IV SAB/Wr 211/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Sędziowie Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 września 2023 r. sprawy ze skargi G. P. na bezczynność T. spółki z o.o. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 6 marca 2023 r. oddala skargę w całości. Postępowanie w sprawie wszczęte zostało wnioskiem G. P. (dalej: wnioskodawca, skarżący) z dnia 6 marca 2023 r., adresowanym do T. sp. z o.o. (dalej: organ), o udostępnienie informacji publicznej poprzez udostępnienie: 1) wszystkich potwierdzeń przelewów lub wypłat gotówkowych dokonanych przez organ na rzecz M. Ł. za lata 2019-2022 oraz za dwa miesiące - styczeń i luty 2023 r.; 2) skanów wszystkich umów, delegacji i innych dokumentów dotyczących M. Ł.; 3) wykazu delegacji (wraz z podaniem ich kosztów) M. Ł. za lata 2019-2022. Pismem z dnia 21 marca 2023 r. organ poinformował wnioskodawcę, że – działając na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej: u.d.i.p.) – udzieli odpowiedzi na wniosek w terminie nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Jako powód przedłużenia terminu wskazano na konieczność przeprowadzenia szczegółowej analizy prawnej, co do możliwości udostępnienia żądanych informacji. Pismem z dnia 13 kwietnia 2023 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność organu w sprawie rozpatrzenia jego wniosku z dnia 6 marca 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący wniósł o : 1/zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku; 2/ stwierdzenie, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; 3/ wymierzenie grzywny organowi w wysokości 10000 zł ; 4/ zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, Skarga oparta została na zarzutach naruszenia przepisów: 1) art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. poprzez błędne uznanie, że zachodzą przesłanki uprawniające do przedłużenia terminu do wydania decyzji, podczas gdy wskazany przepis dotyczy sytuacji, "gdy nie ma możliwości udostępnienia wnioskowanej informacji w terminie 14 dni", a tymczasem w niniejszej sprawie nie zachodziły okoliczności uzasadniające takie przedłużenie oraz poprzez brak udostępnienia żądanej informacji lub wydania decyzji odmownej w ustawowym terminie; 2) art. 13 ust. 2 u.d.i.p. poprzez nieudzielenie wnioskodawcy informacji o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację opóźnienia w ustawowym terminie określonym jako 14-dniowy, bowiem wniosek został złożony dnia 6 marca 2023 r. w formie elektronicznej (mailowej) i tego samego dnia wpłynął do spółki, a odpowiedź została udzielona wnioskodawcy dnia 21 marca 2023 r., tj. piętnastego dnia od złożenia wniosku. W uzasadnieniu skargi skarżący wywodził ,że odpowiedź organu na wniosek nastąpiła po upływie 14-dniowego terminu na udostępnienie informacji, określonego w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., bowiem wniosek został skierowany mailowo, więc wpłynął do spółki dnia 6 marca 2023 r., a organ udzielił informacji dopiero dnia 21 marca 2023 r. Organ nie tylko nie zachował 14-dniowego terminu na udzielenie informacji lub poinformowanie wnioskodawcy o przyczynach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, ale też niezasadnie przedłużył termin do 2 miesięcy, podczas gdy w ocenie wnioskodawcy nie zachodziła tu żadna przesłanka, która usprawiedliwiałaby takie działanie. Skoro wniosek został przesłany drogą elektroniczną w godzinach pracy organu, możliwe było zapoznanie się z jego treścią już tego samego dnia. Przy czym za datę równoznaczną z datą jego doręczenia niewątpliwie możemy uznać dzień przesłania ww. wiadomości e-mail. Odwołując się do orzecznictwa, skarżący podniósł , że niedopuszczalne jest stosowanie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jedynie w celu "odroczenia" na okres do dwóch miesięcy obowiązku udostępnienia żądanej informacji publicznej, co nastąpiło w niniejszej sprawie. Według skarżącego wniosek dotyczył konkretnie wyszczególnionych, prostych danych, znajdujących się w posiadaniu organu, wobec czego nie znajduje uzasadnienia działanie polegające na przedłużeniu terminu jakoby żądane informacje stanowiły skomplikowane zagadnienia wymagające długiego przygotowania. Jedyną czynnością konieczną do wykonania przez organ było zebranie dokumentów, zanonimizowanie stosownych danych wrażliwych oraz proste czynności techniczne, takie jak wykonanie skanu odpowiednich dokumentów. W świetle powyższego organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, gdyż nie tylko zaniechał ustawowego obowiązku udostępnienia stosownych danych, jak również nie usprawiedliwił w terminie swojej bezczynności, a nadto zastosował nieuzasadniony zabieg procesowy w postaci bezpodstawnego przedłużenia terminu do udostępnienia informacji. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podnosząc , że w przypadku, gdy organ ma wątpliwości dotyczące tego, czy żądana przez wnioskodawcę informacja ma charakter informacji publicznej, może na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. powiadomić w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku, co zostało dopełnione. Organ prawidłowo powiadomił wnioskodawcę, że udzieli odpowiedzi na wniosek w terminie nie dłuższym niż dwa miesiące od dnia wpłynięcia wniosku (czyli nie później niż 7 maja 2023 roku), również z uwagi na konieczność zgromadzenia żądanych informacji (w przypadku uznania, że stanowią one informację publiczną), gdyż wykonanie ich kserokopii/skanów jest czasochłonne dla zobowiązanego, chociażby z punktu widzenia liczby zatrudnionych w organie pracowników. Ponadto nie uchybił terminowi na odpowiedź na wniosek, gdyż dzień, w którym wniosek wpłynął nie jest wliczany do 14-dniowego terminu, przewidzianego dla udzielania informacji. Zdaniem organu, nie ma podstaw do uznania, że doszło do rażącego naruszenia prawa, a wniosek o wymierzenie mu grzywny jest bezzasadny, gdyż ewentualna zwłoka organu nie była szczególnie naganna. Jednocześnie w odpowiedzi na wezwanie Sądu, organ pismem z dnia 13 września 2023 r. wskazał, że postępowanie z wniosku skarżącego z dnia 6 marca 2023 r. zakończyło się wydaniem w dniu 8 maja 2023 r. decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Podał też, że na skutek zaskarżenia tej decyzji do tut. Sądu, organ w dniu 15 czerwca 2023 r. w trybie autokontroli uwzględnił skargę w całości, uchylił zaskarżoną decyzję i udostępnił skarżącemu wnioskowaną informację publiczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2004 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634) (zwanej dalej p.p.s.a) - kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa - art. 149 p.p.s.a. W tym zakresie stwierdzić należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (por. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wydawnictwo Prawnicze "Lexis Nexis", Warszawa 2005, str. 86). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Innymi słowy , bezczynność organu administracyjnego można najogólniej określić jako taki stan rzeczy, w którym zawisła przed organem sprawa nie została załatwiona, mimo upływu przewidzianych w przepisach prawa terminów, a organ nie podejmuje w tym zakresie żadnych działań. Przechodząc od tych ogólnych uwag do realiów badanej sprawy stwierdzić należy, że przedmiotem skargi jest prawo do informacji publicznej udzielanej na zasadach i w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej . Dostęp do informacji publicznej ma konstrukcję publicznego prawa podmiotowego – jest to uprawnienie konstytucyjne określone w art. 61 Konstytucji RP. Przepis ten stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Art. 61 ust. 3 Konstytucji wyznacza granice dopuszczalnego ograniczenia tego prawa - wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności, praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa. Tryb udzielania informacji publicznej określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu, ich regulaminy (art. 61 ust. 4 Konstytucji). Przywołana wyżej ustawa o dostępie do informacji publicznej służy zatem realizacji konstytucyjnego prawa do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Powyższa ustawa w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Nie ulega jednak wątpliwości, że akt ten znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest zakres podmiotowy i przedmiotowy i brak jest przesłanek negatywnych dla udostępnienia informacji. Z kolei o bezczynności organu możemy mówić wyłącznie wtedy, kiedy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Oznacza to, że w grę wchodzi zarówno przedmiotowy, jak i podmiotowy zakres ustawy o dostępie do informacji publicznej, a dysponent informacji pozostaje w zwłoce. Wymaga też podkreślenia, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej przewidują własne, krótsze od powszechnie obowiązujących, terminy do podejmowania rozstrzygnięć w wypadku wystąpienia do organu ze stosownym wnioskiem o udostępnienie informacji. Stanowią one lex specialis w stosunku do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, kształtujących terminy załatwiania spraw (art. 35 k.p.a.). Celem ustawy dostępowej jest zagwarantowanie wnioskodawcy dostępu do informacji w określonym przez tę ustawę terminie. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej można wskazać w zasadzie trzy rodzaje terminów udostępniania informacji publicznej , a mianowicie: - po pierwsze, udostępnienie informacji publicznej niezwłocznie, - po drugie, udostępnienie bez zbędnej zwłoki, ale w terminie nie dłuższym niż 14 dni, - po trzecie , udostępnienie informacji w terminie nie dłuższym niż 2 miesiące. Co do zasady , termin do załatwienia sprawy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wynosi 14 dni od dnia doręczenia adresatowi wniosku. Przy czym , wbrew twierdzeniom skargi , dzień, w którym wniosek wpłynął lub został osobiście złożony, nie jest wliczany do 14-dniowego terminu, przewidzianego dla udzielenia informacji. W terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., adresat wniosku jest również zobligowany poinformować wnioskodawcę o tym, że żądana informacja nie ma waloru informacji publicznej lub o nieposiadaniu wnioskowanej informacji. Natomiast gdy podmiot dysponujący informacją publiczną nie jest w stanie dotrzymać terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., powinien zastosować procedurę, o której mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. A zatem powinien zawiadomić wnioskodawcę w terminie 14 dni od daty otrzymania wniosku o fakcie uchybienia terminowi do udzielenia informacji publicznej, z jednoczesnym podaniem przyczyn opóźnienia i wskazaniem terminu, w którym udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Przy czym w art.13 ust.2 u.d.i.p. wskazany jest nieprzekraczalny termin 2 miesięcy na udzielenie informacji publicznej .Termin ten ma charakter instrukcyjny ( zob. wyrok NSA z 11.09.2012r. I OSK 1135/12 LEX nr 1260046) . Również 14-dniowy termin na udzielenie informacji publicznej ma charakter instrukcyjny . Jego upływ nie rodzi za sobą żadnych materialno-prawnych konsekwencji , a jedynie umożliwia wniesienie środków mających na celu zdyscyplinowanie podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznych , które pozostają w stanie bezczynności ( zob. wyrok WSA w Warszawie z 25.03.2014r. IISAB/Wa 10/14 LEX nr 1465644) . Jednocześnie błędne jest twierdzenie ,że bezczynność w dostępie od informacji publicznej następuje wtedy , gdy zobowiązany podmiot w terminie 14 dni od chwili złożenia wniosku ani nie udzieli informacji , ani nie wyda decyzji odmownej. Nie wszystkie bowiem sprawy o udzielenie informacji publicznej będą na tyle proste , aby mogły być rozstrzygnięte niezwłocznie , ponieważ niektóre mogą wymagać postępowania wyjaśniającego ( zob. wyrok NSA z 20.02.2013r.I OSK 210/13 LEX nr 1323365). Ten aspekt właśnie ustawodawca miał na uwadze przy regulacji art.13 ust.2 u.d.i.p. Dopiero nieudzielenie informacji publicznej oraz niepowiadomienie , w trybie art.13 ust.2 u.d.i.p. o powodach i terminie , w jakim informacja zostanie udostępniona oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia ( zob. wyrok NSA z 14.05.2014r. I OSK 1027/14 LEX nr 1464729). Przy czym zakończenie postępowania w przedmiocie dostępu do informacji publicznej następuje z momentem wydania żądanej informacji w formie czynności materialno-prawnej , bądź wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji lub o umorzeniu postępowania . W przeciwnym wypadku mamy do czynienia z bezczynnością adresata wniosku. . Nieudzielenie informacji publicznej oraz niepowiadomienie, w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., o powodach opóźnienia i terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia . A zatem , spajając tę cześć rozważań , stwierdzić należy ,że z bezczynnością w zakresie dostępu do informacji publicznej będziemy mieli do czynienia wtedy, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo, podejmując te czynności, nie udzieli informacji w maksymalnym 2-miesięcznym terminie, albo wreszcie nie wyda na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego decyzji o odmowie udzielenia żądanej informacji publicznej. Przechodząc od tych ogólnych uwag do oceny zasadności wywiedzionej skargi należy przypomnieć, że badanie przez sąd administracyjny bezczynności organów na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej , poprzedzone być musi oceną, czy żądanie domagającego się udzielenia informacji podmiotu mieści się w jej obszarze. Przesądzenie powyższego, a więc że skarga jest dopuszczalna, pozwala bowiem dopiero na przejście do drugiego etapu kontroli – to jest do rozstrzygnięcia, czy w sprawie występuje bezczynność (por. postanowienia NSA w sprawach o sygn. akt: I OSK 1475/12, I OSK 392/12, I OSK 1377/12, I OSK 1445/12, CBOSA). W tym zakresie sąd administracyjny ocenia, czy organ podjął jakiekolwiek działanie, czy dokonał tego w prawem wymaganej formie, a jeśli udzielił żądanej informacji, czy została ona udzielona w pełni, a więc, czy wykonany został obowiązek działań wymaganych w ustawie dostępowej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje wymienione w art. 7 ust. 1 różne sposoby udostępniania. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek, o czym stanowi art. 10 u.d.i.p. W sprawie będącej przedmiotem osądu pozostaje poza sporem między stronami, że adresat wniosku, spółka z o.o. , której jedynym wspólnikiem jest gmina Wrocław i której głównym przedmiotem działalności jest wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi , należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielania takich informacji, o których mowa w art.4 ust.1 u.d.i.p. W ocenie Sądu nie budzi też wątpliwości, że informacje i dane , których udostępnienia domagał się skarżący we wniosku z dnia 6 marca 2023r. mają charakter informacji publicznej, bowiem dotyczą wydatkowania środków publicznych , którym podmiot ten dysponuje (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f i pkt .5 u.d.i.p.). oraz odnoszą się do zasad funkcjonowania podmiotu zobowiązanego (art. 6 ust. 1 pkt.3 lit d) i e) , pkt. 4 a). u.d.i.p. W konsekwencji adresat wniosku w tym zakresie zobowiązany był do załatwienia wniosku skarżącego w trybie przewidzianym przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej . W tym miejscu wymaga wyjaśnienia, że zasadnicze sposoby (tryby) udzielania informacji publicznej, a także ograniczenia w jej udostępnianiu, normują przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. I tak przyjmuje się, że udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej, natomiast powiadomienie o tym, że żądana informacja nie jest informacją publiczną "zwykłym" pismem. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział w takich przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), tj. gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej ( art.3 ut.1 pkt1 , art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p), bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).. W realiach rozpatrywanej sprawy skarżący w istocie rzeczy kontestuje zasadność zastosowania przez podmiot zobowiązany instytucji "przedłużenia terminu" o, której mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Organ jako podmiot zobowiązany – z przyczyn , o których mowa w jego piśmie z dnia 21 marca 2023r. – zastosował przewidziany przez ustawodawcę instrument przedłużenia terminu do udzielenia żądanej informacji , zawiadamiając jednocześnie wnioskodawcę o tym fakcie wraz z podaniem przyczyn , z powodu których nie jest w stanie dochować ustawowego 14 - dniowego terminu. Następnie w ustalonym dwumiesięcznym terminie, tj . w dniu 8 maja 2023r. w trybie decyzyjnym odmówił udzielenia żądanych informacji .Wobec tego nie sposób przyjąć, że podmiot zobowiązany dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego . Z materiału aktowego kontrolowanej sprawy wynika bowiem, że organ uznając, że w terminie określonym w art. 13 ust.1 u.d.i.p. nie zdoła ustosunkować się do rozbudowanej treści przedmiotowego wniosku ( zawierającego- wbrew twierdzeniom skarżącego- wieloaspektowe pytania za okres trzech lat ) , przesłał do wnioskodawcy pismo z dnia 21 marca 2023 r., w którym poinformował go , o nowym , dwumiesięcznym terminie załatwienia wniosku .Pismo to , co prawda lakoniczne , zawierało jednak uzasadnienie przedłużenia terminu do załatwienia przedmiotowego wniosku. W tym miejscu wskazać należy , że w przepisie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. nie wskazano jakichkolwiek kryteriów stanowiących jakie powody niemożności udostępnienia informacji w terminie 14 dni należy uznać za dopuszczalne, a jakie za niedopuszczalne. W doktrynie przyjmuje się, że jest to konstrukcja analogiczna do postanowień art. 36 k.p.a. jednakże ograniczona dwu- miesięcznym terminem instrukcyjnym. Katalog ten ma zatem charakter otwarty. Wspomniana regulacja ma na celu poinformowanie wnioskodawcy o przyczynach przedłużenia terminu rozpoznania wniosku. W konsekwencji oceny zasadności wskazanych przyczyn przedłużenia terminu rozpoznania wniosku, należy dokonywać przez pryzmat przepisów określających termin na załatwienie takiej sprawy (art.13 ust.1 u.d.i.p.) oraz przepisów określających zakres orzekania Sądu w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność (art. 149 §1 p.p.s.a.) Wobec tego kwestionowanie w niniejszej sprawie prawidłowości zastosowania przez organ określonej prawnej formy działania przewidzianej art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jest nieuprawnione , bowiem przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej pozwalają na taki tryb procedowania. Ostatecznie wniosek został załatwiony przy wykorzystaniu przez podmiot zobowiązany właściwych prawnych form działania . Natomiast w przypadku wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej poza przedmiotem rozważań w sprawie , której przedmiotem jest bezczynność organu , pozostaje kwestia merytorycznej oceny zasadności podjęcia przez podmiot zobowiązany takiej właśnie prawnej formy działania . Ocena zasadności wydania decyzji o powyższej treści może stanowić przedmiot odrębnej skargi . Oceniając zatem z punktu widzenia poprawności proceduralnej adresowane do wnioskodawcy pismo organu z dnia 21 marca 2023 r., będące pierwsza reakcją organu ( odpowiedzią ) na przedmiotowy wniosek , zawierające informację o przedłużeniu terminu do załatwienia wniosku , stwierdzić należy ,że było właściwą prawną formą działania organu w odniesieniu do żądania objętego tym wnioskiem . Zważywszy , że w tym samym dniu skarżący złożył do tego samego organu łącznie trzy odrębne wnioski tożsamo brzmiące , które różniły się jedynie wskazaną z imienia i nazwiska osobą , której dotyczyły dane i informacje objęte wnioskiem , o czym Sądowi wiadomo z urzędu . Nie można też tracić z pola widzenia faktu ,że organ jako podmiot zobowiązany w niniejszej sprawie nie jest organem w sensie ustrojowym i funkcjonalnym , a tym samym nie musi dysponować wyspecjalizowaną komórką do załatwiania wniosków o udostępnienie informacji publicznej. Jedynie dla porządku na marginesie sprawy dodać należy ,że w przypadku gdy podmiot zobowiązany nie może udzielić informacji w terminie określonym w art.13 ust.1 u.d.i.p. , powinien nie tylko powiadomić wnioskodawcę o uchybieniu terminu, ale również przedstawić wnioskodawcy przyczyny opóźnienie oraz termin , w jakim udostępni informacje poprzez wskazanie konkretnej daty , a nie stwierdzenie ,że nastąpi to w terminie dwumiesięcznym. Przy czym wspomniane powiadomienie nie może być ogólnikowe. Reasumując powyższe , stwierdzić trzeba, że pod adresem organu nie można skutecznie wyartykułować zarzutu bezczynności . Skarga w kontrolowanej sprawie została bowiem wywiedziona w terminie otwartym do załatwienia przedmiotowego wniosku. Natomiast fakt niezadowolenia skarżącego ze sposobu załatwienia jego wniosku poprzez zastosowanie przez podmiot zobowiązany instrumentu przedłużenia terminu , przewidzianego w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. , z pełnym zachowaniem jej wymogów ,a następnie wydanie decyzji odmownej , nie może przesądzać o zasadności skargi na bezczynność organu. Stwierdzenie powyższego obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.