IV SAB/Wr 21/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, po rozpoznaniu w dniu 19 października 2004r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J. na bezczynność Starosty Powiatowego w Ś. w przedmiocie wydania dowodu rejestracyjnego pojazdu bez pieczątki o bankowym zastawie rejestrowym p o s t a n a w i a : odrzucić skargę Pismem, które wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu [...]r. J. J. wnosząc skargę na pozostawienie bez rozpoznania wniosku z dnia [...]r. o wydanie dowodu rejestracyjnego pojazdu bez pieczątki o bankowym zastawie rejestrowym dla samochodu osobowego Nissan Bluer, zażądała nadania biegu sprawie oraz nakazania wydania jej nowego dowodu rejestracyjnego przez Starostę Powiatowego w Ś. Pismem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...]r. wezwano J. J., o podanie czy – przed wniesieniem skargi do Sądu złożyła zażalenie do organu wyższego stopnia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w trybie 37 k.p.a. W odpowiedzi J. J. poinformowała Sąd, że z pisma Starostwa Powiatowego w Ś. z dnia [...]r., nr [...] wynika, że skarga może być wniesiona do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W każdym wypadku, zawiadomienia osoby o pozostawieniu sprawy bez rozpoznania, służy jej – gdy zarzuca ona organowi naruszenie prawa polegające na bezczynności – skarga na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270/, z zachowaniem trybu określonego w art. 52 tej ustawy. Przepis art. 52 § 1, 2, 4 stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich /§ 1/. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie /§ 2/. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa /§ 3/. W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania /§ 4/. W niniejszej sprawie ustawa przewiduje środek zaskarżenia w postaci zażalenia. W konsekwencji można powiedzieć, że bezczynność organu jest stanem ciągłym, w jakim on pozostaje po upływie terminu określonego na załatwienie sprawy. Gdy bezczynności dopuszcza się organ I instancji, skargę do Sądu można wnieść po spełnieniu warunku zażalenia do organu wyższego stopnia /art. 52 ust. 1, 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie w piśmie Starosty Powiatowego w Ś. z dnia [...]r. pozostawiającym wniosek skarżącej bez rozpoznania zawarto pouczenie, w myśl którego przed wniesieniem sprawy do Sądu należy zwrócić się w terminie 14 dni od otrzymania pisma do Starostwa z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa zaś J. J. wezwanie takie do Starosty skierowała. Pouczenie takie byłoby jednak prawidłowe tylko w sytuacji gdyby ustawa nie przewidywała środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi. Biorąc pod uwagę powyższe, skargę odrzucono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270/.