IV SAB/Wr 222/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi: I. P. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (słownie: sto) złotych. Pismem z dnia 19 lutego 2024 r. I. P. (dalej: skarżący) – zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika - wniósł skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 13 marca 2024 r. pełnomocnika strony wezwano do złożenia dokumentu pełnomocnictwa lub jego odpisu upoważniającego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Zakreślono termin 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłkę zawierającą wezwanie prawidłowo doręczono pełnomocnikowi strony w dniu 2 kwietnia 2024 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 18 akt sądowych). W wyznaczonym terminie nie uzupełniono braków formalnych. W związku z powyższym, kolejnym zarządzeniem wezwano stronę skarżącą do wtórnego uzupełnienia braków formalnych, tj. nadesłania odpisu prawidłowo podpisanej skargi lub osobistego podpisania skargi w siedzibie Sądu, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie prawidłowo doręczono skarżącemu 13 maja 2024 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k.31 akt sądowych). W wyznaczonym terminie strona nie uzupełniła wskazanego braku skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza ustalenie, czy została ona wniesiona z zachowaniem wymogów formalnych przewidzianych przez przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm. dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, którego elementy składowe określone zostały w art. 46 p.p.s.a. Stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Ustawodawca w ramach tej regulacji, ustanawia dla stron wnoszących pisma w postępowaniu sądowoadministracyjnym wymóg podpisania skargi przez jeden z uprawnionych podmiotów, to jest stronę, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa (art. 37 § 1 p.p.s.a). Wymienione braki formalne skargi podlegają sanowaniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., a ich nieuzupełnienie - pomimo wezwania sądu - skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W realiach niniejszej sprawy pełnomocnik strony złożył pełnomocnictwo, które nie umocowuje do działania w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Prawidłowo wezwany do uzupełnienia braków, tj. nadesłania pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, nie odpowiedział (wezwanie doręczone w dniu 2 kwietnia 2024 r.). Wobec stwierdzonych braków wezwano stronę skarżącą do wtórnego uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie odpisu prawidłowo podpisanej skargi lub osobiste podpisanie skargi w siedzibie Sądu. Wezwanie prawidłowo doręczono skarżącemu w dniu 13 maja 2024 r. Siedmiodniowy termin do podpisania skargi upływał zatem w dniu 20 maja 2024 r. W zakreślonym terminie pełnomocnik strony złożył podpisaną przez siebie skargę z tożsamym pełnomocnictwem (nie upoważaniającym do działania w postępowaniu sądowoadministracyjnym). Skarżący zaś nie uzupełnił braków. W myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Działanie pełnomocnika nie mogło odnieść skutku, gdyż nie realizowało wezwania Sądu. Niezależnie od tego pełnomocnik ponownie przedłożył pełnomocnictwo nieupoważaniające go do działania w imieniu strony przed sądem w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt II sentencji postanowienia podjęto na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Odnosząc się natomiast do pisma złożonego przez pełnomocnika skarżącego z dnia 15 maja 2024 r. i zawartego w nim oświadczenia pełnomocnika o cofnięciu skargi, to nie mogło ono zostać uwzględnione przez Sąd gdyż skuteczne cofnięcie skargi możliwe jest tylko i wyłącznie w odniesieniu do takiej skargi, która nie jest obarczona brakami formalnymi, jak i fiskalnymi. Poza tym pełnomocnik nie posiadał właściwego umocowania.