IV SAB/Wr 180/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi Z.R., na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie rozpatrzenia podania z dnia 27 stycznia 2014 r. w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Prezydenta W. z dnia 20 stycznia 2014 r., nr [...], zawieszającego postępowanie administracyjne, postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 30 lipca 2014 r. (data wpływu) Z. R. (zwany dalej skarżącym lub stroną) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. polegającą na nierozpoznaniu jego podania z dnia 27 stycznia 2014 r. w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Prezydenta W. z dnia 20 stycznia 2014 r., nr [...], zawieszającego postępowanie administracyjne. Wezwaniem z 17 listopada 2014 r. skarżący został zobowiązany do wykazania, w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi na bezczynność Kolegium wystąpił ze stosownym żądaniem usunięcia zarzucanego stanu bezczynności przez ten organ. Jednocześnie strona została pouczona, że nieusunięcie braku formalnego skargi w zakreślonym terminie będzie skutkowało jej odrzuceniem. Korespondencja zawierająca opisane wezwanie została skarżącemu doręczona w dniu 1 grudnia 2014 r. Pomimo upływu wyznaczonego terminu skarżący nie udzielił żądanej informacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W myśl art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej w skrócie k.p.a.), na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zatem w stanie faktycznym niniejszej sprawy, aby strona mogła wystąpić ze skuteczną – pod względem formalnym – skargą na bezczynność organu, zobowiązana była do wystąpienia z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa przez Kolegium (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 1083/14). Wobec pominięcia tej okoliczności w treści skargi, strona została wezwana do wykazania, że zadośćuczyniła obowiązkom wynikającym z art. 37 § 1 k.p.a. Jednocześnie skarżący został pouczony, że niewykazanie skorzystania ze środków prawnych, o których mowa w przywołanym powyżej przepisie, będzie prowadziło do odrzucenia skargi. Pismo zawierające wezwanie zostało skarżącemu doręczone 1 grudnia 2014 r., zatem siedmiodniowy termin na udzielenie odpowiedzi w żądanym zakresie upłynął bezskutecznie z dniem 8 grudnia 2014 r. (poniedziałek). Skoro skarżący nie udzielił odpowiedzi na wskazane wezwanie, tym samym nie wykazał, że wyczerpał przysługujące mu środki zaskarżenia w celu usunięcia bezczynności Kolegium – co było warunkiem stwierdzenia dopuszczalności skargi. Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności, skargę – jako niedopuszczalną – należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.