IV SAB/Wr 189/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. D. na bezczynność Burmistrza J. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) złotych z tytułu uiszczonego wpisu sądowego. Pismem z dnia 1 września 2017 r. K. D. (dalej skarżący lub strona) wniósł skargę na bezczynność Burmistrza J. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Zarządzeniem przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 września 2017 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 (słownie: stu) złotych, w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie doręczone skarżącemu w dniu 26 września 2017 r., nie zostało wykonane w wyznaczonym terminie. W dniu 13 października 2017 r. skarżący zwrócił się o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego, wpłacając jednocześnie w dniu 14 listopada 2017 r. na rachunek bankowy tutejszego Sądu kwotę 100 złotych z tytułu opłaty od skargi, zaksięgowaną pod pozycją 5299/2017. Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wr 189/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił skarżącemu przywrócenia terminu na usunięcie braku fiskalnego skargi. Pismem z dnia 2 stycznia 2018 r. skarżący wystąpił o zwrot uiszczonej opłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona stosowna opłata. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (§ 3). Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że pismem z dnia 22 września 2017 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej przez niego skargi, z tym pouczeniem, że nieopłacenie wpisu sądowego od skargi w terminie siedmiu dni od dnia jego doręczenia będzie skutkowało odrzuceniem skargi. Stosownie do treści art. 83 § 1 i 2 p.p.s.a., terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z tym zastrzeżeniem, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W myśl art. 111 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 459), termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, przy czym jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. W przedmiotowej sprawie wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi doręczone zostało skarżącemu w dniu 26 września 2017 r. Zatem siedmiodniowy termin na opłacenie skargi upływał z dniem 3 października 2017 r., który wypadał we wtorek. W wyznaczonym terminie skarżący nie uiścił jednak wymaganego wpisu. Zwrócił się on jednak o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. W tym miejscu należy wyjaśnić, że zwracając się o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej strona zobligowana była na podstawie art. 87 § 4 p.p.s.a. do jednoczesnego dokonania tej czynności. W przeciwnym razie jej wniosek obarczony był brakiem formalnym, uniemożlwiającym mu nadanie dalszego biegu. Dlatego też skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego, co nie było jednak równoznaczne z przywróceniem mu przedmiotowego terminu. Należy również podkreślić, że pozostawienie wniosku o przywrócenie terminu bez rozpoznania nie jest tożsame z jego negatywnym rozpatrzeniem. W pierwszym przypadku sąd nie bada bowiem w ogóle argumentów strony przemawiających za przywróceniem jej terminu, w drugim zaś jest wprost przeciwnie. Uiszczenie wpisu sądowego na wezwanie Sądu stanowiło zatem dla skarżącego gwarancję, że jego wniosek zostanie rozpatrzony merytorycznie, nie zaś pozostawiony bez rozpoznania z przyczyn formalnych. Wobec odmowy przywrócenia terminu do usunięcia braku fiskalnego skargi w konsekwencji należało uznać, że skarżący nie uiścił wpisu sądowego w wyznaczonym terminie. Stąd też skargę – jako nieopłaconą – należało odrzucić na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie I sentencji postanowienia. Odrzucenie skargi z powodu jej nieopłacenia nie oznacza jednak – jak mniema skarżący – pozbawienia go możliwości dochodzenia prawa dostępu do informacji publicznej. Po prawomocnym zakończeniu niniejszej sprawy, może on bowiem ponownie wystąpić ze skargą na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Mając ponadto na uwadze treść art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., stanowiącego o obowiązku zwrócenia stronie z urzędu całego uiszczonego wpisu od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy, orzeczono jak w punkcie II sentencji postanowienia.