IV SAB/Wr 224/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi A. R. na bezczynność Burmistrza Gminy Milicz w pozyskaniu odpowiedzi od Prezesa OSIR w Miliczu w związku z wnioskiem z dnia 14 sierpnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 7 stycznia 2026 r. doprecyzowanym następnie pismem z 27 lutego 2026 r. A. R. (dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Burmistrza Gminy Milicz (dalej: burmistrz) w pozyskaniu odpowiedzi od Prezesa OSIR w Miliczu w związku z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Skarżąca wystąpiła bowiem w dniu 14 sierpnia 2025 r. o informację publiczną do Prezesa OSIR w Miliczu, o czym powiadomiła burmistrza. Skarżąca podniosła, że do momentu złożenia skargi nie otrzymała żadnych informacji, o które zabiegała, co świadczy o nieudolności i przewlekłości burmistrza w załatwianiu jej spraw. W odpowiedzi na skargę burmistrz zażądał jej odrzucenia, z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Merytoryczną ocenę skargi wniesionej do sądu administracyjnego poprzedza każdorazowo analiza dopuszczalności takiej skargi z punktu widzenia kognicji sądu określonej w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.). Zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych reguluje art. 3 p.p.s.a., zgodnie z którym, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 p.p.s.a.). Wspomniana kontrola obejmuje orzekanie w sprawach skarg na (art. 3 § 2 p.p.s.a.): 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 3 § 2a p.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). W kontekście rozpoznawanej skargi należy zaakcentować, że zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w tym zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności. Innymi słowy, z bezczynnością organu administracji publicznej mamy zatem do czynienia tylko i wyłącznie wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności (zob. wyrok WSA w Warszawie z 19 lutego 2004 r., II SAB 259/03). Tymczasem analiza przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie doprowadziła do wniosku, że burmistrz nie był zobowiązany (nie miał ustawowego obowiązku) do podejmowania żadnych działań w związku ze złożonym przez skarżącą w dniu 14 sierpnia 2025 r. wnioskiem o informację publiczną do Prezesa OSIR w Miliczu. Przepisy art. 4 ust.1, ust. 2, art. 10 ust. 2, art. 12 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.) jednoznacznie wskazują, że zobowiązanym do udzielenia odpowiedzi na wniosek dostępowy jest tylko jego adresat (podmiot udostępniający informację publiczne). Oznacza to że podmiotem ewentualnej skargi na bezczynność w związku ze złożonym wnioskiem dostępowym z 14 sierpnia 2025 r. powinien być Prezes OSIR w Miliczu a nie burmistrz. Powyższe skutkuje stwierdzeniem niedopuszczalności skargi i jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.