IV SAB/Wr 187/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w Wydziale IV w dniu 12 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 lipca 2013 r., sygn. akt IV SAB/Wr 114/13 postanawia: odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia 19 lipca 2013 r. sygn. akt IV SAB/Wr 114/13, Wojewódzki Sąd administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę S.K. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w P. w przedmiocie roszczeń cywilnoprawnych związanych ze stanem prawnym nieruchomości. Na powyższe postanowienie (doręczone Skarżącemu w dniu 24 lipca 2013 r.) złożył on w dniu 7 sierpnia 2013 r. zażalenie, wnosząc jednocześnie o przyznanie prawa pomocy. W dniu 26 sierpnia 2013 r. wpłynął do tutejszego Sądu wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy złożony na formularzu PPF. W piśmie dołączonym do powyższego formularza zawarty został wniosek Skarżącego o wznowienie postępowania odrzucającego skargę. W uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania Skarżący powołał się na art. 145 § 1 k.p.a. oraz art. 145 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Prawomocnym postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2013 r. (sygn. akt IV SAB/Wr 114/13) referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu przyznał Skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego (pkt I) oraz odmówił ustanowienia rzecznika patentowego (pkt II). Zarządzeniem z dnia 14 października 2013 r., pismo zarejestrowano pod sygn. akt IV SAB/Wr 187/13 jako skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem WSA we Wrocławiu z dnia 19 lipca 2013 r. sygn. akt IV SAB/Wr 114/13. Postanowieniem z dnia 31 października 2013 r. odrzucono skargę kasacyjną złożoną przez Skarżącego w sprawie o sygn. akt IV SAB/Wr 114/13. W wykonaniu zarządzenia z dnia 25 listopada 2013 r. wezwano Skarżącego do oświadczenia, czy pismo z dnia 26 sierpnia 2013 r. stanowi skargę o wznowienie postępowania w sprawie sygn. akt IV SAB/Wr 114/13, czy zawiera inny wniosek. Jednocześnie wezwano Skarżącego do: 1) wskazania podstawy wznowienia postępowania; 2) uzasadnienia wskazanej podstawy wznowienia; 3) podania okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi (mając na względzie przepis art. 277 p.p.s.a.) oraz 4 ) oświadczenia, czy żąda uchylenia, czy zmiany zaskarżonego orzeczenia - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi Skarżący pismem z dnia 2 grudnia 2013 r. oświadczył, że pismo z dnia 25 listopada 2013 r. jest skargą o wznowienie postępowania w sprawie IV SAB/Wr 114/13 z powodu nieważności postępowania, w związku z tym, iż nie był należycie reprezentowany, ponadto, że skarga została wniesiona w ustawowym 3-miesięcznym terminie od dnia otrzymania przedmiotowego orzeczenia oraz że wnosi o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący dodatkowo wskazał, że w przedmiotowej sprawie został mu przyznany pełnomocnik, który nie informował go o stanie spraw, ani nie konsultował z nim czynności w sprawie, co pozbawiło go możliwości obrony i dochodzenia swoich praw. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego podlegała odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 270 p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem tylko w przypadkach przewidzianych w tej ustawie. Ustawa ta w przepisach art. 271 – art. 274 wskazuje podstawy wznowienia postępowania. Z przepisu art. 271 p.p.s.a. wynika, że można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Zgodnie zaś z art. 272 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (§ 1). W sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (§ 2). Stosownie do art. 273 § 1 p.p.s.a. można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (§ 2). Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (§ 3). Z powodu przestępstwa można żądać wznowienia jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów (art. 274 p.p.s.a.). Sąd stwierdził, iż w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z ustawowych przesłanek enumeratywnie wyliczonych w przepisach art. art. 271, 272, 273 i 273 p.p.s.a. Skarżący w skardze o wznowienie postępowania powołał się na art. 271 p.p.s.a. twierdząc, że w postępowaniu był nienależycie reprezentowany. Stwierdził także, że w sprawie został przyznany mu pełnomocnik, który nie informował go o stanie sprawy, ani nie konsultował z nim czynności podejmowanych w sprawie, a tym samym pozbawiono go możliwości obrony i dochodzenia praw. Jak wynika z akt sprawy IV SAB/Wr 114/13 skarżący w całym postępowaniu, zarówno przy wniesieniu skargi jak i w postępowaniu po odrzuceniu skargi, nie był reprezentowany przez żadnego pełnomocnika. Postanowieniem referendarza w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu z dnia 30 sierpnia 2013 r. (Sygn. akt IV SAB/Wr 114/13) przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego oraz odmówiono ustanowienia rzecznika patentowego. W aktach sprawy nie ma także informacji o ustanowieniu takiego pełnomocnika z wyboru. Zatem twierdzenie skarżącego, że nie był on właściwie reprezentowany pozbawione jest zasadności i nie może być podstawą do wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie. W tej sytuacji wniesiona przez Skarżącego skarga o wznowienie postępowania sądowego podlegała odrzuceniu, co orzeczono na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a.