IV SAB/Wr 206/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant st. asystent sędziego Anna Rudzińska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 12 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi Z. R. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia i wydania orzeczenia postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 31 października 2013 r. Z. R. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie "rozpoznania i wydania orzeczenia na zażalenie z dnia 15 lipca 2013 r.". Skarżący jedocześnie podniósł, że w dniu 4 września 2013 r. wezwał organ do dokonania czynności, w wyniku czego Kolegium wydało postanowienie z dnia [...], nr [...]. Zdaniem skarżącego, w niniejszej sprawie zachodzi bezczynność Kolegium albowiem postanowienie z dnia [...] wydano po upływie ustawowego terminu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że skarżący podaniem z dnia 15 lipca 2013 r. wniósł o stwierdzenie nieważności postanowienia Kolegium z dnia [...], [...] zaś podaniem z dnia 4 września 2013 r., wezwał Kolegium do doręczenia mu na adres domowy decyzji Kolegium na jego podania z lipca 2013 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia Kolegium z dnia [...]. Zdaniem Kolegium, skarżący wyraził jednoznaczną wolę stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia [...]. Następnie wskazano, że postanowieniem z dnia [...], nr [...] Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności postanowienia tego organu z dnia [...], nr [...]. Mając na uwadze powyższe, Kolegium wniosło o umorzenie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w niniejszej sprawie, gdyż – zdaniem Kolegium – wobec rozpatrzenia wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności postanowienia Kolegium z dnia [...], nr [...], zawartego w podaniu z dnia 15 lipca 2013 r. – jest ono bezprzedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 i w § 3, a także na bezczynności organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a omawianej ustawy. Badanie merytorycznej zasadności skargi na bezczynność organu musi poprzedzać sprawdzenie jej wymogów formalnych, w tym jej dopuszczalności. Zgodnie z przepisem art. 52 § 1 p.p.s.a, skargę (w tym także skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przepis ten w § 2 stanowi, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a. Zgodnie ze wskazanym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Niewyczerpanie środków zaskarżenia sprawia, że wniesienie skargi nie jest dopuszczalne i obliguje sąd administracyjny do jej odrzucenia, co wynika z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając na uwadze, że w administracyjnym toku postępowania przepisy prawa nie przewidują organu wyższego stopnia nad samorządowym kolegium odwoławczym, skarga na bezczynność tego organu winna zostać poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, skierowanym do tego organu. Z akt sprawy wynika, że skarżący przed wniesieniem niniejszej skargi, nie wezwał Samorządowego Kolegium Odwoławczego do usunięcia naruszenia prawa zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. Wbrew oświadczeniu skarżącego zawartego w skardze, że w dniu 4 września 2013 r. wezwał organ do dokonania czynności, w wyniku czego Kolegium wydało postanowienie z dnia 1 października 2013 r., podkreślenia wymaga, że wspomniane pismo z dnia 4 września 2013 r., zatytułowane "wezwaniem", wymaganego wezwania nie stanowiło. W piśmie tym bowiem, skarżący domagał się od Samorządowego Kolegium Odwoławczego "doręczenia na adres domowy decyzji Kolegium na moje podania z dnia 15 lipca 2013 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nr [...] odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji SKO z dnia [...] (...)". Skarżący powyższe twierdzenie, że wymagane wezwanie złożył, podtrzymał również w piśmie z dnia 2 stycznia 2014 r., nazwanym "wnioskiem o przeprowadzenie dowodu", złożonym w Sądzie tego samego dnia. Skarżący podał, że dnia 4 września 2013 r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, co w jego ocenie potwierdza zdanie 12 znajdujące się na stronie drugiej pisma Kolegium z dnia 26 listopada 2013 r., nr SKO 500/324/13. Pismo z dnia 26 listopada 2013 r. stanowi odpowiedź Kolegium na skargę wniesioną w niniejszej sprawie, która potwierdza, że podaniem z dnia 4 września 2013 r. skarżący wezwał Kolegium jedynie do doręczenia mu na adres domowy decyzji Kolegium na podania z dnia 15 lipca 2013 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]. Znajdujące się zaś w aktach administracyjnych sprawy pismo skarżącego z dnia 4 września 2013 r., nazwane "wezwaniem", jest zgodne w swej treści z tym, co podaje Kolegium w odpowiedzi na skargę. W świetle powyższego przyjąć należy, że powołane wyżej pismo z dnia 4 września 2013 r. nie stanowi wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Nie ulega zatem wątpliwości, że skarżący nie dopełnił wskazanego w art. 52 § 1 p.p.s.a. warunku dopuszczalności skargi. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Odnośnie wniosku o zawieszenie postępowania, złożonego w piśmie z dnia 11 lutego 2014 r. wskazać skarżącemu należy, że brak jakichkolwiek względów, które miałyby uzasadniać uwzględnienie tego wniosku a powołane przez skarżącego przepisy art. 235 § 1 k.p.a. jak i art. 56 w związku z art. 124 § 1 p.p.s.a. nie mają w tym wypadku zastosowania.