IV SAB/Wr 222/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca) Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 lutego 2020 r. sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego [...] we W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Prezesa Sądu Rejonowego [...] we W. do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] czerwca 2019 r. w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego [...] we W. w rozpoznaniu wniosku skarżącego, o którym mowa w pkt. I wyroku; III. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2019 r. J. M. (dalej: strona, skarżący, wnioskodawca) zwrócił się do Prezesa Sądu Rejonowego [...] we W. (dalej: Prezes Sądu Rejonowego, organ) o udostępnienie informacji publicznej w zakresie udostępnienia (po odpowiednim zanonimizowaniu danych skazanych) treści wyroku z dnia [...] marca 2019 r., o którym mowa w linku: [...]. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia [...] lipca 2019 r., organ poinformował skarżącego, że wnioskodawca nie sprecyzował swojego żądania, tj. nie wskazał sądu, który wydał wyrok z dnia [...] marca 2019 r., ani sygnatury tego wyroku. Zdaniem Prezesa Sądu Rejonowego, informacja o której udostępnienie wnosi skarżący, nie ma waloru informacji publicznej, gdyż nie odnosi się do sfery faktów i konkretnych danych, a więc jest informacją abstrakcyjną. W ocenie organu, zbyt ogólne określenie przedmiotu wniosku uniemożliwia prawidłowe jego rozpoznanie ze względu na nieokreślony zakres żądania. W związku z powyższym, organ wezwał skarżącego do sprecyzowania wniosku i wyznaczenia dokładnego zakresu jego żądania przez wskazanie określonych informacji, których udostępnienia domaga się wnioskodawca, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez nadawania mu dalszego biegu. W odpowiedzi na wezwanie organu, w piśmie z dnia [...] lipca 2019 r., skarżący wskazał, że odmowa udostępnienia informacji publicznej powinna nastąpić każdorazowo w drodze decyzji, aby umożliwić przeprowadzenie przez wnioskodawcę kontroli instancyjnej oraz sądowoadministracyjnej prawidłowości takiej decyzji. Skarżący wskazał również, że nie dysponuje sygnaturą akt sprawy, o której mowa we wniosku z dnia [...] czerwca 2019 r., a jedynie artykułem prasowym, na który powołał się w treści wniosku. W ocenie wnioskodawcy, Prezes Sądu Rejonowego jest w stanie we własnym zakresie ustalić sygnaturę wyroku, który został ogłoszony w dniu [...] marca 2019 r. w [...] Wydziale Karnym Sądu Rejonowego [...] we W., a zatem wniosek strony stanowi wystarczającą podstawę do udostępnienia informacji publicznej, która - wbrew twierdzeniom organu - nie ma charakteru informacji abstrakcyjnej. Końcowo wnioskodawca podkreślił, że jego zdaniem - z uwagi na rozbieżność stanowisk judykatury w sprawach określonych we wskazanym we wniosku artykule prasowym, skutkującą brakiem jasności, czy zakładanie blokad na kołach pojazdów parkujących na prywatnych terenach jest zgodne, czy nie z obowiązującym porządkiem prawnych - udostępnienie informacji objętej wnioskiem z dnia [...] czerwca 2019 r. spełnia również wymóg szczególnie istotnego interesu publicznego wyrażającego się w potrzebie spójności orzecznictwa sądowego w jednolitych stanach faktycznych. Pismem z dnia [...] lipca 2019 r. Prezes Sądu Rejonowego poinformował skarżącego, że niesprecyzowanie przez niego wniosku z dnia [...] czerwca 2019 r. przez podanie sygnatury wyroku, o którego udostępnienie wnosi oraz sądu, który wydał żądany wyrok, uniemożliwia prawidłowe rozpoznanie wniosku ze względu na nieokreślony zakres żądania. Organ poinformował również wnioskodawcę, że tak sformułowany wniosek nie może zostać zrealizowany w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a czynność polegająca na pozostawieniu przedmiotowego wniosku bez nadania mu dalszego biegu nie wymaga formy decyzji. Pismem z dnia [...] września 2019 r. - w nawiązaniu do wcześniejszych wniosków złożonych w sprawie - skarżący zwrócił się do Prezesa Sądu Rejonowego o udostępnienie treści wyroku z dnia [...] marca 2019 r. (wraz z uzasadnieniem), w sprawie w której Prokuratura Rejonowa [...] wniosła akt oskarżenia oznaczony sygn. akt [...]. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia [...] września 2019 r., organ ponownie wskazał, że wnioskodawca nie sprecyzował swojego żądania oraz podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko - przedstawione we wcześniejszej korespondencji - zgodnie z którym, zbyt ogólne określenie przedmiotu wniosku uniemożliwia prawidłowe jego rozpoznanie ze względu na nieokreślony zakres żądania. W treści kolejnego pisma z dnia [...] września 2019 r. skarżący podkreślił, że w oparciu o kryteria wskazane przez niego w treści pisma z dnia [...] września 2019 r., w sposób niebudzący wątpliwości można ustalić zakres żądanej przez niego informacji publicznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej strona wniosła o stwierdzenie, że organ pozostawał bezczynny w sprawie oraz że bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a także o przyznanie jej od organu - na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) - sumy pieniężnej w wysokości połowy maksymalnej kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., gdyż "monitowanie sprawy" wymagało jej zaangażowania czasowego i intelektualnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2020 r. strona podtrzymała swoje stanowisko w sprawie, wskazując, że Prezes Sądu Rejonowego pozostaje w dalszym ciągu bezczynny w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia [...] czerwca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola - o której mowa powyżej - obejmuje m. in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Jak wynika zaś z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich zaś spraw należy postępowanie prowadzone w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii formalnych, wskazać należy, że stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej, nie jest jednak konieczne uprzednie wzywanie do usunięcia naruszenia prawa lub obecnie wnoszenie ponaglenia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1991/12 i z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05 oraz postanowienie z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 646/10 dostępne - podobnie jak wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia - w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego skarga była dopuszczalna i podlegała merytorycznemu rozpoznaniu. Zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów. Problematyka dostępu do informacji publicznej unormowana została przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1429, dalej: u.d.i.p.). Jak wynika z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Z powyższych przepisów wynika, że realizacja prawa do informacji publicznej w przewidzianych ustawą formach uzależniona jest od jednoczesnego, kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek. Po pierwsze: przedmiotem żądania informacji musi być informacja publiczna w rozumieniu art. 1 ust. 1 i 2 oraz art. 3 ust. 2 u.d.i.p., po drugie: adresatem żądania udostępnienia informacji publicznej na zasadach tej ustawy, zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., mają być "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne", po trzecie: według art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Przedmiotowa ustawa określa informację publiczną bardzo szeroko, jako każdą informację w sprawach publicznych. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i art. 61 Konstytucji RP informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie definiuje pojęcia sprawy publicznej. W związku z tym, dla wyjaśnienia pojęcia sprawy publicznej, należy kierować się treścią art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Tak więc informacją publiczną jest treść dokumentów i innych materiałów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, które na gruncie tej ustawy zostały zobowiązane do udostępnienia informacji, które mają walor informacji publicznej, treści wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. W myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne w szczególności: (1) organy władzy publicznej; (2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; (3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; (4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; (5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Przepisy powołanej ustawy nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Udostępnienie informacji publicznej, poprzez faktyczne jej udostępnienie jest czynnością materialno-techniczną. Natomiast odmowa udostępnienia informacji publicznej może nastąpić jedynie decyzją i to w przypadkach przewidzianych w ustawie. Zaznaczyć należy, że wydanie decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej stanowi także wykonywanie omawianej ustawy, a zatem w rozumieniu zarzutu bezczynności, wydanie takiej decyzji w ustawowym terminie nie jest poczytywane jako bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. Tak więc organ administracji publicznej lub inny podmiot zobowiązany, o jakim mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., rozpatrując wniosek o udostępnienie informacji publicznej może: udostępnić żądaną informację bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.); albo powiadomić skarżącego w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.); udostępnić informację zgodnie z wnioskiem - po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy o wysokości opłaty, związanej z dodatkowymi kosztami spowodowanymi wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia, które to powiadomienie winno nastąpić w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 15 u.d.i.p.); odmówić udostępnienia żądanej informacji w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.); powiadomić pismem wnioskodawcę, że żądana informacja nie ma charakteru publicznego; powiadomić pismem wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji. Bezczynność podmiotu zobowiązanego - na gruncie u.d.i.p. - polega na braku podjęcia powyższych czynności, albo podjęcia czynności oczywiście niewłaściwych z punktu widzenia przepisów wymienionej ustawy. Oceniając zatem zasadność skargi w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej, sąd administracyjny zobowiązany jest do ustalenia, czy podmiot do którego skierowano wniosek był zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, czy dane, o które wnioskowała strona, miały charakter informacji publicznej oraz czy żądanie wnioskodawcy zostało rozpatrzone w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami, tj. w formie i w terminie wynikających z regulacji ustawowej. W rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący był - zgodnie z art. 2 u.d.i.p. - podmiotem legitymowanym do złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Bezspornym jest też, że Prezes Sądu Rejonowego zobowiązany jest do udostępniania informacji mających charakter informacji publicznych. Na mocy bowiem art. 4 ust. 1 u.d.i.p., zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Stosownie zaś do art. 173 Konstytucji RP sądom przyznano przymiot władzy publicznej. Natomiast zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 52) , organem sądu rejonowego jest prezes tego sądu. Przedmiot sporu w niniejszej sprawie wiąże się z oceną, czy oczekiwana przez stronę informacja - sformułowana w treści wniosku z dnia [...] czerwca 2019 r., a następnie uszczegółowiona w kolejnych pismach skarżącego - była w wystarczający sposób skonkretyzowana, żeby organ zobowiązany mógł ją udostępnić w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a także czy żądana informacja mieści się w pojęciu informacji publicznej, oraz czy organ rozpatrzył żądanie udostępnienia tej informacji w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. W ocenie Sądu, żądana informacja posiada charakter informacji publicznej, skarżący wnioskował bowiem o udostępnienie treści uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego [...] we W. Wskazać w tym miejscu należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych nie budziło wątpliwości, że wyroki (postanowienia) sądowe są jawne i wraz z uzasadnieniami (jako integralną ich częścią) stanowią informację publiczną. Treść orzeczenia sądu nie tylko zaś stanowi - zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. - informację publiczną o sprawach publicznych, ale stosownie do - art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. - będąc rodzajem informacji dotyczących treści i postaci dokumentu urzędowego, podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w tej ustawie. Orzeczenia sądowe z uzasadnieniami, jako wydane w sprawie przez Sąd - w ramach jego działalności orzeczniczej, opartej na przepisach prawa powszechnie obowiązującego - są danymi publicznymi i podlegają udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w omawianej ustawie (por. wyroki NSA: z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1938/10, z dnia 11 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 933/11, czy z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 1746/14). Obecnie tezy takiej nie trzeba już wywodzić w procesie wykładni przepisów - przesądziła o tym wprost nowelizacja art. 6, dokonana na mocy art. 13 ustawy o ułatwieniu wykonywania działalności gospodarczej, wprowadzona w życie z dniem 1 stycznia 2015 r., polegająca na zamieszczeniu w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) tiret trzeciego, stanowiącego, że jedną z postaci dokumentów urzędowych jest m.in. treść orzeczeń sądów powszechnych. Ponadto podkreślenia wymaga, że skarżący we wniosku z dnia [...] czerwca 2019 r. domaga się zanonimizowanej wersji wyroku wraz z uzasadnieniem, a zatem po usunięciu danych prywatnych, podlegających ochronie na podstawie art. 5 u.d.i.p. i przepisów, na podstawie których należy interpretować pojęcie prywatności. Organ zobowiązany był zatem do udzielenia żądanej informacji, lub też - jeśli uważał, że informacja ta podlega ochronie na podstawie art. 5 u.d.i.p. - winien był wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie udostępnienia informacji w tym zakresie. W dalszej kolejności Sąd zauważa, że wnioskowana informacja została sformułowana przez skarżącego w sposób wystarczający, aby podmiot zobowiązany mógł udzielić na nią odpowiedzi. Skoro bowiem skarżący wystąpił o udostępnienie mu treści konkretnego wyroku Sądu Rejonowego, wskazując we wniosku z dnia [...] czerwca 2019 r. datę ogłoszenia tego wyroku ([...] marca 2019 r.) oraz link do artykułu prasowego opisującego problematykę poruszaną w przedmiotowym rozstrzygnięciu, a następnie w piśmie z dnia [...] lipca 2019 r. poinformował, że wyrok został wydany w [...] Wydziale Karnym Sądu Rejonowego [...] we W. oraz w piśmie z dnia [...] września 2019 r. podał sygnaturę sprawy, w której Prokuratura Rejonowa [...] wniosła akt oskarżenia, to trudno zaakceptować stanowisko organu, że udostępnienie powyższej informacji ma charakter abstrakcyjny. Nie można zatem zgodzić się z poglądem prezentowanym przez Prezesa Sądu Rejonowego, że zbyt ogólne określenie przedmiotu wniosku uniemożliwia prawidłowe jego rozpoznanie ze względu na nieokreślony zakres żądania. We wniosku od udostępnienie informacji publicznej (uszczegółowionym w kolejnych pismach) skarżący podał bowiem wystarczająco dużo danych indywidualizujących wyrok, którego udostępnienia żąda. Zbędnym zatem wydaje się posiadanie przez skarżącego wiedzy odnośnie do sygnatury przedmiotowego wyroku i uzupełnienie przez niego wniosku w tym zakresie. Wiedzę taką - w ocenie Sądu - powinien posiadać sam organ, jako że żądany wyrok został wydany w konkretnym dniu w Wydziale Karnym Sądu Rejonowego [...] we W. Podsumowując, żądanie wnioskodawcy sformułowane we wniosku z dnia [...] czerwca 2019 r. nie zostało rozpatrzone w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami, tj. w formie i w terminie wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skoro wnioskowana informacja - w świetle powyższych rozważań Sądu - jest informacją publiczną, organ zobowiązany jest do jej udostępnienia na warunkach określonych w u.d.i.p. W konsekwencji należało uznać, że organ dopuścił się bezczynności w przedmiocie rozpoznania wniosku strony (o czym orzeczono w pkt. II sentencji wyroku), bowiem do dnia orzekania w niniejszej sprawie nie zadziałał we właściwej formie, a mianowicie nie udzielił żądanej informacji, pisemnie informując skarżącego, że wnioskowana przez niego informacja nie jest informacją publiczną. Stąd też - działając na zasadzie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - Sąd zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] czerwca 2019 r., o czym orzeczono w pkt. I sentencji wyroku. Końcowo podkreślenia wymaga, że w przekonaniu składu orzekającego, stwierdzona bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Oceniając tę kwestę Sąd miał na uwadze, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa, czy opóźnienia w podejmowanych czynnościach pozbawionego jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W niniejszej sprawie nie sposób dopatrzyć się w działaniu organu rażącego naruszenia prawa, brak jest bowiem podstaw do stwierdzenia, że zaniechanie organu było zamierzone, czy też miało na celu utrudnienie skarżącemu dostępu do informacji publicznej, a wynikało jedynie z niewłaściwej interpretacji przepisów prawa. W związku z powyższym, na mocy art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt. III sentencji wyroku.