IV SAB/Wr 219/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej H. J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wr 219/16 odrzucającego skargę H.J. na bezczynność Burmistrza Gminy P. w przedmiocie wypłaty zaopatrzenia emerytalno – rentowego postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wr 219/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę H. J. (zwanej dalej stroną lub skarżącą) na bezczynność Burmistrza Gminy P. w przedmiocie wypłaty zaopatrzenia emerytalno – rentowego. W piśmie z dnia 29 stycznia 2017 r., zatytułowanym jako "odwołanie", skarżąca wskazała, że z winy Urzędu Gminy P., który ukrywa dokumentację pracowniczą, nadal nie otrzymuje uposażenia emerytalno – rentowego w sytuacji, gdy brak jest podstaw do odmowy jego wypłaty. Podkreśliła również, że skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach praw majątkowych oraz z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych. Wskazane pismo zostało przy tym napisane na odwrocie odpisu postanowienia tutejszego Sądu z dnia 13 stycznia 2017 r., na którym strona naniosła ponadto odręczny dopisek "kradzież sprawy". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że przedmiotem niniejszego postanowienia jest pismo skarżącej z dnia 29 stycznia 2017 r., które odnosi się w sposób negatywny do wydanego w sprawie postanowienia z dnia 13 stycznia 2017 r. Trzeba przy tym podkreślić, że przywołane pismo wywiedzione zostało w trakcie biegnącego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, po doręczeniu skarżącej odpisu postanowienia wraz z uzasadnieniem i pouczeniu jej o przysługujących środkach odwoławczych. Powyższe okoliczności wskazują zatem, że wniesione przez skarżącą pismo było w istocie skargą kasacyjną zmierzającą do podważania zapadłego orzeczenia. W myśl art. 175 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 718, zwanej dalej p.p.s.a.), skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, zaś w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązki a także w sprawach własności przemysłowej skarga kasacyjna może być sporządzona również odpowiednio przez doradcę podatkowego bądź rzecznika patentowego. Stosownie do treści art. 175 § 2 p.p.s.a wymogu sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego nie stosuje się, gdy sporządzającym tę skargę będzie sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Ani z akt sprawy, ani tym bardziej z treści pisma nie wynika, aby skarżąca należała do katalogu osób uprawnionych do osobistego wniesienia skargi kasacyjnej. Zatem skargę kasacyjną dotkniętą wskazanym brakiem formalnym, którego skarżąca nie jest w stanie usunąć, należało uznać za niedopuszczalną i z tej przyczyny odrzucić mając za podstawę art. 178 p.p.s.a.