IV SAB/Wr 202/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Sędziowie sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 listopada 2018 r. sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Nadleśniczego Nadleśnictwa M. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę w całości. Pismem z dnia 28 września 2018 r. J. K. (dalej: skarżący) złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Nadleśniczego Nadleśnictwa M. w sprawie udostępnienia informacji publicznej. W związku z powyższym skarżący wniósł o zobowiązanie Nadleśniczego Nadleśnictwa M. do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 11 września 2018 r. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w dniu 11 września 2018 r. wystąpił do Nadleśnictwa M. z wnioskiem o udostępnienie informacji w zakresie: 1) Informacji o liczbie pozyskanego drewna na terenie nadleśnictwa osobno w latach 2014, 2015, 2016, 2017 oraz 2018 do momentu złożenia wniosku. 2) Informacji o tym komu zostało przekazane pozyskane drewno – osobno w latach 2014, 2015, 2016, 2017 oraz 2018 do momentu złożenia wniosku poprzez podanie listy odbiorców. 3) Przedłożenia skanów umów związanych z gospodarowaniem uzyskanym drewnem w zakresie w jakim odbiorcami drewna nie były osoby fizyczne. 4) Zbiorczej informacji bez ujawniania danych osobowych ile drewna zostało w poszczególnych latach przekazane osobom fizycznym odpłatnie, a ile nie odpłatnie. Skarżący podniósł, że nie został powiadomiony w ustawowo określonym terminie zarówno o powodach opóźnienia, terminie w jakim organ udostępni informacje, jak również o ewentualnych kosztach związanych ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku. Ponadto przywołał orzecznictwo sądowoadministracyjne. W przekonaniu skarżącego pogląd w nim wyrażony można również przyjąć w przypadku spraw, w których wniosek o udzielenie informacji publicznej jest doręczony za pomocą faksu. W odpowiedzi na skargę Nadleśniczy Nadleśnictwa M. wniósł o umorzenie postępowania sądowego bowiem skarga została uwzględniona przez organ w całości. Podano, że wnioskowi skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z dnia 11 września 2018 r. nadano stosowny bieg i podjęto niezwłoczne czynności zmierzające do jego załatwienia. Jednocześnie organ podniósł, że do siedziby Nadleśnictwa M. wniosek skarżącego z dnia 11 września 2018 r. wysłany drogą faksu dotychczas nie wpłynął. W związku z tym organ nie mógł podjąć stosownych czynności w celu jego rozpoznania. Wniosek wpłynął do siedziby organu dopiero wraz ze skargą w dniu 1 października 2018 r. W piśmie z dnia 19 października 2018 r. skarżący podtrzymał skargę. Zwrócił uwagę, że do dnia dzisiejszego nie otrzymał odpowiedzi na wniosek a nadto w odpowiedzi na skargę nie przedstawił informacji w jakim terminie organ udostępni informację. Brak jest żadnego dowodu na to, by organ podjął jakiekolwiek działania w celu udzielenia odpowiedzi na wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej p.p.s.a) sądy administracyjne powołane zostały do rozpoznawania m.in. skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2011, s. 109). Przedmiotem skargi jest bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016 r., poz. 1764) dalej ustawa. Ustawa ta w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej. Stosownie do art. 4 ust. 1 obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne w szczególności 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (...). Nie ulega wątpliwości, że w świetle tej definicji, Nadleśniczy Nadleśnictwa M. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, jeśli tylko nią dysponuje. Ustawa przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznej, wymienione w art. 7 ust. 1, jednym z nich jest udostępnienie informacji na wniosek (art. 10 ustawy). Według art. 13 ust. 1 ustawy udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1 podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od złożenia wniosku. Ustawa nie przewiduje żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej, udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej. Jeżeli natomiast żądanie nie dotyczy informacji publicznej, podmiot zobowiązany powinien powiadomić pismem podmiot żądający udostępnienia informacji, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa. Formę decyzji ustawodawca przewidział w art. 16 ust. 1 i 2 ustawy dla odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnieniu informacji publicznej w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy. Do decyzji, o których mowa w ust. 1 stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Nawiązując do powyższych uwag, należy stwierdzić, że wszczęcie postępowania w niniejszej sprawie nastąpiło dopiero w dacie wniesienia skargi na bezczynność. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie można było bowiem uznać, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej został skutecznie skierowany do podmiotu zobowiązanego w dniu 11 września 2018 r. Skarżący nie wykazał ponad wszelką wątpliwość, że w istocie wysłał w tym dniu faks do organu, a także że faks ten zawierał żądanie udostępnienia zawnioskowanych przez niego danych. Jedynym dowodem jaki skarżący przedłożył na potwierdzenie tego faktu jest wiadomość e-mail o przesłaniu faksu na numer [...]. Jednakże należy podkreślić, że dowód ten nie został w żaden sposób uwierzytelniony przez stronę skarżącą bądź przez reprezentującego ją zawodowego pełnomocnika, a z jego treści wynika, że nie stanowi on potwierdzenia transmisji danych na numer faksu podmiotu zobowiązanego, lecz jedynie wiadomość o tym zdarzeniu, przesłaną na elektroniczną skrzynkę pocztową skarżącego. Tym samym nie był on bezpośrednim dowodem podjętych przez stronę czynności i nie mógł stanowić wiarygodnego źródła przekonania o prawidłowości dokonanej transmisji danych na właściwy numer faksu organu. Wskazany dokument nie mógł zatem stanowić wystarczającego dowodu na potwierdzenie tego, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej został skutecznie skierowany do podmiotu zobowiązanego w dniu 11 września 2018 r. Stwierdzenie to jest tym bardziej uzasadnione w kontekście wyjaśnień organu, że żądanie skarżącego dotychczas nie wpłynęło do niego drogą elektroniczną. Dlatego też należało podzielić stanowisko podmiotu zobowiązanego, że wniosek z dnia 11 września 2018 r. wpłynął do niego dopiero w momencie wniesienia skargi na bezczynność, co – jak podaje organ – nastąpiło w dniu 1 października 2018 r. Niezwłocznie podjął on czynności w zakresie jego rozpoznania i pismem z dnia 12 października 2018 r., nr [...] wezwał stronę do wykazania w terminie 7 dni, że uzyskanie zawnioskowanych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wprawdzie istotnie w przywołanym piśmie podmiot zobowiązany nie określił terminu zakończenia postępowania w sprawie, tym niemniej okoliczność ta nie miała istotnego znaczenia w niniejszej sprawie. Postępowanie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej pozostawało bowiem w toku, a działania organu mieściły się w granicach wynikających z art. 3 ust 1 pkt 1 i art. 13 ust. 1 ustawy. Skoro zatem do momentu wniesienia skargi organ nie dysponował wnioskiem strony skarżącej inicjującym postępowanie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, a wniosek ten wpłynął do niego dopiero wraz ze skargą i czynności podjęte w celu jego rozpoznania nie zostały jeszcze zakończone z uzasadnionych powodów, to nie mógł tym samym pozostawać w bezczynności w zakresie jego rozpoznania. Stąd też skargę należało oddalić, na podstawie art. 151 p.p.s.a. H.B.4.01.2019 r.