IV SAB/Wr 211/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Nikiforów po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi: E. P. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Pismem z 24 stycznia 2025 r. E. P. (dalej: skarżący) wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę Dolnośląskiego (dalej: wojewoda) postępowania z wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W odpowiedzi na skargę wojewoda wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że postanowieniem z 20 czerwca 2023 r. zwrócił skarżącemu wspomniany wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Podkreślić trzeba, że analogicznie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w odniesieniu do badania przewlekłego sposobu prowadzenia postępowania przez organ administracji w przypadku zakończenia postępowania. W uchwale z 7 marca 2022 r., sygn. akt II OPS 1/21 stwierdzono bowiem, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z okoliczności sprawy bezspornie wynika, że w dniu 20 czerwca 2023 r. wojewoda zwrócił skarżącemu wniosek z 21 kwietnia 2021 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Sąd dostrzega, że w aktach administracyjnych znajduje się postanowienie z 20 czerwca 2023 r. (SOC-PCI.6151.1.19200.2021.MPA), wobec którego należało przyjąć tzw. fikcję doręczenia na dzień 18 lipca 2023 r. Z kolei skarga na przewlekłość postępowania została wywiedziona w dniu 24 stycznia 2025 r. Oznacza to, że w dacie wniesienia skargi wojewoda nie pozostawał w stanie przewlekłości, gdyż stan ten ustał z chwilą załatwienia sprawy postanowieniem z 20 czerwca 2023 r. W konsekwencji przyjąć należało, że skarga została wniesiona po załatwieniu sprawy przez wojewodę. Okoliczność ta, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., obligowała Sąd do odrzucenia skargi. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi, Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.