IV SAB/Wr 20/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Protokolant Robert Hubacz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 26 maja 2010 r. sprawy ze skargi M. N. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. M. N. pismem z dnia 19 marca 2010 r. wniósł skargę na bezczynność Prezydenta Miasta W.; dalej: Prezydent polegającą na nierozpoznaniu jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W skardze tej zarzucił naruszenie art. 10 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U z 2001 r. nr 112, poz. 1198 ze zm.; dalej ustawa o dostępie do informacji publicznej) i wniósł o zobowiązanie Prezydenta do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia 5 lutego 2010 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W jej uzasadnieniu wskazał, że wnioskiem z dnia 5 lutego 2010 r. wniósł o udostępnienie dokumentów urzędowych w postaci decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji o pozwoleniu na budowę, wydanych w latach 2007 – 2010 dla działek gruntu w obszarze ograniczonym ulicami: [...]. Do dnia wniesienia tej skargi nie otrzymał odpowiedzi na powyższy wniosek, co oznacza, iż podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie wykonał czynności przewidzianej w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Podkreślił, że zgodnie z art. 3 ust. 2, art. 10 ust. 2 i art. 13 ust. 1 tej ustawy postępowanie o udostępnienie informacji publicznej jest postępowaniem szybkim i odformalizowanym. Tym samym niewykonanie jego wniosku narusza prawo do informacji. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Prezydenta wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wskazał, że informacja, której udostępnienia domagał się skarżący we wniosku z dnia 5 lutego 2010 r., była tą samą informacją, o którą wystąpił we wniosku z dnia 26 października 2009 r. wnosząc o udostępnienie dokumentów w postaci decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji o pozwoleniu na budowę w obszarze ograniczonym ulicami: [...]. Odpowiedzi na wniosek z dnia 26 października 2010 r. zobowiązany organ udzielił w dniu 4 listopada 2009 r. wzywając skarżącego do złożenia pisemnego wniosku w trybie art. 10 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz wskazania danych działek, których pytanie dotyczy i wskazania powodów, dla których spełnienie żądania będzie istotne dla interesu publicznego. Skarżący na powyższe pismo odpowiedział pismem z dnia 5 listopada 2009 r. nie wskazując jednak danych działek i nie wykazując interesu publicznego. W kolejnym piśmie z dnia 20 listopada 2009 r. zobowiązany poinformował skarżącego, że informacje, których udostępnienia domaga się wymagają czasochłonnego ich wyszukiwania w rejestrach oraz archiwum Urzędu Miejskiego W., co oznacza, iż powyższa informacja jest informacją przetworzoną, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W piśmie z dnia 15 grudnia 2009 r. skarżący wskazał numery działek, o których podanie wnosił zobowiązany w piśmie z dnia 4 listopada 2009 r. i w dalszym ciągu nie wykazał interesu publicznego uzasadniającego żądanie uzyskania publicznej informacji przetworzonej. Zatem to skarżący pozostawał w bezczynności nie wykazując wspomnianego interesu publicznego. Zgodnie z Komentarzem do art. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej (Tomasz R. Aleksandrowicz, Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej, Wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2008, str. 126), jeżeli wnioskodawca domaga się informacji przetworzonej (np. w postaci specjalnie przygotowanego dokumentu, opisu sprawy), może ją uzyskać w takim zakresie w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Stanowi to istotne ograniczenie w realizacji prawa do informacji, tym bardziej że ustawa nie definiuje pojęcia "kwestii szczególnie istotnej dla interesu publicznego". Odmowa dostępu do informacji przetworzonej na tej podstawie nosi zatem cechy uznaniowości. Intencją ustawodawcy było podporządkowanie interesu prywatnego interesowi publicznemu. Ma to stanowić swego rodzaju ochronę podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej przed zalewem wniosków od osób prywatnych, które dotyczą udostępnienia informacji przetworzonej. Brak tego przepisu zmusiłby te podmioty do rozbudowy swoich komórek organizacyjnych zajmujących się bezpośrednio obsługą wnioskodawców, co groziłoby nawet paraliżem administracji. W literaturze i orzecznictwie sądów administracyjnych dokonano podziału informacji publicznej na informację prostą i przetworzoną. Informacją prostą jest informacja, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem. Natomiast informacja przetworzona jest jakościowo nową informacją, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego (M. Bernarczyk. M. Jabłoński, K. Wygoda, Biuletyn Informacji Publicznej. Informatyzacja administracji, Wrocław 2005, s. 87). Czasami rozmiar i zakres żądanej informacji przesądza o tym, że w istocie rzeczy mamy do czynienia z żądaniem informacji przetworzonej. W świetle wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 sierpnia 2007 r. II SA/Wa 1048/07 w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie dysponuje na dzień złożenia wniosku gotową informacją, a jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności, polegających na sięgnięciu np. do dokumentacji źródłowej, wtedy wytworzenie dokumentu żądanej treści wskazywać będzie proces jej przetworzenia. Wówczas żądana informacja będzie miała charakter informacji przetworzonej. Podkreślić należy, że wnioskodawca występujący o udostępnienie informacji publicznej na etapie składania wniosku nie musi wiedzieć, że informacja ta ma charakter informacji przetworzonej, a zatem w momencie jego wniesienia nie musi wskazywać powodów, dla których spełnienie jego żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. To podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej muszą wykazać, że objęte wnioskiem żądanie dotyczy informacji publicznej o charakterze przetworzonym i mogą odmówić jej udostępnienia tylko gdy wnioskodawca nie wykaże istnienia interesu publicznego. Również w wyroku z dnia 27 czerwca 2007 r., sygn. akt SA/Wa 112/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zajął stanowisko, że w świetle art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej dysponent informacji publicznej przetworzonej winien więc powiadomić pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia tej informacji z uwagi na jej charakter i wskazać, że jej udostępnienie może nastąpić niezwłocznie po wykazaniu powodów, dla których spełnienie jego żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. W przypadku, gdy wnioskodawca w terminie 14 dni w ogóle się nie ustosunkuje do wezwania wówczas zajdzie podstawa do wydania decyzji o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej (art. 16 ustawy). Z kolei, gdy wnioskodawca ustosunkowując się do wezwania nie wykaże istnienia interesu publicznego, wtedy organ powinien wydać decyzję odmawiającą udzielenia żądanej informacji. Pełnomocnik Prezydenta poinformował również, że organ ten jest w trakcie przygotowania decyzji o odmowie udostępnienia skarżącemu informacji publicznej. Kolejnym pismem z dnia 11 maja 2010 r. pełnomocnik Prezydenta Miasta W. poinformował, że Prezydent dnia [...]kwietnia 2010 r. wydał decyzję nr [...] odmawiającą udostępnienia skarżącemu wnioskowanych informacji, stanowiących informację przetworzoną tj. 1) wydanych decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji w kwartale ulic: [...] w okresie od 1 stycznia 2007 r. do stanu obecnego; 2) wydanych w oparciu o nie decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji w kwartale ulic: [...] w okresie od 1 stycznia 2007 r. do stanu obecnego. Decyzja ta nie została wydana w wyniku wniesienia skargi na bezczynność Prezydenta, gdyż już w odpowiedzi na skargę informowano o przygotowywaniu decyzji o odmowie udostępnienia skarżącemu informacji publicznej. Na rozprawie w dniu 26 maja 2010r. pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi ponownie wskazując, że w chwili sporządzenia odpowiedzi na skargę była przygotowywana decyzja odmawiająca udzielenia informacji przetworzonej. W związku z tym Prezydent nie pozostawał w bezczynności. Skarżący odwołał się od tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 i 2 tego przepisu. Jeżeli ustawa nie przewiduje wydania wyroku, sąd wydaje orzeczenie w formie postanowienia na rozprawie lub posiedzeniu niejawnym (art. 160 w związku z art. 163 § 1 p.p.s.a.) Stosownie do art. 54 § 3 p.p.s.a. organ którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę do dnia rozpoczęcia rozprawy. W rozpoznawanej sprawie zachodzi przesłanka, o której mowa w przytoczonym przepisie art. 54 § 3 p.p.s.a., ponieważ Prezydent Miasta W., przed rozpoczęciem rozprawy, rozpoznał wniosek skarżącego z dnia 5 lutego 2010 r. o udostępnienie informacji publicznej - obejmującej decyzje o warunkach zabudowy oraz decyzje o pozwoleniu na budowę, wydane w okresie od 2007 do stany obecnego, obejmujące obszar ograniczony ulicami: [...], ponieważ w dniu [...] kwietnia 2010 r. wydał decyzję nr [...] odmawiającą udostępnienia żądanych informacji, z uwagi na to, że stanowią one informację publiczną przetworzoną, a skarżący nie wykazał szczególnego interesu publicznego uzasadniającego uzyskanie tych informacji. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie art. 16 ust. 1 tej ustawy odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następuje w formie decyzji z uwagi na ograniczenie dostępu do tych informacji. Stosownie zaś do art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Z odpowiedzi na skargę wynika nadto, iż skarżący wniósł od tej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, co oznacza, iż wniosek z dnia 5 lutego 2010 r. o udostępnienie wyżej wymienionej informacji publicznej, jest przedmiotem dalszego postępowania, prowadzonego przed organem administracji publicznej drugiej instancji. Decyzja odmawiająca udostępnienia informacji publicznej stanowi jedną z form załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z uwagi na ograniczenie dostępu do tych informacji przez przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej następuje na zasadach i w trybie określonym w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej tj. poprzez: czynność materialno - techniczną polegającą na udostępnieniu tej informacji (art. 10 i 11), poinformowanie, że żądanie nie dotyczy informacji publicznej, lub wydanie decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej lub decyzji o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej (art. 16 ). Natomiast podejmowanie jedynie działań mających na celu załatwienie wniosku o udostępnienie informacji, w tym także, tak, jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, w celu wydania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej, nie stanowi żadnej z wyżej wymienionych form prawnych załatwienia tego wniosku przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Powyższe oznacza, iż w dniu wniesienia przez skarżącego skargi do Sądu (19 marca 2010 r.) Prezydent W. pozostawał w bezczynności polegającej na niezałatwieniu wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, ponieważ decyzja odmawiająca udostępnienia tej informacji wydana została dopiero dniu 19 kwietnia 2010 r. W przypadku ustania bezczynności w toku postępowania sądowego podlega ono umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Skoro organ administracji nie pozostaje już w bezczynności w dniu orzekania przez Sąd w sprawie skargi na tę bezczynność, Sąd nie może zastosować trybu przewidzianego w art. 149 p.p.s.a. tj. podjęcia stosownej czynności. Z tych względów postępowanie wszczęte skargą na bezczynność stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.