IV SAB/Wr 22/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (spr.), Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Protokolant Agnieszka Figura, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi M. K. D. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza Miasta i Gminy W. do załatwienia pkt 1 wniosku skarżącego z dnia 27 grudnia 2010 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym orzeczeniem, II. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy W. na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 27 grudnia 2010 r. M. K. D. zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy W. o udostępnienie, na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), dalej: ustawa, protokołu z XLII i XLIII sesji Rady Miasta i Gminy W. Jako sposób udostępnienia informacji wnioskodawca wskazał "kserokopię". W odpowiedzi na powyższy wniosek Burmistrz Miasta i Gminy W., pismem z dnia 24 stycznia 2011 r. poinformował, że wskazane w złożonym wniosku protokoły z sesji Rady Miasta i Gminy W. są jeszcze nieprzyjęte przez obecną Radę, a powodem tej sytuacji jest choroba pracownika prowadzącego Biuro Rady. Jednocześnie wskazano, że niezwłocznie po przyjęciu wskazanych protokołów kserokopie zostaną wnioskodawcy przekazane. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy W., M. K. D. wniósł o zobowiązanie organu Gminy do dokonania czynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia 27 grudnia 2010 r. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że prawo do uzyskiwania informacji zapewnia dostęp do dokumentów zgodnie z art. 61 ust. 2 Konstytucji RP niezależnie od formy ich przyjęcia, czy też ich statusu. Stanowisko takie poparte jest utrwaloną linią orzeczniczą. Skarżący powołał się na wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 7 listopada 2008 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Wr 418/08, w którym Sąd podniósł m.in. że, protokół sesji po jego sporządzeniu jest dokumentem, który winien być udostępniany zgodnie z przepisami Konstytucji oraz ustawy o samorządzie gminnym. Brak bowiem jakichkolwiek regulacji ustawowych wyłączających obowiązek jego udostępnienia. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy W. wyjaśnił, że projekty protokołów nr XLII/10 z dnia 17 września 2010 r. oraz nr XLIII/10 z dnia 27 października 2010 r. nie zostały sporządzone przez protokolanta – J. B., która na skutek choroby przebywała kilka miesięcy w szpitalu. Notatki odręczne jak i nagrania dźwiękowe, ze względu na złą jakość nie pozwalały na sporządzenie treści protokołów przez inną osobę. O przyczynie tej sytuacji poinformowano skarżącego w piśmie z dnia 24 stycznia 2011 r. Ze względu na to, że J. B. opuściła szpital dopiero w miesiącu lutym br. projekty protokołów zostały przez nią przygotowane i złożone w Urzędzie Miasta i Gminy W. w dniu 14 lutego 2011 r. W związku z zaistniałą sytuacją nie było możliwości przyjęcia przez Radę Miasta i Gminy protokołów ani też udostępnienia ich skarżącemu. Wraz z odpowiedzią na skargę przedłożono kopie żądanych projektów protokołów, które, jak wskazano, zostaną przedłożone Radzie Miasta i Gminy W. na najbliższej sesji. Na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2011 r. skarżący podniósł, że do dnia rozprawy nie otrzymał od Burmistrza Miasta i Gminy W. żądanych przez niego protokołów jak i jakiejkolwiek informacji czy zostaną mu one udostępnione. Podał, że do dnia rozprawy protokoły te nie zostały zamieszczone w Biuletynie Informacji Publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej, zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych. Źródłem tego prawa jest ustawa zasadnicza a także akty niższego rzędu. Prawo uzyskiwania informacji zgodnie z regulacją art. 61 Konstytucji RP obejmuje prawo wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu oraz prawo dostępu do dokumentów dotyczących działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Tryb udzielania informacji dotyczących działania organów władzy publicznej określają ustawy. Aktem podstawowym w odniesieniu do omawianych w tym miejscu kwestii jest ustawa . Zgodnie z art. 3 ustawy prawo do informacji publicznej obejmuje trzy uprawnienia, tj. do: 1. uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, 2. wglądu do dokumentów urzędowych, 3. dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. W stosunku do kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, czyli organów jednostek samorządu terytorialnego, udzielanie informacji o działaniach tych organów jest ściśle związane z możliwością wstępu na posiedzenia przez nie odbywane. Realizacja pierwszego i drugiego uprawnienia odbywa się przez udostępnienie dokumentów i informacji, w Biuletynie Informacji Publicznej (BIP), a także przez udostępnianie w drodze wyłożenia, wywieszenia lub zainstalowania odpowiednich urządzeń, umożliwiających zapoznanie się z informacją w miejscach ogólnie dostępnych. Z przepisu art. 19 w związku z art. 18 ust. 1 ustawy wynika, że organy władzy publicznej sporządzają i udostępniają protokoły lub stenogramy swoich obrad, chyba że sporządzą i udostępnią materiały audiowizualne lub teleinformatyczne rejestrujące w pełni te obrady. Z cytowanego unormowania wynika, że standardowo wymaganym sposobem dokumentowania sesji rady przez organ jest protokół lub stenogram, które podlegają udostępnieniu, a zwrot: "chyba że" sporządzą i udostępnią materiały audiowizualne lub teleinformatyczne wskazuje, że: 1) podany audiowizulany lub teleinformatyczny sposób dokumentowania sesji ma fakultatywny charakter i zależy od uznania rady, 2) materiały audiowizulane lub teleinformatyczne dokumentujące przebieg sesji mogą zyskać walor informacji publicznej pod warunkiem, że zostały formalnie sporządzone przez organy władzy publicznej; 3) wymóg ten będzie spełniony w wypadku, gdy statut przewiduje taki sposób dokumentowania posiedzeń rady. W omawianej sprawie skarżący wnioskował o wydanie kserokopii protokołów z posiedzeń Rady Miasta i Gminy. Z § 33 ust. 1 statutu Miasta i Gminy W. (uchwała nr XXI/102/00 Rady Miasta i Gminy W. z dnia 17 kwietnia 2000 r., Dz. Urz. Woj. Doln. nr 31, poz. 524 ze zm.) wynika, że obrady rady i komisji są jawne. Wyłączenie jawności obrad może być przyjęte tylko na podstawie przepisów ustawy (ust. 2). Według § 34 ust. 1 statutu, z każdego posiedzenia rady sporządza się protokół zgodnie z nagraniami lub zapisem dokonywanym na sesji. Protokół podlega przyjęciu na kolejnej sesji rady i podaniu do publicznej wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty. Każdy obywatel ma prawo zapoznania się z protokołem z sesji rady i posiedzeń komisji oraz dokonywania odpisów (ust. 2). Z cytowanych przepisów zatem wynika, że materiał dokumentujący przebieg sesji rady jest podstawą sporządzenia protokołu, który staje się dokumentem urzędowym dopiero z chwilą przyjęcia go na sesji rady. Wcześniej jest to tylko projekt, który może być zmieniany, a nawet w całości odrzucony w związku z poddaniem go głosowaniu na sesji rady. Wskazać ponadto należy, że regulacja art. 14 ust. 1 ustawy nakłada na podmioty udostępniające informacje publiczne obowiązek zastosowania sposobu i formy jej udzielenia zgodnie z żądaniem podmiotu zainteresowanego zawartym we wniosku. Unormowanie to stanowi realizację koncepcji prawa do informacji publicznej, zgodnie z którą to podmiot uprawniony decyduje, jaki sposób uzyskania informacji publicznej jest dla niego najbardziej pożądany. Pozwala to także na uniknięcie sytuacji, w której dysponent informacji publicznej udzieli jej w formie uniemożliwiającej podmiotowi zainteresowanemu zapoznanie się z jej treścią. Dopuszczalne odstępstwo od zasady sformułowanej w art. 14 ust. 1 ustawy zawiera przepis art. 14 ust. 2 ustawy. Zgodnie z jego dyspozycją: "Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się." Powiadomienie wnioskodawcy o braku możliwości udostępnienia informacji publicznej w sposób i w formie wskazanej we wniosku jest uzasadnione brakiem po stronie podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej możliwości technicznych pozwalających na udostępnienie danej informacji w sposób określony we wniosku. W takim przypadku podmiot ten jest zobligowany do powiadomienia wnioskodawcy o przyczynach niemożności udzielenia informacji we wskazanej przez niego formie oraz o formie lub sposobie, w jakich informacja może zostać niezwłocznie udostępniona. Powiadomienie to powinno zostać dokonane na piśmie (por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 61). Należy zauważyć, że przepis art. 14 ust. 2 ustawy nie określa terminu na powiadomienie wnioskodawcy o niemożności udzielenia informacji w sposób określony we wniosku. Uzasadnione wydaje się zastosowanie przepisu art. 13 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji powinien przesłać powiadomienie bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od daty złożenia wniosku (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 12 marca 2009 r., IV SA/Wr 13/09, zamieszczony w CBOSA). Ustosunkowując się do wyjaśnień organu, że na przeszkodzie udostępnienia skarżącemu informacji publicznej stała choroba protokolantki, która - wskutek tego – nie mogła sporządzić projektów sesji Rady - stwierdzić należy, że to na kierowniku urzędu jako o sobie reprezentującej jednostkę spoczywa obowiązek zapewnienia takiej organizacji pracy, by nie doprowadzić do zakłóceń w funkcjonowaniu instytucji. Przyjęcie argumentacji organu oznaczałoby, że z przyczyn niewymienionych w ustawie, pod znakiem zapytania stałaby możliwość jej praktycznego stosowania w postaci niezwłocznego udzielenia informacji publicznej. Powyższe oznacza, że z formą bezczynności mamy również do czynienia, gdy organ wskutek uchybień w zakresie zapewnienia należytej organizacji pracy i funkcjonowania kierowanej przez siebie instytucji doprowadza do sytuacji nieuzasadnionej zwłoki w wytworzeniu dokumentu stanowiącego informację publiczną. Z informacji przekazanej przez skarżącego do protokołu rozprawy w dniu 27 kwietnia 2011 r. wynika, że Burmistrz Miasta i Gminy W. do chwili obecnej nie udzielił skarżącemu żądanej informacji publicznej w jakimkolwiek zakresie, nie odmówił udzielenia żądanej informacji, ani też nie powiadomił wnioskodawcy, zgodnie z przepisem art. 14 ust. 2 ustawy o braku możliwości udostępnienia informacji we wskazanej formie, nie określając tym samym sposobu jak informacja ta może być udostępniona. Skarżący poinformował, że przedmiotowe protokoły nie zostały również udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej. Biorąc powyższe rozważania pod uwagę stwierdzić należy, że Burmistrz Miasta i Gminy W. nie rozpoznając przedmiotowego wniosku dopuścił się bezczynności w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Z tych względów Sąd na podstawie art. 149 cytowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnił skargę zobowiązując Burmistrza Miasta i Gminy W. do załatwienia wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej. O kosztach postępowania sądowego orzeczono w pkt II wyroku na podstawie art. 200 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.