie zaprzestania wykonania decyzji Komendanta Garnizonu W. z dnia [...] lipca 1976 nr [...] postanawia odrzucić skargę. Z. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej we W. w przedmiocie zaprzestania wykonania decyzji Komendanta Garnizonu W. z dnia [...] lipca 1976 nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej oddalenie, gdyż na podstawie art. 13 ust. 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. nr 41, poz. 398 ze zm.) brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji administracyjnej przez Dyrektora Oddział Regionalnego WAM we W. "w przedmiocie zaprzestania od 20 maja 2003 r. do nadal wykonywania decyzji pt. imienny nakaz [...] wydany przez Komendanta Garnizonu W. z [...] lipca 1976 r." Zdaniem organu taka czynność nie należy do katalogu przypadków, o których stanowi art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej: p.p.s.a. Żaden przepis prawa materialnego nie daje organowi podstawy do wydania aktu administracyjnego w przedmiocie "świadczenia użytkowania kwatery z prawem do wykupu". Organ nie widzi także podstaw prawnych do podjęcia decyzji w przedmiocie sprawy i nie mógł takiej decyzji wydać, tym samym w sposób oczywisty nie pozostawał w zwłoce. Sprawa rzekomej bezczynności organu nie należy do właściwości sądu administracyjnego, co powinno skutkować odrzuceniem skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministraccyjnych. Sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 §1 p.p.s.a.). W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Wyżej przytoczony przepis art. 3 § 2 p.p.s.a. zawiera szczegółowy katalog spraw objętych właściwością rzeczową sądów administracyjnych. Oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania spraw, które nie zostały enumeratywnie wymienione w powołanym unormowaniu. W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej we W. w przedmiocie zaprzestania czynności wykonania rozkazu imiennego nr [...] związanego z przydziałem Z. K. kwatery stałej. Skarga tego rodzaju nie może być kierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z przyczyn wyżej wskazanych. W tej sytuacji skarga jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., podlegała odrzuceniu o czym orzeczono w sentencji postanowienia.