IV SAB/Wr 225/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A sp. z o.o. z siedzibą w O. na bezczynność Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych we W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 26 listopada 2015 r. postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 (słownie: stu) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi. W dniu 3 grudnia 2018 r. do tutejszego Sądu wpłynęła skarga A sp. z o.o. z siedzibą w O. (zwanej dalej stroną, skarżącą lub spółką) na bezczynność Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych we W. (zwanego dalej organem) w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 26 listopada 2015 r. Spółka podała, że powyższym wnioskiem zwróciła się do Nadleśnictwa O. Ś. o udzielenie informacji w zakresie statusu dzierżawionego przez nią gruntu, tj. o wskazanie, czy, a jeśli tak, to jaka jego część jest wyłączona z produkcji leśnej w rozumieniu ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 909 ze zm., dalej u.o.g.r.l.). Jak wyjaśniła dalej skarżąca, podmiot, do którego został złożony powyższy wniosek, przekazał sprawę Dyrektorowi RDLP we W. Organ ten nie podjął jednak żadnych czynności względem rozpatrzenia złożonego podania ani nie zawiadomił strony o niezałatwieniu sprawy w terminach wynikających z przepisów postępowania administracyjnego, nawet pomimo wniesienia przez nią w tym zakresie ponaglenia. Z tych przyczyn skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do wydania decyzji w zakreślonym przez ustawodawcę terminie, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ w pierwszej kolejności wniósł o jej odrzucenie, gdyż sprawa której ona dotyczy nie należy do właściwości sądów administracyjnych. W przypadku zaś dokonania przez Sąd odmiennego ustalenia, organ podkreślił, że pismem z 12 stycznia 2016 r., nr [...] udzielił odpowiedzi na żądanie strony skarżącej, przesyłając ją bezpośrednio do Nadleśnictwa O. Ś. oraz do wiadomości pełnomocnika reprezentującego skarżącą spółkę. O fakcie tym strona została także poinformowana w piśmie z dnia 31 października 2018 r., stanowiącym odpowiedź udzieloną jej w reakcji na ponaglenie wniesione do Dyrekcji Generalnej Lasów Państwowych. Mając na uwadze powyższe okoliczności organ wniósł o oddalenie skargi i niezobowiązywanie do wydania decyzji, a także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 2 w zw. z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych, a więc spraw z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz innych spraw, do których przepisy p.p.s.a. stosuje się z mocy ustaw szczególnych. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne – stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. – obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 (tj. sprawy obejmujące – co do zasady – decyzje i postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, a także inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjęte poza szeroko rozumianym postępowaniem administracyjnym) lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (tj. sprawy obejmujące indywidulane interpretacje przepisów prawa podatkowego oraz opinie zabezpieczające). Ponadto sąd administracyjny, na mocy art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., rozpoznaje również skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w kodeksie postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W świetle powyższych regulacji należy stwierdzić, że wniesiona przez stronę skarga nie obejmuje sprawy podlegającej kognicji sądu administracyjnego. Spółka skarży bowiem bezczynność organu dotyczącą nie tyle udostępnienia jej informacji publicznej, co udzielenia odpowiedzi na wniesione przez nią zapytanie odnoszące się do stanu prawnego dzierżawionego przez nią gruntu leśnego. Skarżąca domagała się bowiem podania: czy i jaki obszar w granicach działki nr [...] o powierzchni [...] ha, obręb O., gmina O. Ś. stanowi grunt wyłączony z produkcji leśnej w rozumieniu ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Wskazane informacje były jej zaś niezbędne w związku z dzierżawieniem na opisanej działce nieruchomości o charakterze wypoczynkowym i potrzebą ustalenia ewentualnej konieczności dalszego wyłączenia gruntów z produkcji leśnej. W takiej sytuacji należało uznać – także w kontekście wystosowanych do skarżącej wezwań z dnia 14 grudnia 2018 r. oraz z dnia 15 stycznia 2019 r. – że pierwotna kwalifikacja skargi na bezczynność, nie oddawała ściśle jej istoty, gdyż skarżącej zależało wyłącznie na wyjaśnieniu pewnych kwestii związanych z dzierżawioną nieruchomością, nie zaś na wszczynaniu odrębnego postępowania w sprawie udostępnienia jakichkolwiek danych publicznych. Skoro zatem żądanie strony skarżącej obejmowało chęć otrzymania stosownych informacji o stanie prawnym działki nr [...], organ mógł je zaspokoić poprzez udzielenie spółce odpowiedzi w formie zwykłego pisma. Wbrew bowiem wyrażanemu w skardze stanowisko o konieczności wydania w niniejszej sprawie decyzji, we wniosku z dnia 26 listopada 2015 r. strona domagała się tylko udzielenia jej informacji. Stąd też organ w takiej sytuacji był co najwyżej zobowiązany do odpowiedzi na zadane przez nią pytanie, nie zaś do wszczęcia stosownego postępowania administracyjnego, zakończonego wydaniem decyzji. A jeśli tak, to wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie dotyczyła bezczynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. Bezczynność ta obejmuje bowiem wyłącznie zwłokę organu w zakresie wydania lub podjęcia wskazanych w ustawie procesowej aktów (m.in. decyzji, postanowień) lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, które dodatkowo podjęte zostały w ramach bądź poza toczącym się postępowaniem administracyjnym. Oznacza to zaś, że akty te muszą mieć m.in. charakter władczy w stosunku do wnioskodawcy, przesądzający o jego sytuacji prawnej poprzez przyznanie prawa bądź nałożenie obowiązku wynikającego z konkretnego przepisu prawa. W niniejszej zaś sprawie rozpatrzenie wniosku skarżącej nie wymagało wydania jakiegokolwiek rozstrzygnięcia ingerującego w jej prawa lub obowiązki, gdyż organ mógł poprzestać jedynie na przesłaniu stronie odpowiedzi na interesujące ją kwestie w formie zwykłego pisma informacyjnego. Działalność organu administracji publicznej w tym zakresie nie podlega jednak kognicji sądu administracyjnego. Tym bardziej więc nie jest możliwe zakwestionowanie bezczynności organ w takiej sprawie. Mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić zatem należało, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie podlega właściwości sądu administracyjnego, co tym samym skutkowało koniecznością jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie I sentencji postanowienia. Zgodnie zaś z treścią art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., stanowiącego o obowiązku zwrócenia stronie z urzędu całego uiszczonego wpisu od pisma odrzuconego lub cofniętego, orzeczono jak w punkcie II sentencji postanowienia. Odnosząc się z kolei do wniosku organu o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, należy jedynie wskazać, że koszty takie – w myśl art. 200 p.p.s.a – przysługują wyłącznie stronie skarżącej i tylko w sytuacji kiedy skarga została uwzględniona