IV SAB/Wr 193/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w dniu 13 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. G. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w T. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadmnistracyjne; II. zwrócić skarżącemu uiszczony przez niego wpis od wniesionej skargi w kwocie 100 (słownie: sto) złotych; III. zasądzić od Prezesa Sądu Rejonowego w T. na rzecz skarżącego K. G. kwotę 257 (słownie: dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadminstracyjnego. Przedmiotem skargi wniesionej 22 lipca 2014 r. przez K. G. była bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w T. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, na wniosek skarżącego, zawarty w piśmie z 22 czerwca 2014 r., poprzez przesłanie dat urodzenia i miejscowości zamieszkania wszystkich sędziów tego Sądu z rozbiciem na poszczególne wydziały. W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Rejonowego w T. poinformował, że wniosek skarżącego został przesłany do Sadu drogą elektroniczną, zaś poczta elektroniczna nie została właściwie przekierowana, a Prezes Sądu Rejonowego w T. w dacie zarejestrowania skargi przebywał na urlopie wypoczynkowym. Po zakończeniu urlopu Prezes niezwłocznie zleciła czynności zmierzające do udzielenia informacji. Informacji udzielono w dniu 26 sierpnia 2014 r Pismem z dnia 1 września 2014 r. skarżący cofnął skargę oraz wniósł o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów wywołanych niniejszą skargą, w tym kosztów zastępstwa procesowego, ponieważ rozpoznanie wniosku i udzielenie żądanej informacji publicznej nastąpiło w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej: p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 60 p.p.s.a., Skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Po myśli zaś art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania (...) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę". W ocenie Sądu oświadczenie skarżącego z dnia 1 września 2014 r. w przedmiocie cofnięcia skargi, należy uznać za skuteczne, a zatem na podstawie przytoczonego przepisu postępowanie podlegało umorzeniu. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącego cofnął skargę na bezczynność organu z uwagi na dokonanie przez organ czynności jakiej domagał się skarżący. Zatem organ uwzględnił skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. W tej sytuacji brak jest podstaw do zobowiązania organu do wydania aktu, w którym miałby on rozpoznać wniosek skarżącego. Wskazać ponadto należy, że w sprawie ze skargi na bezczynność organu sąd bierze pod uwagę jedynie fakt wydania lub niewydania aktu. W przypadku gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organ wyda rozstrzygnięcie, Sąd nie może dokonać jego kontroli w postępowaniu ze skargi na bezczynność. Wobec powyższego, przedmiot skargi przestał istnieć czyniąc postępowanie sądowoadministracyjne bezprzedmiotowym. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika skarżącego o zasądzenie od Prezesa Sądu Rejonowego w T. kosztów wywołanych niniejszą skargą, Sąd zauważa, że roszczenie jest w pełni zasadne. Stosownie do art. 201 § 1 p.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3, gdy organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, uwzględnił skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Koszty sprawy sądowoadministracyjnej wykazane przez stronę w przedmiotowym postępowaniu to uiszczony wpis w kwocie 100 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł i koszty zastępstwa procesowego 240 zł. Sąd stwierdza, że rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu kosztów opłaty skarbowej oraz zastępstwa procesowego zależało od ustalenia, czy w momencie wniesienia skargi do Sądu organ pozostawał w zwłoce co do terminów załatwienia sprawy, o jakich mowa w art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Z akt sprawy wynika, że organ administracji publicznej nie załatwił sprawy w terminie 14 dni od złożenia wniosku, ani w tym terminie nie przesłał stronie powiadomienia o przyczynie opóźnienia, zatem od dnia 6 lipca 2014 r. organ pozostawał w zwłoce w udzieleniu informacji publicznej. W związku z powyższym, skarga na bezczynność organu była zasadna. Należy podkreślić, że odpowiedź na przedmiotowy wniosek została wysłana skarżącemu po złożeniu skargi do sądu, bowiem z akt sprawy wynika, że pismo zostało nadane w placówce pocztowej w dniu 26 sierpnia 2014 r., a skarga została wniesiona w dniu 22 lipca 2014 r. Zatem pomimo cofnięcia skargi przez pełnomocnika skarżącego wniosek o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów wywołanych niniejszą skargą, tj. opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kosztów zastępstwa procesowego, należy uznać za zasadny. Organ bowiem rozpoznał wniosek skarżącego i udzielił żądanej informacji publicznej po upływie terminu wskazanego w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego. Zatem nie ulega wątpliwości, że zaistniała podstawa do zwrotu skarżącemu uiszczonego wpisu od pisma cofniętego. Z tych przyczyn i stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało umorzyć postępowanie wywołane tą skargą, co orzeczono w punkcie I sentencji. Przepis art. 201 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 tej ustawy uzasadniały zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kwoty 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, w tym 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz 17 (siedemnaście) złotych z tytułu zwrotu kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, co wskazano w punkcie III orzeczenia. Z kolei, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowiono zwrócić skarżącemu kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi, co wskazano w punkcie II sentencji postanowienia.