IV SAB/Wr 2/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. M. na bezczynność Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w D. w przedmiocie przyznania zasiłku stałego postanawia : odrzucić skargę. Pismem z dnia 14 grudnia 2008 r. B. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pismo w którym podał, że w dniu 18 listopada 2008 r. złożył do tutejszego Sądu skargę którą należało zakwalifikować jako skargę na bezczynność Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w D. w przedmiocie przyznania zasiłku stałego. Zarządzeniem z dnia 16 lutego 2009 r. wezwano skarżącego do wskazania w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 57 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm), zwanej dalej p.p.s.a, czy w związku tą bezczynnością skarżący składał zażalenie w trybie art. 37 k.p.a. Odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący nie udzielił do dnia wydania postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Wyczerpanie trybu zaskarżenia w stadium administracyjnym jest warunkiem dopuszczalności skargi np. (postanowienie NSA z dnia 14 marca 1999 r. w sprawie III SA 7254/98 - Lex nr 43843). Wniesienie skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne i możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, bowiem zażalenie, o którym mowa w podanym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 §1 p.p.s.a. i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 cyt. ustawy. Przepis art. 37 k.p.a. wprost stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. służy stronie zażalenie do organu wyższego stopnia. Zaś art. 52 § 2 p.p.s.a. dając definicję "wyczerpania środków zaskarżenia" stanowi, że należy pod tym pojęciem rozumieć sytuacje, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki, jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepis ten wyraża zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a zatem nie może zostać wszczęte dopóki toczy się postępowanie administracyjne. Strony powinny dochodzić swoich praw w pierwszej kolejności w toku postępowania administracyjnego. Wymóg "wyczerpania środków zaskarżenia" ma merytoryczny, a nie formalny charakter, co oznacza, że w każdym wypadku stwierdzenia braku spełnienia takiej przesłanki sąd administracyjny jest zobowiązany skargę odrzucić z powodu jej niedopuszczalności. W sprawie niniejszej sprawie Sąd nie był w stanie ustalić czy warunek wyczerpania trybu zażaleniowego przed wniesieniem skargi został spełniony. Zarządzeniem z dnia 28 sierpnia 2008 r. wezwano skarżącego do wskazania czy w związku bezczynnością skarżący składał zażalenie w trybie art. 37 k.p.a. Skarżący pomimo otrzymania zarządzenia w dniu 20 lutego 2009 r. nie złożył tego oświadczenia do dnia wydania niniejszego postanowienia, a tym samym Sąd nie był w stanie stwierdzić, czy zostały spełnione warunki złożenia skargi na bezczynność Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w D. Mając powyższe na uwadze z mocy art. 58 §1 pkt 3 p.p.s.a skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu.