IV SAB/Wr 190/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 26 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. S. na bezczynność Burmistrza Miasta O. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadmnistracyjne; II. zwrócić skarżącemu uiszczony przez niego wpis od skargi w kwocie 100 (słownie: sto) złotych. Pismem z dnia 15 września 2018 r. Ł. S.i (zwany dalej stroną lub skarżącym) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Burmistrza O. w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia [...]r. o nr [...]o udostępnienie informacji publicznej. W dniu 22 października 2018 r. skarżący uiścił wpis m.in. od skargi w niniejszej sprawie (k. 22). Pismem procesowym z dnia 24 października 2018 r. skarżący cofnął skargę na bezczynność organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 60 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, zwanej dalej p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W świetle materiału aktowego badanej sprawy oświadczenie skarżącego w przedmiocie cofnięcia skargi nie nasuwa żadnych wątpliwości ani zastrzeżeń co do jego dopuszczalności, albowiem nie prowadzi ono do obejścia prawa, ani do pozostawienia w obrocie prawnym aktu lub czynności obarczonych wadą nieważności. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I sentencji niniejszego postanowienia. Z kolei mając na uwadze treść art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., stanowiącego o obowiązku zwrócenia stronie z urzędu całego uiszczonego wpisu od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy, Sąd zobligowany był orzec jak w punkcie II sentencji.