IV SAB/Wr 18/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. K. na bezczynność D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. w przedmiocie wydania decyzji o uznaniu choroby zawodowej postanawia: odrzucić skargę. H. K. wniosła do tutejszego Sądu skargę na bezczynność D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. w przedmiocie wydania decyzji o uznaniu choroby zawodowej. Pismem z dnia 1 kwietnia 2011 r. wezwano wyznaczonego skarżącej z urzędu pełnomocnika do złożenia oświadczenia, czy wniesiona przez nią skarga w istocie jest skargą na bezczynność wyżej oznaczonego organu sanitarnego, czy może skargą na niewykonanie wyroku tutejszego Sądu z dnia 16 września 2009 r., sygn. akt III SA/Wr 329/09. Jednocześnie pełnomocnik skarżącej został wezwany, w przypadku oświadczenia, iż skarga jest skargą na bezczynność D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego do wykazania, czy przed złożeniem niniejszej skargi do Sądu skarżąca wnosiła zażalenie w trybie art. 37 k.p.a. do organu administracji publicznej wyższego stopnia – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi pełnomocnik skarżącej oświadczył, że skarga H.K. jest skargą na bezczynność D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we wskazanym na wstępie przedmiocie, oraz że skarżąca nie wyczerpała trybu przewidzianego w art. 37 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Treść powyższego przepisu oznacza, iż w razie pozostawania przez organ administracji publicznej w bezczynności, droga sądowa staje się dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Złożenie skargi na bezczynność organu jest więc możliwe dopiero po wcześniejszym wniesieniu zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, do organu administracji publicznej wyższego stopnia (art. 37 k.p.a.). Jak bowiem stanowi ten przepis na niezałatwienie sprawy w terminie określonym właściwymi przepisami stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. A zatem, zanim skarżący skorzysta z możliwości wniesienia skargi do sądu, musi wykorzystać przysługujący mu środek odwoławczy do organu administracji publicznej wyższego stopnia w postaci zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. W niniejszej sprawie skarżąca nie wniosła stosownego zażalenia do właściwego organu, co potwierdził jej pełnomocnik. Tym samym, nie wyczerpała wskazanego trybu zażaleniowego przed wniesieniem skargi do Sądu. Dopiero wyczerpanie tego trybu uprawnia Sąd do badania zasadności skargi. W tej sytuacji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu bez badania jej zasadności merytorycznej i słuszności podnoszonych argumentów, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.