IV SAB/Wr 21/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Ożóg (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Julia Szczygielska Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant: starszy referent Katarzyna Leśniowska po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale IV w dniu 9 kwietnia 2015 r., sprawy ze skargi M. N. na bezczynność A S.A. we W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w zakresie rozpoznania wniosku z dnia 17 października 2014 r. postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowo administracyjne; II. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł (słownie: sto złotych) Pismem z dnia 29 grudnia 2014 r. M. N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność A S.A. z/s we W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w zakresie rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 17 października 2014 r. dotyczącego wykazu hydrantów przeciwpożarowych połączonych sieciowo z wodomierzem głównym i protokołów z ich przeglądów oraz konserwacji, a także dokumentacji związanej ze zużyciem wody przez jednostkę ratowniczo – gaśniczą Państwowej Straży Pożarnej. Podczas rozprawy przeprowadzonej w dniu 9 kwietnia 2015 r. pełnomocnik strony skarżącej cofnął skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 60 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej, w skrócie, "p.p.s.a."), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W świetle materiału zgromadzonego w sprawie cofnięcie skargi nie budzi żadnych wątpliwości co do jego dopuszczalności, gdyż nie prowadzi do obejścia prawa ani do pozostawienia w obrocie prawnym aktu lub czynności obarczonych wadą nieważności. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I sentencji postanowienia. Uiszczony przez skarżącą wpis sądowy w kwocie 100 złotych należało zwrócić w oparciu o dyspozycję art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., o czym postanowiono w punkcie II sentencji.