IV SAB/Wr 203/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędziowie: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (spr.) Protokolant st. sekr. sądowy Dorota Hurman po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 12 lutego 2014 r. sprawy ze skargi [...] na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; II. stwierdzić, że bezczynność Burmistrza Miasta [...] w rozpoznaniu wniosku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Pismem z dnia 19 lipca 2013 r. [...] (skarżący) wystąpił do Burmistrza Miasta [...] z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej w postaci kserokopii "Warunków zabudowy i zagospodarowania terenu znak: [...] z dnia [...] 2007 roku, wystawionych dla budowy zjazdu na teren działki nr [...]." Skarżący wniósł o udzielenie odpowiedzi listownie, na wskazany przez niego adres. W odpowiedzi na wniosek organ, w piśmie z dnia 26 lipca 2013 r., poinformował skarżącego, że Gmina [...] nie wydawała "Warunków zabudowy i zagospodarowania ternu znak: [...] z dnia [...] 2007 roku wystawionych dla budowy zjazdu na teren działki nr [...]." W tym stanie rzeczy skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do udzielenia wnioskowanej informacji. Podniósł, że żądana informacja znajdowała się w posiadaniu organu zobowiązanego, o czym świadczy pismo [...] z dnia 25 maja 2010 r., nr [...], którego kopię przedstawił wraz ze skargą. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta [...]stwierdził, że po zapoznaniu się z załącznikiem skargi wywnioskował, że dokument, o którego kserokopię wystąpił skarżący to decyzja nr [...] z dnia [...] 2007 r. [...]. Wyjaśnił jednocześnie, że omawiana decyzja nie wpłynęła do Urzędu Miasta jako oddzielny dokument. Sttanowiła jeden z załączników niezbędnych do uzyskania pozwolenia na budowę dla projektu budowlanego przygotowanego przez [...], a przedmiotowy załącznik otrzymał przedstawiciel Biura [...]. Jednocześnie poinformował, że kserokopię tej decyzji przesłano skarżącemu w dniu 22 listopada 2013 r. W piśmie procesowym z dnia 3 grudnia 2013 r. skarżący potwierdził fakt otrzymania decyzji z dnia [...] 2007 r. Niemniej jednak podkreślił, że na dzień wniesienia skargi organ zobowiązany pozostawał bezczynny, gdyż decyzja ta w chwili złożenia wniosku z dnia 19 lipca 2013 r. była w jego posiadaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sprawowana przez sąd administracyjny kontrola administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a przywołanego przepisu. Przy skardze na bezczynność organu sąd uwzględnia tę skargę tylko wówczas, gdy uzna, że w sprawie wystąpiła taka bezczynność. Dlatego też, zaistnienie bezczynności oznacza naruszenie prawa i wystąpienie materialnej przesłanki do uwzględnienia skargi w myśl art. 149 p.p.s.a. Natomiast bezzasadność skargi, czyli brak stanu bezczynności, prowadzi do jej oddalenia stosownie do art. 151 p.p.s.a. W piśmiennictwie przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Przedmiotem skargi jest bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), dalej: u.d.i.p. Ustawa ta w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Jednocześnie ustawa w bardzo wąskim zakresie odsyła do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego stanowiąc, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się przepisy k.p.a. Wobec powyższego w przypadku, gdy skarga na bezczynność dotyczy udostępnienia informacji publicznej, nie musi być ona poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Skarga na bezczynność w przedmiotowej sprawie może być wniesiona bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa (zob. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 262/08). Ustawa o dostępie do informacji publicznej, stanowiąc generalną zasadę udostępnienia informacji publicznej, przewiduje jednocześnie różne sposoby udostępniania, wymienione w art. 7 ust. 1 u.d.i.p. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek (art. 10 u.d.i.p.). Przepis art. 4 ust. 1 ustawy stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne, albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zgodnie z art. 1 ust. 1 powołanej ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu cytowanej ustawy i podlega udostępnieniu oraz ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. Jak wynika z kolei z art. 6 ust 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p., udostępnieniu podlegają w szczególności informacje o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, a zwłaszcza aktów administracyjnych oraz innych rozstrzygnięć. Trzeba przy tym zaznaczyć, że informacją publiczną są wiadomości dotyczące faktów zarówno wytworzone przez władzę publiczną lub inny podmiot wykonujący funkcje publiczne, jak i jedynie odnoszone (skierowane) do tych podmiotów. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, należy zatem uznać, że informacja żądana przez skarżącego posiadała status informacji publicznej. Dotyczyła ona bowiem treści dokumentu urzędowego (decyzji administracyjnej). Taką treść żądania skarżący bezsprzecznie potwierdził w swym piśmie procesowym z dnia 3 grudnia 2013 r. Z nadesłanej do Sądu odpowiedzi organu na skargę wynika, że organ udzielił skarżącemu żądanej informacji publicznej, tj. w dniu 22 listopada 2013 r. przekazał mu kserokopię decyzji z dnia [...] 2007 r., nr [...], co skarżący przyznał w powołanym wyżej piśmie procesowym. W świetle powyższego zważyć należy, że ustalenie w niniejszej sprawie bezczynności organu trwającej od dnia wniesienia do organu opisanego wcześniej wniosku z dnia 19 lipca 2013 r. do przesłania skarżącemu w dniu 22 listopada 2013 r. informacji oznacza, iż bezczynność organu niewątpliwie istniała w dacie wniesienia do tut. Sądu skargi, tj. 18 listopada 2013 r. Jednakże odpadnięcie głównej przesłanki (bezczynności organu), w okresie pomiędzy wpływem skargi do Sądu na bezczynność, a rozpoznaniem żądania skarżącego przez organ, uniemożliwiło Sądowi jej uwzględnienie i zobowiązanie organu do podjęcia czynności polegającej na udzieleniu skarżącemu informacji, która co prawda z przekroczeniem ustawowego terminu, ale została dokonana. W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, że skład orzekający w niniejszej sprawie opowiada się za poglądem, iż brak jest podstaw do merytorycznego rozpatrzenia skargi na bezczynność, jeżeli organ wydał żądany akt lub podjął stosowną czynność po wniesieniu skargi do sądu, ale przed zamknięciem rozprawy. Nie może bowiem zobowiązać organu do wydania określonego aktu lub podjęcia czynności, które przed dniem orzekania zostały wydane lub podjęte. Stanowisko takie prezentuje Naczelny Sąd Administracyjny, gdzie w uchwale z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt l OPS 6/08 /treść /w:/ orzeczenia.nsa.gov.pl/, Sąd przyjął, że przepis art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt. 1 - 4a tej ustawy, organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Przesłanie bowiem skarżącemu kserokopii decyzji z dnia [...] 2007 r. jako zrealizowanie żądania objętego wnioskiem z dnia 19 lipca 2013 r. - a co miało miejsce niewątpliwie przed wydaniem orzeczenia sądowego w niniejszej sprawie - pozwala na stwierdzenie, że w momencie rozpoznawania przez Sąd skargi, organ nie pozostawał już w bezczynności. Brak zatem było podstaw do zastosowania trybu przewidzianego w art. 149 § 1 p.p.s.a.. W tej zaś sytuacji, skoro niewątpliwie postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, stosownie do art 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., należało je umorzyć, o czym orzeczono w pkt I sentencji postanowienia. Stwierdzona przez Sąd bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, stąd Sąd odstąpił od wymierzenia organowi grzywny, o której stanowi art. 149 § 2 p.p.s.a.