IV SAB/Wr 186/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska Sędziowie Sędzia NSA Mirosława Rozbicka – Ostrowska (spr.) Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant specjalista Jolanta Pociejowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 2 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi Z. R. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie rozpatrzenia podania z dnia 15 maja 2014r. w sprawie o stwierdzenie nieważności postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]stwierdzającego niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę. Z.R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu "w przedmiocie rozpatrzenia jego podania z dnia 15 maja 2014 r. w oparciu o art. 235 k.p.a., pomimo wezwania do usunięcia naruszenia z dnia 23 czerwca 2014 r. odnośnie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...]stwierdzającego niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w sprawie postanowień z dnia 6 lutego 2014 r." Według skarżącego "doszło do rażącej bezczynności ze strony organu odwoławczego i przewlekłości postępowania , którym Kolegium naraża jego zdrowie i życie, skazując współobywatela na śmierć z głodu". Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podnosząc, że podanie skarżącego z dnia 15 maja 2014 r. rozpatrzyło postanowieniem z dnia [...]o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia Kolegium z dnia[...]. Według organu nie można mówić o bezczynności i przewlekłości postępowania w sytuacji, gdy organ administracji wydał orzeczenie, ale nie takie, jakiego oczekiwała strona, prezentująca własną, "autorską" koncepcję prawną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2004 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – (zwanej dalej p.p.s.a)., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa - art. 149 p.p.s.a. W tym zakresie stwierdzić należy, że z bezczynnością organu administracji mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (por. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wydawnictwo Prawnicze "Lexis Nexis", Warszawa 2005, str. 86). Wniesienie skargi na bezczynność organu jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Innymi słowy bezczynność organu administracyjnego można najogólniej określić jako taki stan rzeczy, w którym zawisła przed organem sprawa nie została załatwiona, mimo upływu przewidzianych w przepisach prawa terminów, a organ nie podejmuje w tym zakresie żadnych działań. Trzeba przy tym zauważyć, że w przypadku wnoszonej do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu lub przewlekle prowadzenie postępowania, strona nie jest związana terminami do takiego zaskarżenia. Stan bezczynności (przewlekłości postępowania), jako naruszający prawo, trwa bowiem dopóty, dopóki organ nie załatwi sprawy lub nie podejmie innej czynności prawem przewidzianej, umożliwiającej kontynuowanie postępowania administracyjnego. Skarga na bezczynność organu jest zatem prawnie dopuszczalna dopóki organ ten nie zniweczy stanu milczenia (zob. P. Brzozowski, Glosa do postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 sierpnia 2010 r., II SAB/Ol 68/10, w: LEX/el.2010). Przechodząc od tych ogólnych uwag do realiów badanej sprawy stwierdzić należy, że przedmiotem skargi jest zarzucana Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu we Wrocławiu bezczynność w przedmiocie rozpoznania podania skarżącego z dnia 15 maja 2014 r. zatytułowanego " skarga o ponowne rozpatrzenie sprawy". W wspomnianym podaniu skarżący domagał się między innymi ( pkt 3 tegoż pisma) "stwierdzenia nieważności na podstawie art. 156 § 1pkt 2 i 6 k.p.a. postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] stwierdzającego niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w sprawie postanowienia z dnia 6 lutego 2014 r. odmawiającego rozpatrzenia wniosku strony o zmianę decyzji MOPS z dnia 5 sierpnia 2013r. w oparciu o art.154 k.p.a.". Przedmiotowe podanie zostało wniesione do organu w dniu 15 maja 2014 r. osobiście przez stronę, o czym świadczy prezentata SKO. Z materiału aktowego sprawy wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu rozpatrzyło wniosek skarżącego z dnia 15 maja 2014 r. o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia [...] Postanowieniem z dnia [...] odmówiło stwierdzenia nieważności postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] stwierdzającego niedopuszczalność wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, w której Kolegium postanowieniem z dnia [...] odmówiło uzupełnienia co do rozstrzygnięcia "w przedmiocie wniosku strony o zmianę lub uchylenie decyzji organu pomocowego ze względu na słuszny interes strony i społeczny w oparciu o art.154 k.p.a." decyzji Kolegium z dnia[...], odmawiającej stwierdzenia nieważności – wydanej z upoważnienia Prezydenta W. – decyzji Kierownika Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej Nr 1 w Miejskim Ośrodku pomocy Społecznej we Wrocławiu z dnia [...] odmawiającej przyznania zasiłku okresowego. Kolejnym postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia [...]. W świetle powyższych ujawnionych okoliczności sprawy jako nieuprawniony przedstawia się zarzut bezczynności organu, który w terminie określonym do rozpatrzenia sprawy załatwił ją w formie prawnej działania, przewidzianej przepisami kodeksu postępowania administracyjnego . Zgodnie z regulacją zawartą w art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Podane powyżej terminy załatwienia sprawy oznaczają okres, w którym dana sprawa powinna być rozstrzygnięta w formie decyzji. Materiał aktowy sprawy przeczy twierdzeniu strony jakoby organ orzekający w sprawie uchybił przepisom kształtującym terminy załatwiania spraw. Ma rację organ, kiedy wywodzi, że fakt wydania przez niego rozstrzygnięcia, nie spełniającego oczekiwań strony nie świadczy o jego bezczynności. Stanowisko organu wyrażone w jego orzeczeniu strona może kwestionować w drodze wykorzystania stosownych środków zaskarżenia w toku postępowania administracyjnego, a następnie w ramach kontroli sądowo-administracyjnej . Z tego też powodu nie można uznać, że organ dopuścił się bezczynności w sprawie w omawianym wyżej zakresie, albowiem wniosek strony został załatwiony przy wykorzystaniu prawnej formy działania, przewidzianej procedurą administracyjną. Stwierdzenie powyższego oznacza, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zobligowany był do oddalenia skargi na bezczynność organu na podstawie art. 151 p.p.s.a.