IV SAB/Wr 22/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. W. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie zaniechania podjęcia prawem przewidzianych czynności postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. E. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Prezydenta W. i urzędów mu podległych, w której zarzucił, że poprzez brak odpowiedzi na kolejne, kierowane do organu pisma został narażony na straty finansowe i upokorzenia za co domaga się "finansowej rekompensaty i zadośćuczynienia za straty moralne". Stwierdził, że totalna bierność i przyzwolenie na urzędniczą niekompetencję są ponad prawem zagwarantowanym dla każdego obywatela w Konstytucji RP, zaś wyżej wskazana bezczynność naraziła jego i jego rodzinę na dwuletnią gehennę spotęgowaną przeżyciami sześciorga dzieci z domów dziecka, utratę tych dzieci i dwóch lat z ich życia. Nadto w skardze E.W. przywołał szereg okoliczności i wydarzeń, które szczegółowo opisał. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie tej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl § 2 wyżej wskazanego przepisu kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Wyżej powołany przepis art. 3 § 2 zawiera szczegółowy katalog spraw objętych właściwością rzeczową sądów administracyjnych. Oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania spraw, które nie zostały enumeratywnie w nim wymienione. W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność (działanie) Prezydenta Miasta W. oraz podległych mu pracowników. Skarga ta jest skargą powszechną, do której rozpatrzenia mają zastosowanie wyłącznie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarga taka służy każdemu. Osobie, która jest stroną postępowania administracyjnego, jak również osobie, która stroną postępowania nie jest. Zatem postępowanie w sprawie skargi toczy się w ramach wszczętego postępowania lub samodzielnie (art. 233, art. 234 kpa). Skargę z art. 227 kpa charakteryzują dwie przesłanki - nie ma cech środka prawnego uregulowanego w kpa lub innych procedurach i zawiera zarzut wadliwej działalności organu lub jego pracownika. Procedura związana z wniesieniem skargi ma charakter uproszczony, nie ma stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięcia adresowanego do skarżącego, a tylko zawiadamia się o działaniach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności będących przedmiotem skargi. Doktryna i orzecznictwo reprezentuje jednolity pogląd, że w tym postępowaniu nie ma toku instancji ani środków zaskarżenia, a na działanie administracji publicznej w sprawach petycji, skarg, wniosków nie rozciąga się kontrola sprawowana przez sąd administracyjny. Ustawodawca w Dziale VIII kpa, a dokładnie w art. 229 kpa określił organ administracji publicznej właściwy do rozpatrzenia tego rodzaju skargi. Odnośnie zaś przyznania zadośćuczynienia za straty moralne i rekompensaty finansowej, właściwe są sądy powszechne. Skoro więc, przedmiotowa skarga nie może być skierowana do sądu administracyjnego, należało ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucić, co orzeczono w sentencji postanowienia.