IV SAB/Wr 189/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska ( sprawozdawca ) Sędziowie Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant Paulina Szpakowska po rozpoznaniu w wydziale IV na rozprawie w dniu 10 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi [...] na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej I. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku [...] z dnia 11 marca 2013 r. w terminie 14 dnia od dnia doręczenia prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W dniu 11 marca 2013 r. [...], powołując się na art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 114, poz. 1198 ze zm.), dalej: ustawa, wystąpił do Prezydenta W. z wnioskiem o udostepnienie informacji publicznej w postaci "decyzji wydanych przez Wydział Architektury i Budownictwa w zakresie zaświadczeń o samodzielności lokali inwestycji firmy [...] (dawniej [...]) przy ulicy [...]. Inwestycje – budynek hotelowy z usługami w parterze, lokalami mieszkalnymi, parkingiem podziemnym przy ulicy [...]." Jako formę udostępnienia żądanej informacji wnioskodawca wskazał możliwość dostępu do jej przeglądania w Urzędzie lub przekazanie kopii kserograficznych. W odpowiedzi na wniosek, pismem z dnia 19 marca 2013 r., poinformowano stronę postępowania, że na wniosek z dnia 16 stycznia 2013 r. firmy [...], w dniu [...] 2013 r., zostało wydane zaświadczenie nr [...] o samodzielności lokalu użytkowego nr [...]. Podkreślono jednakże, że w związku z doprecyzowaniem przez Inwestora w dniu 12 lutego 2013 r. wniosku w sprawie wydania zaświadczeń o samodzielności pozostałych lokali w wymienionym budynku, zapadło postanowienie nr [...] z dnia [...] 2013 r. odmawiające wydania wnioskowanych zaświadczeń o samodzielności lokali mieszkalnych w budynku przy ul. [...]. Ponieważ zaś postanowienie to nie jest ostateczne, brak jest obecnie podstaw do jego udostępnienia. W odpowiedzi na powyższe pismo wnioskodawca wniósł o podanie podstawy prawnej odmowy udostępnienia mu informacji publicznej w postaci postanowienia z dnia [...] 2013 r. Jak m.in. wskazał, sam fakt, że nie jest ono ostateczne tego rodzaju podstawy nie stanowi. Wnioskodawca zażądał zatem bezzwłocznego udostępnienia postanowienia lub precyzyjne i pisemne podanie przyczyny odmowy. W reakcji na powyższe, pismem z dnia 28 marca 2013 r., organ zobowiązany wyjaśnił m.in., że na omawiane postanowienie firma [...] wniosła zażalenie. Z uwagi na fakt przekazania zażalenia wraz z kompletem akt do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. wniosek strony będzie mógł zostać rozpatrzony po zakończonym postępowaniu II instancji. Z kolei, przy piśmie z dnia 5 lipca 2013 r., przesłał wnioskodawcy kserokopię postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2013 r., którym Kolegium uchyliło w całości zakwestionowane postanowienie z dnia [...] 2013 r. oraz poinformował, że wydane zostało nowe postanowienie (postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] 2013 r. nr [...]), które jest nieostateczne. W tym stanie rzeczy wnioskodawca wystąpił o interwencję do Rzecznika Praw Obywatelskich (dalej: RPO). W konsekwencji przeprowadzonego w ramach swej właściwości postępowania RPO, pismem z dnia 26 września 2013 r., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie udostępnienia [...] informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi RPO przedstawił opisany wyżej stan faktyczny sprawy. Dalej podał, że w skardze do niego wyżej wymieniony podniósł, iż działania Urzędu Miasta we W. są niezgodne z przepisami prawa. Wskazał, że w jego ocenie nie ma podstaw do odmowy udostępnienia postanowienia Prezydenta z dnia [...] 2013 r., a ponadto, że ewentualna odmowa powinna nastąpić w formie decyzji administracyjnej. Rzecznik podzielił wątpliwości wnioskodawcy i działając na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lipca 1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich (t.j. Dz.U. z 2001 r., nr 14, poz. 147 ze zm.) zwrócił się w dniu 18 czerwca 2013 r. do Prezydenta W. z prośbą o udzielenie wyjaśnień. W odpowiedzi sporządzonej przez Dyrektora Wydziału Architektury i Budownictwa stwierdzono, że postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] 2013 r. nie zostało udostępnione, gdyż udostępniane są jedynie dokumenty urzędowe posiadające status dokumentów prawomocnych. Wyjaśniono też, że powyższe postanowienie zostało uchylone postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2013 r. nr [...], wobec czego nie znajduje się w obiegu prawnym. W konsekwencji przeprowadzono kolejne postępowanie wyjaśniające w sprawie wydania zaświadczeń o samodzielności lokali wnioskodawcy, skutkiem którego odmówiono wydania wnioskowanych zaświadczeń, jednakże odmowa nie nastąpiła w formie decyzji administracyjnej. Przy czym podkreślono, że wniosek strony został rozpatrzony poprzez przekazanie kserokopii orzeczenia Kolegium z dnia [...] 2013 r. W ocenie RPO wyżej wskazane działanie prowadzi do naruszenia ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 208 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 2 ustawy o Rzeczniku Praw Obywatelskich, Rzecznik powołany jest do ochrony praw i wolności człowieka i obywatela, określonych w Konstytucji oraz innych aktach normatywnych. Stojąc na straży wyżej wymienionych praw i wolności podejmuje te sprawy, w których dochodzi do naruszeń ze strony organów władzy publicznej praw i wolności przysługujących obywatelom. Stosownie zaś do treści art. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., RPO może wziąć udział w każdym toczącym się postępowaniu, a także wnieść skargę, skargę kasacyjną zażalenie oraz skargę o wznowienie postępowania, jeżeli według jego oceny wymagają tego ochrona praw człowieka i obywatela. Z możliwości stworzonych przez ustawę o Rzeczniku Praw Obywatelskich Rzecznik korzysta wyjątkowo, zwłaszcza wtedy, gdy istnieje konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego budzącego wątpliwości z punktu widzenia ochrony praw i wolności, albo gdy sprawa ma charakter precedensowy, a jej rozstrzygnięcie będzie miało istotne znaczenie dla ukształtowania sytuacji prawnej innych obywateli. W kontekście sprawy wnioskodawcy zainteresowanie nią RPO, jak też decyzja odnośnie skierowania skargi na bezczynność organu do sądu administracyjnego, wynikała nie tylko ze stanowiska organu co do pism Rzecznika, który mimo wskazania błędów w jego działaniu nadal nie udostępnił informacji publicznej, ale też z działania organu na podstawie przesłanek nie mających żadnego oparcia w przepisach prawa. Art. 61 ust. 1 Konstytucji RP wiąże prawo do informacji publicznej z działalnością organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zasada jawności działania organów państwa, nazywana niekiedy "przejrzystością administracji", jest uważana za jedną z fundamentalnych wartości państwa prawa, warunek efektywnego funkcjonowania systemu demokratycznego (T.R. Aleksandrowicz, Komentarz do ustawy o dostępie informacji publicznej, Warszawa 2002, s. 7-10). Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Informacją publiczną jest również informacja o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach. Dodatkowym uprawnieniem, wynikającym z prawa do informacji publicznej, jest uregulowane w art. 3 ust. 2 ustawy prawo do wglądu do dokumentu urzędowego. Zgodnie z definicją zawartą w art. 6 ust. 2 ustawy, dokumentem urzędowym jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. W stosunku więc do dokumentów urzędowych, ustawodawca rozszerza dostęp do nich o możliwość wglądu do dokumentu, w przeciwieństwie do pozostałych nośników informacji publicznej, co do których zostało uregulowane uprawnienie do uzyskania informacji publicznej na nich utrwalonej, a nie bezpośredni dostęp do tych nośników. W niniejszej sprawie wnioskodawca zwrócił się do Prezydenta Miasta o udostępnienie decyzji wydanych przez Wydział Architektury i Budownictwa w zakresie zaświadczeń o samodzielności lokali inwestycji firmy [...]. W odpowiedzi na wniosek, koordynator projektu w Wydziale Architektury i Budownictwa wskazał, że nie ma podstaw do udostępnienia postanowienia Prezydenta, gdyż nie jest ono ostateczne. Mimo interwencji Rzecznika, organ podtrzymał swoje stanowisko i nie udostępnił postanowienia Prezydenta Miasta wskazując, że zostało ono uchylone postanowieniem Kolegium i z tej przyczyny nie podlega wglądowi. W ocenie RPO, wniosek strony dotyczył udostępnienia informacji publicznej. Postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] 2013 r. o odmowie wydania zaświadczeń o samodzielności lokali mieszkalnych bez wątpienia powinno być uznane za informację publiczną. Jak już zostało wskazane, zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej. Przejawem działalności administracji publicznej jest wydawanie decyzji i postanowień. Ponadto art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy stanowi, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do wglądu do dokumentów urzędowych. Konkludując, postanowienie wydane przez Prezydenta Miasta jest informacją publiczną a zakwalifikowanie postanowienia do kategorii dokumentów urzędowych oznacza, że wnioskodawcy przysługuje prawo wglądu do takiego dokumentu. Rozpatrzenie wniosku zgodnie z przepisami prawa powinno polegać więc na udostępnieniu postanowienia lub wydaniu decyzji o odmowie udostępnienia informacji. Zdaniem RPO, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, nie ma również wątpliwości, że prezydent miasta, jako organ władzy publicznej, jest zobowiązany do udostępniania informacji, mającej walor informacji publicznej, a będącej w jego posiadaniu. Niewątpliwie też w jego przekonaniu postanowienie wydane przez organ administracji publicznej, niezależnie od prawomocnego obowiązywania tego postanowienia lub jego uchylenia po wniesieniu środka zaskarżenia, jest informacją publiczną. Żaden przepis nie uzależnia udostępnienia orzeczenia organu administracji od jego obowiązywania. Postanowienie Prezydenta, mimo jego uchylenia postanowieniem SKO, jest zatem informacją publiczną i podlega udostępnieniu na zasadach określonych w ustawie. W związku z tym organ był zobowiązany, na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnić informację w formie wskazanej we wniosku bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku lub wydać decyzję administracyjną o odmowie jej udostępnienia. Pismo organu z dnia 19 marca 2013 r. nie może być uznane za rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, gdyż organ bezpodstawnie przyjął, że ustawa nie ma zastosowania do nieprawomocnych postanowień organu. Zajętego stanowiska jednak, na żadnym etapie postępowania, nie poparł przepisami prawa. Oczywistym jest zatem, że organ zobowiązany pozostaje bezczynny, gdyż nie rozpoznał wniosku [...] zgodnie z przepisami prawa. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że dokumenty wytworzone w toku postępowania, które nie zostało zakończone ostateczną decyzją/postanowieniem, nie nabrały cech dokumentów podlegających udostępnieniu na mocy przepisów ustawy. Stronami postępowania administracyjnego "w toku" są osoby, które uczestniczą w tym postępowaniu i tylko one posiadają prawo do wglądu w akta sprawy. Rozstrzygnięcie zawarte w nieprawomocnej decyzji/postanowieniu nie stało się faktem, bowiem w toku postępowania może być jeszcze zmienione. Dostęp do dokumentów toczącego się postępowania zagwarantowany jest przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego jedynie jego stronom. Dopiero po uzyskaniu statusu ostateczności decyzja/postanowienie wydana w danej sprawie nabiera cech dokumentu podlegającego udostępnieniu na mocy przepisów ustawy. Udostępnienie dokumentu, który nie nabrał cech ostateczności byłoby naruszeniem praw uczestników tego postępowania jak również samego postępowania. Zatem w błędzie pozostaje RPO wskazując, iż w tej konkretnej sprawie Prezydent W. działa bezprawnie. W tych okolicznościach, to właśnie Prezydent działa w granicach wyznaczonych przez obowiązujące prawo, bowiem przestrzega praw stron postępowania administracyjnego. Błędne jest również stanowisko RPO w zakresie wydania w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej przedmiocie odmowy udostępnienia dokumentu - informacji publicznej. Odmowa udzielona w formie decyzji administracyjnej ma uzasadnienie jedynie w sytuacji gdy organ odmawia wydania dokumentu stanowiącego informację publiczną. Tymczasem do dnia dzisiejszego organ nie wytworzył takiego dokumentu. O fakcie tym wnioskodawca został poinformowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: |Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr | |153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, m.in. przez kontrolę działalności administracji | |publicznej, która jest dokonywana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. | |W piśmiennictwie przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym | |terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia | |ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (zob. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, | |Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86). Wniesienie skargi na "milczenie | |władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania| |aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu | |(zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności | |konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego | |aktu albo do podjęcia określonych czynności. | |Prawo do uzyskiwania informacji zagwarantowane jest w Konstytucji RP. Należy podkreślić, że zgodnie z jej art. 61 ust. 2 prawo do | |uzyskiwania informacji obejmuje również dostęp do dokumentów. W myśl art. 61 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenie tego prawa może | |nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz | |ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Stosownie natomiast do ust. 4 tego artykułu | |udzielanie informacji, o których mowa m.in. w ust. 2 określają ustawy. Realizację powyższego przepisu stanowi właśnie ustawa o | |dostępie do informacji publicznej. | |W niniejszej sprawie bezspornym jest, że [...] wystąpił do Prezydenta W. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w postaci | |postanowienia tego organu z dnia [...] 2013 r. w sprawie odmowy wydania zaświadczeń o samodzielności lokali mieszkalnych w budynku przy | |ulicy [...]. Wnioskodawca oświadczył, iż przekazania żądanej informacji domaga się w formie kopii kserograficznej bądź możliwości jej | |przeglądania w siedzibie Urzędu. | |Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu oraz | |ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie w niej określonych. Doktryna i orzecznictwo sądowoadministracyjne przyjmuje szerokie | |rozumienie pojęcia informacja publiczna. Za taką uznaje się, jak słusznie podkreślił skarżący, treść wszelkiego rodzaju dokumentów | |odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi, bądź | |w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Informacją publiczną są zatem zarówno treści dokumentów bezpośrednio wytworzone przez organy | |władzy publicznej, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Bez | |znaczenia jest to, w jaki sposób dokumenty te znalazły się w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczą. Ważne natomiast jest, by | |dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez organ i odnosiły się do niego bezpośrednio (wyroki NSA: z dnia 20 stycznia| |2012 r., sygn. akt I OSK 2118/11; z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2265/11; z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 155/12, | |publ. CBOSA ). Stosownie do unormowania art. 6 ust.1 pkt 4 lit. a) tiret pierwszy ustawy udostępnieniu podlegają w szczególności | |informacje o danych publicznych, w tym treści i postaci dokumentów urzędowych, a zwłaszcza aktów administracyjnych oraz innych | |rozstrzygnięć. W myśl natomiast art. 6 ust. 2 ustawy dokumentem urzędowym jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona | |i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, | |skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Trzeba przy tym zaznaczyć, że informacją publiczną są wiadomości dotyczące | |faktów, zarówno wytworzone przez władzę publiczną lub inny podmiot wykonujący funkcje publiczne, jak i jedynie skierowane do tych | |podmiotów (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 736/12, publ. CBOSA i wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. | |akt I OSK 1797/10, Lex nr 1113061). | |W tym kontekście nie powinno zatem budzić żadnej wątpliwości, że zarówno decyzje administracyjne jak i postanowienia są dokumentami | |urzędowymi w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy, gdyż zawierają treść oświadczenia woli utrwaloną i podpisaną przez funkcjonariusza | |publicznego. Bezsprzecznie posiadają więc status informacji publicznej. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że faktu tego organ | |zobowiązany nie neguje. | |Niezaprzeczalne jest zdaniem Sądu również to, że Prezydent W. jest organem władzy publicznej zobowiązanym z mocy art. 4 ust. 1 pkt 1 | |ustawy do udostępnienia informacji o sprawach publicznych. | |Problem sprowadza się natomiast do tego, że organ zobowiązany uznał, iż wobec nieposiadania przez sporne postanowienie przymiotu | |ostateczności, nie ma ono waloru informacji publicznej i w związku z tym w sprawie nie znajdują zastosowania przepisy ustawy. | |W opinii Sądu, nie ulega jednak wątpliwości, że organ zobowiązany bezpodstawnie przyjął, że dopiero po uzyskaniu przymiotu | |ostateczności decyzja lub postanowienie wydane w danej sprawie nabiera cech dokumentu podlegającego udostępnieniu na mocy przepisów | |ustawy. W tym miejscu przywołać należy stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 21 sierpnia 2013 r., sygn.| |akt I OSK 754/13 (publ. CBOSA), w którym Sąd wypowiada się co prawda w zakresie prawomocności orzeczeń sądowoadministracyjnych, | |jednakże wyrażony pogląd zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie znajduje pełne zastosowanie również w rozważanym przypadku. | |Zgodnie z nim przyjąć należy, że żądane postanowienie bez względu na przymiot prawomocności jest informacją publiczną, gdyż od chwili | |jego wydania funkcjonuje w obrocie prawnym niezależnie od tego, czy zostało wzruszone. Osoby niebędące stronami postępowania w zasadzie| |nie mają bowiem innej możliwości uzyskania informacji o rozstrzygnięciu organu administracji publicznej, podczas gdy dostępność tej | |wiedzy jest jednym z najważniejszych elementów demokratycznego państwa prawa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w | |Gliwicach z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt IV SAB/Gl 69/11, publ. CBOSA). | |Jeśli zaś żądana informacja stanowi informację publiczną, to Prezydent Miasta, nie udzielając takiej informacji, ani nie wydając | |decyzji o odmowie jej udzielenia, pozostaje w bezczynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia | |okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty, lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność | |organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z | |przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania | |decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania, albo z przekonaniem, że występują | |negatywne przesłanki do załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 5 listopada 1987 r., sygn. akt IV SAB 23/87, ONSA 1988, nr 1, poz. | |13). Przy czym, prowadzona przez organ zobowiązany z wnioskodawcą jak i ze skarżącym korespondencja w żadnym razie nie zwalnia z | |zarzutu bezczynności wyartykułowanego w związku z wniesioną skargą. | |Ustawa o dostępie do informacji publicznej, statuując w art. 1 i 2 generalną zasadę udostępnienia informacji publicznej, wskazuje | |jednocześnie na różne sposoby jej udostępniania, wymienione w jej art. 7 ust. 1. Zgodnie zaś z art. 10 ust. 1 ustawy informacja | |publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, jest udostępniana na wniosek. Nie jest przy tym wymagana | |żadna szczególna forma, którą należałoby zachować przekazując wnioskodawcy żądaną informację. Z kolei, odmowa udostępnienia informacji | |następuje w drodze decyzji (art. 16 ust. 1). | |Tymczasem organ zobowiązany, nie udostępnił żądanej informacji, która znajdowała się w jego posiadaniu. Nie wydał też decyzji | |odmawiającej udzielenia informacji publicznej (na podstawie art. 16 ust. 1). Tym samym, pozostawał w bezczynności. | Wobec tego co powiedziano Sąd, na podstawie art. 149 § 1 i art. 286 § 2 p.p.s.a., zobowiązał Prezydenta W. do rozpatrzenia wniosku [...] z dnia 11 marca 2013 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, o czym orzekł pkt I sentencji wyroku Przy czym, stwierdzona przez Sąd bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.