IV SAB/Wr 22/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka – Ostrowska Sędziowie Sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.) Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków Protokolant specjalista Jolanta Pociejowska po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2014 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Syndyka Sp. w Z.w upadłości likwidacyjnej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; II. stwierdzić, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. wymierzyć Syndykowi Sp. w Z. w upadłości likwidacyjnej grzywnę w wysokości 300 (słownie: trzysta) złotych; IV. zasądzić od Syndyka Sp. w Z. w upadłości likwidacyjnej na rzecz skarżącego [...] kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 8 listopada 2012r. skarżący A. K. powołując się na przepis art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej, zwrócił się do A Spółka z o.o. o udzielenie informacji publicznej dotyczącej organizacji kontroli biletów w autobusach Przedsiębiorstwa, tj.: 1) Ile osób jest upoważnionych do kontroli biletów? 2) Czy kontrolerzy zatrudnieni są bezpośrednio w Przedsiębiorstwie, czy też kontrolę biletów realizuje podmiot zewnętrzny? Jeżeli jest to podmiot zewnętrzny, o wskazanie: a) nazwy i adresu tego podmiotu, b) okresu na jaki zawarto umowę na usługę kontroli biletów, c) ogólnej informacji, na jakich zasadach podmiot jest wynagradzany za wykonanie tej usługi (stawki za kontrolę, procent od wpływów, itd.). Jeżeli umowy na usługę kontroli biletów zawarto z więcej niż jednym podmiotem, skarżący wniósł by informacje dotyczyły każdego z nich. W piśmie tym skarżący zwrócił się także o przesłanie wzoru (szaty graficznej) identyfikatora upoważniającego do prowadzenia kontroli biletów. Jeżeli jest kilka wzorów, wniósł o przesłanie każdego z nich. Skarżący wskazał, że powyższe informacje należy przesłać pocztą na adres wskazany, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p.. Pismem z dnia 19 maja 2013r. skarżący A. K. wniósł za pośrednictwem w/w Spółki skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, na bezczynność tejże Spółki w przedmiocie informacji publicznej, o udostępnienie której wystąpił wnioskiem z dnia 8 listopada 2012r., wnosząc równocześnie o: 1) uznanie, że strona przeciwna pozostaje w bezczynności, 2) zobowiązanie strony przeciwnej do dokonania czynności w przedmiocie udostępnienia wnioskowanej przez skarżącego informacji publicznej, lub uznanie uprawnienia skarżącego do uzyskania wnioskowanej informacji publicznej, a tym samym stwierdzenie obowiązku ciążącego w tym zakresie na stronie przeciwnej, 3) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi, skarżący podniósł, że w dniu 8 listopada 2012r. wystąpił do strony przeciwnej z wnioskiem o udostępnienie określonych tamże informacji publicznej, akcentując, że żądane informacje nie zostały opublikowane na stronach internetowych organu, w tym w BIP, toteż po myśli art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, powinny być udostępnione na wniosek. Skarżący podkreślił, że pomimo upływu terminu 14 dni, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., strona przeciwna nie udzieliła skarżącemu wnioskowanej informacji, co uzasadnia zarzut bezczynności. W sprawie tej nie wydano decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, oraz nie podano informacji o powodach opóźnienia w udzieleniu informacji, z jednoczesnym wskazaniem terminu jej udostępnienia (art.13 ust. 2 u.d.i.p.). Zdaniem skarżącego, A Spółka z o. o. jest podmiotem wykonującym zadania publiczne z zakresu transportu zbiorowego oraz dysponującym majątkiem publicznym, toteż w myśl art. 4 ust. 1 ustawy jest obowiązana do udostępnienia informacji publicznej. W szczególności Spółka otrzymuje za pośrednictwem Marszałka Województwa D. dopłaty z budżetu państwa do biletów z ulgą ustawową, zatem dysponuje publicznym majątkiem, zaś 100% udziałów posiada Skarb Państwa. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b, c i f ustawy, informacje, o które wnioskował skarżący, stanowią w Jego ocenie informację publiczną i podlegają udostępnieniu. W dniu 23 czerwca 2013r. skarżący A. K., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosek o wymierzenie grzywny A sp. z o.o., za nieprzekazanie Sądowi skargi z dnia 19 maja 2013 r. na bezczynność w/w Przedsiębiorstwa w przedmiocie wniosku z dnia 8 listopada 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca podał, że mimo ustawowego obowiązku przekazania skargi w terminie, o którym mowa w art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, skardze nie nadano dalszego biegu i nie przesłano jej zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . W odpowiedzi na wniosek Syndyk Masy Upadłości Przedsiębiorstwa wniósł o odstąpienie od wymierzenia grzywny, tj. oddalenie wniosku o wymierzenie grzywny. W uzasadnieniu wskazano, że nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy zostało spowodowane okolicznościami niezależnymi od Przedsiębiorstwa. Poinformowano, że w dniu 21 maja 2013 r. na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w J., sygn. akt [...] została ogłoszona upadłość Przedsiębiorstwa. Z chwilą ogłoszenia upadłości niezbędne było objęcie majątku upadłego oraz podjęcie innych czynności związanych z zarządzaniem tym majątkiem oraz zabezpieczeniem go na podstawie art. 173 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze. Na syndyku ciążyło w tym czasie wiele zobowiązań związanych z objęciem majątku upadłego, których wykonanie było niezbędne do zabezpieczenia masy upadłości. W związku z powyższym syndyk masy upadłości nie był w stanie wywiązać się z obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. Poinformowano jednocześnie, że skarga wraz z aktami sprawy zostanie przekazana sądowi niezwłocznie. W dniu 17 lutego 2014r. wpłynął do WSA we Wrocławiu wniosek skarżącego A. K. o rozpoznanie sprawy na bezczynność A Spółka z o.o. w upadłości likwidacyjnej na podstawie odpisu skargi z dnia 19 maja 2013r. w przedmiocie wniosku z dnia 8 listopada 2012r. o udostępnienie informacji. Skarżący podkreślił, że skarga ta nie została przekazana do rozpatrzenia przez WSA we Wrocławiu, czym naruszono dyspozycję art. 54 § 2 p.p.s.a. Skutkiem tego, skarżący wystąpił z wnioskiem o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. Prawomocnym postanowieniem WSA we Wrocławiu z dnia 17 października 2013r. sygn. akt: IV SO/Wr 21/13, Sąd wymierzył A grzywnę. Pomimo tego, do chwili obecnej skarga z dnia 19 maja 2013r. na bezczynność A nie została przesłana do Sądu, co w pełni uzasadnia złożenie niniejszego wniosku. Skarżący nadmienił, iż w międzyczasie, pismem z dnia 24 lipca 2013r. Syndyk Masy Upadłości A udzielił skarżącemu wnioskowanej informacji publicznej. Jednakże, jako, że miało to miejsce po wniesieniu skargi na bezczynność organu, należy tę sytuację potraktować jako akt autokontroli, o którym mowa w art. 54 § 3 p.p.s.a. Tym samym zasadny staje się wniosek o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, w myśl art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., z jednoczesnym zachowaniem prawa skarżącego do zwrotu ze strony organu kosztów postępowania. Zgodnie z orzecznictwem sądowo - administracyjnym, umorzenie postępowania ze skargi na bezczynność organu nie zwalnia sądu od rozstrzygnięcia, o jakim mowa w art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. Wobec tego skarżący postuluje, aby bezczynność A zakwalifikować jako rażące naruszenie prawa, z tej to przyczyny, że wniosek skarżącego z 8 listopada 2012r. nie doczekał się żadnej reakcji organu, nie wywołało jej również wniesienie 19 maja 2013r. skargi na bezczynność. Dopiero złożenie wniosku o wymierzenie organowi grzywny poskutkowało udzieleniem wnioskowanej informacji publicznej, co nastąpiło ostatecznie przeszło osiem miesięcy po czasie. Konsekwencją przyjęcia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, powinno być w ocenie skarżącego - wymierzenie organowi grzywny zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, wniosek w ocenie skarżącego jest konieczny i uzasadniony. W odpowiedzi na skargę Syndyk Masy Upadłości A sp. z o.o. w upadłości wniósł o: - umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, względnie oddalenie skargi w całości, - nie wymierzanie stronie przeciwnej wnioskowanej przez skarżącego grzywny, - nieobciążanie strony przeciwnej kosztami niniejszego postępowania. Uzasadniając powyższe wnioski strona przeciwna wskazała, iż skarżący otrzymał już informację publiczną, której domagał się we wniosku z dnia 8 listopada 2012r. Syndyk masy upadłości odpowiedział skarżącemu na to żądanie pismem z dnia 24 lipca 2013r., co zresztą skarżący sam potwierdził w treści pisma z dnia 14 lutego 2014r. Ponadto syndyk pismem z dnia 6 sierpnia 2013r. przekazał sądowi administracyjnemu akta sprawy wraz z odpisem skargi skarżącego. Z tego też względu dalsze prowadzenie niniejszego postępowania stało się bezprzedmiotowe, co winno skutkować jego umorzeniem na podstawie art. 161 § 1 pkt. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, względnie oddaleniem skargi w całości. Strona przeciwna wniosła również o nieuwzględnienie wniosku skarżącego o wymierzenie grzywny na zasadzie art. 149 § 1 w zw. z art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W kontekście tego przepisu w literaturze wskazuje się, że jeżeli w skardze na bezczynność organu podniesiono również zarzut przewlekłego prowadzenia postępowania, to wydanie przez organ decyzji lub innego aktu przed rozpoznaniem skargi przez sąd czyni postępowanie sądowoadministracyjne bezprzedmiotowym częściowo, a mianowicie tylko w zakresie skargi na bezczynność. Natomiast w zakresie drugiego zarzutu sąd powinien zbadać, czy postępowanie administracyjne było dotknięte przewlekłością. Uwzględniając skargę w tym zakresie, sąd powinien w sentencji wyroku stwierdzić, czy przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 zd. 2) i rozważyć zasadność wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Wymierzenie grzywny będzie zasadne w szczególności w wypadku ustalenia przez sąd, że przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Tarno Jan Paweł Autor komentarza do dz. III roz. 10 art. 149). Strona przeciwna wskazała, że w treści skargi z dnia 19 maja 2013r. skarżący nie wskazywał na przewlekłość postępowania strony przeciwnej, lecz jedynie zarzucał bezczynność organu. Z uwagi na to, że bezczynności organu została konwalidowana w trakcie niniejszego postępowania, zaś brak było drugiego zarzutu dotyczącego przewlekłości postępowania, postępowanie sądowoadministracyjne stało się w niniejszej sprawie bezprzedmiotowe w całości, co winno skutkować jego umorzeniem, względnie oddaleniem skargi. Na marginesie strona przeciwna ponownie podkreśliła, iż w dniu 21 maja 2013r. na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w J. Wydział [...] Gospodarczy sygn. akt [...], została ogłoszona upadłość A sp. z o.o. Na podstawie wskazanego postanowienia Syndykiem Masy Upadłości w/w spółki została ustanowiona B. K. Z chwilą ogłoszenia upadłości niezbędne było objęcie majątku upadłego oraz podjęcie innych czynności związanych z zarządzaniem tym majątkiem oraz zabezpieczeniem go na podstawie art. 173 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze. Na syndyku ciążyło w tym czasie wiele zobowiązań związanych z objęciem majątku upadłego, których wykonanie było niezbędne do zabezpieczenia masy upadłości. Wyjaśniono, że skarga skarżącego nie została przekazana wraz z dokumentacją dotyczącą majątku upadłego, a zatem Syndyk Masy Upadłości nie był w stanie wywiązać się z obowiązku z art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - w terminie określonym w tym przepisie. Natomiast bezzwłocznie po otrzymaniu informacji o wniesionej przez skarżącego skardze, Syndyk udzielił mu odpowiedzi na złożony wniosek oraz przekazał akta sprawy do sądu administracyjnego. Z tego też względu w ocenie Syndyka brak jest podstaw do wymierzenia kary grzywny, albowiem bezczynność organu w zasadzie ograniczała się do okresu przypadającego przed ogłoszeniem upadłości, na który Syndyk nie miał żadnego wpływu. Z tych względów strona przeciwna wniosła jak na wstępie. Skarżący w piśmie procesowym z dnia 28 marca 2014r. podtrzymał wniosek o umorzenie postępowania, stwierdzając, że chronologia wydarzeń w niniejszej sprawie w pełni uzasadnia pogląd o rażącym naruszeniu prawa przez stronę przeciwną. Zdaniem skarżącego na ocenę Sądu nie powinny mieć wpływu przeobrażenia organu , takie jak ogłoszenie upadłości, czy też zmiana na stanowisku osoby zarządzającej przedsiębiorstwem. Strona przeciwna w odpowiedzi na powyższe pismo skarżącego ponowiła wnioski oraz argumentację przedstawioną w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania. Sąd Administracyjny sprawuje jedynie stosowne do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ) kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg m.innymi na decyzje administracyjne /pkt.1/ oraz bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a /pkt.8/. Powyższa regulacja oznacza, że w sytuacji gdy przedmiotem skargi jest bezczynność organu administracji publicznej, a Sąd uzna skargę za uzasadnioną, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Celem skargi na bezczynność organu jest zatem doprowadzenie do wydania aktu względnie dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Istotne jest przy tym, że w sprawach skarg na bezczynność organów administracji, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka biorąc pod uwagę stan rzeczy istniejący w chwili wydawania orzeczenia. Zgodnie z wypracowaną przez doktrynę definicją stanu bezczynności, stan ten zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, innego aktu lub też nie podjął innej stosownej czynności (vide: T. Woś "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Prawnicze LexisNexis, W-wa 2005, s. 86). Dla stwierdzenia stanu bezczynności potrzebne jest zatem ustalenie, iż przekroczono termin w załatwieniu sprawy (dokonaniu stosownej czynności). W świetle powyższego przyjąć należy, że bezczynność organu na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), a w oparciu o którą Sąd rozpatruje niniejszą skargę – oznacza niepodjęcie przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej w 14-dniowym terminie wskazanym w art. 13 ustawy, stosownych czynności, czyli nieudostępnienie informacji, jak i niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia (art. 16 ust. 1 ustawy). Niesporne jest w niniejszej sprawie, że skarżący wniósł do strony przeciwnej wniosek z dnia 8 listopada 2012r., zawierający żądanie przesłania określonych wyżej informacji. Niewątpliwe jest zatem, że załatwienie żądania objętego powyższym wnioskiem winno było nastąpić na zasadach i w trybie określonym w przepisach w/w ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej, czyli poprzez czynność materialno - techniczną polegającą na udostępnieniu żądanej informacji (art. 10 i 13 ustawy), ewentualnie poinformowanie, że żądanie nie dotyczy informacji publicznej lub wydanie decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej lub decyzji o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej (art. 16 ). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że z nadesłanej do Sądu dokumentacji niewątpliwe wynika, iż odpowiedzi na opisany wyżej wniosek z dnia 8 listopada 2013r., strona przeciwna udzieliła dopiero pismem z dnia 24 lipca 2013r., Nr [...], informując, że, cyt.: " (...) od dnia 21.05.2013r. kontroli biletów nie dokonują posiadające stosowne uprawnienia podmioty gospodarcze. W obecnym czasie czynności związane ze sprzedażą biletów na przejazd autobusem, a tym samym kontrolą biletów realizują pracownicy zatrudnieni na stanowiskach kierowców konduktorów autobusowych obsługujący poszczególne kursu rozkładu jazdy autobusów. Z uwagi na ich charakter zatrudnienia kierowcy konduktorzy nie posiadają identyfikatorów jak również legitymacji służbowych. (...)". W świetle powyższych ustaleń przyjąć należy, że organ udzielając skarżącemu opisanym wyżej pismem powyższej informacji, rozpatrzył wniosek skarżącego z dnia 8 listopada 2012r. w przedmiocie udostępnienia określonej informacji publicznej. W tym stanie faktycznym i prawnym stwierdzić należy, że bezczynność strony przeciwnej w przedmiocie rozpatrzenia w/w wniosku skarżącego - została usunięta przez sam organ. Bezczynność tegoż organu ustała zatem w dniu 24 lipca 2013r. , czyli w dniu sporządzenia i przesłania skarżącemu wymienionego wyżej pisma z dnia 24 lipca 2013r.. Ponieważ, jak to już wyżej Sąd podkreślił - celem skargi na bezczynność organu jest zobowiązanie do wydania określonego aktu lub dokonania czynności, stąd też udzielenie skarżącemu informacji zawartej w opisanym wyżej piśmie z dnia 24 lipca 2013r., uczyniło rozpoznanie niniejszej sprawy bezprzedmiotowym, albowiem przedmiot postępowania sądowego - jakim była bezczynność strony przeciwnej w tym zakresie - przestał w dacie orzekania istnieć, choć niewątpliwie bezczynność organu istniała w dacie wniesienia do tut. Sądu skargi, tj. 19 maja 2013r. Jednakże odpadnięcie głównej przesłanki (bezczynności organu), w okresie pomiędzy wpływem skargi do Sądu na bezczynność a rozpoznaniem przez organ wniosku (żądania) skarżącego, uniemożliwiło Sądowi jej uwzględnienie i zobowiązanie strony przeciwnej do podjęcia czynności udostępnienia informacji, która co prawda z przekroczeniem ustawowego terminu, ale została dokonana. Wskazać przy tym należy, że w orzecznictwie, przyjęte zostało, iż orzekając w sprawie dotyczącej skargi na bezczynność organu, Sąd nie przeprowadza kontroli określonego aktu lub czynności danego organu, lecz biorąc za podstawę stan faktyczny i prawny danej sprawy rozstrzyga czy istotnie organ pozostaje w bezczynności (art. 149 p.p.s.a.). Gdy postępowanie przed Sądem I-szej instancji po wniesieniu skargi na bezczynność organu stało się bezprzedmiotowe i to z uwagi na podjęte przez organ czynności, wówczas Sąd winien orzec o umorzeniu postępowania, a nie o oddaleniu skargi (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 812/08, publ. Lex nr 478295). W tej to zatem sytuacji, skoro niewątpliwie postępowanie sądowe w niniejszej sprawie - stało się bezprzedmiotowe, to po myśli art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postępowanie przed tut. Sądem należało umorzyć (pkt I sentencji ). W pkt II sentencji postanowienia, Sąd działając na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., stwierdził, że bezczynność organu miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd wyprowadził powyższe orzeczenie biorąc pod uwagę z jednej strony datę złożenia wniosku o udostępnienie określonej informacji, a z drugiej strony - dzień, w którym strona przeciwna udzieliła skarżącemu na ten wniosek informacji. Biorąc pod uwagę te dwie skrajne daty stwierdzić należy, że udzielenie przez stronę przeciwną odpowiedzi na wniosek z 8 listopada 2012r. dopiero 24 lipca 2013r. , czyli dopiero po 8 (ośmiu) miesiącach i po upływie ponad 2 (dwóch) miesięcy od wniesienia skargi do tut. Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego na bezczynność strony przeciwnej, pozwala na stwierdzenie, że przedmiotowa bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a to art.13 w/w ustawy o dostępie do informacji. Zgodnie zaś z tym przepisem, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust.1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust.2). Podkreślić przy tym należy, że udzielenie w toku postępowania sądowego po wniesieniu skargi, przez organ informacji nie zwalania wojewódzkiego sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a.) oraz w zakresie wymierzenia organowi grzywny z tego tytułu (art. 149 § 2 p.p.s.a.). O uwzględnieniu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można mówić nie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu. Zgodnie bowiem z art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę, jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a. w przypadku uwzględnienia skargi, sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny. W konsekwencji uwzględnieniem skargi, w rozumieniu art. 149 p.p.s.a. jest również stwierdzenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie organowi grzywny. I tak zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd może orzec na wniosek (lub z urzędu) o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Wniosek takiej treści zawarty został w skardze, choć w późniejszych pismach skarżący pozostawił tę kwestię do oceny Sądowi. Artykuł 154 § 6 p.p.s.a. stanowi, że grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Skoro w niniejszej sprawie miała w ocenie Sądu miejsce bezczynność z rażącym naruszeniem prawa, to zasadnym było wymierzenie stronie przeciwnej z urzędu grzywny w wysokości wskazanej w sentencji wyroku. Podkreślić przy tym należy, że Sąd orzekając o wysokości wymierzonej grzywny miał na względzie, że A Spółka z o.o. jest w upadłości likwidacyjnej. Orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania Sąd oparł na przepisach art. 201 § 1 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. Zasadą jest, iż zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu w razie uwzględnienia skargi - art. 200 p.p.s.a. Na równi z sytuacją uwzględnienia skargi ustawodawca potraktował umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. z uwagi na jego bezprzedmiotowość wskutek podjęcia czynności przez organ w trybie autokontroli – art. 54 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu dokonanie przez organ - pomiędzy wniesieniem skargi na bezczynność a jej rozpoznaniem przez Sąd - czynności, której niewykonanie podniesiono w skardze na bezczynność, stanowi faktyczne "uwzględnienie" skargi przez organ a zatem uzasadnia zwrot skarżącemu kosztów postępowania w oparciu przepis art. 200 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. H.B.24.07.2014r.