IV SAB/Wr 229/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski Sędziowie Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2025 r. w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi F. S. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 8 lutego 2024 r. I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 8 lutego 2024 r.; II. stwierdza, że Komendant Miejski Policji we Wrocławiu dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 8 lutego 2024 r. i bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. F. S. zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu (na adres: [email protected]) wnioskiem z dnia 8 lutego 2024 r. o udostępnienie za pośrednictwem poczty elektronicznej informacji publicznej, dotyczącej interwencji Policji. Wnioskodawca wskazał, że w dniu 7 lutego 2024 r. o godz. 20.15 telefonicznie zgłosił na numer alarmowy niszczenie zieleni przez pojazdy zaparkowane na trawniku przy "ul. [...]" we W. i wniósł o udostępnienie informacji w następującym zakresie: 1. Kiedy dokładnie rozpoczęto obsługę zgłoszenia, a kiedy ją zakończono? 2. Jakie działania podjęto w związku ze zgłoszeniem? 3. Czy w związku ze zgłoszeniem policjanci podjęli interwencję przy "ul.[...]"? 4. Czy w związku ze zgłoszeniem stwierdzono wykroczenia? Jeżeli tak, to jakie oraz w jakiej ilości? W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 lutego 2024 r. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji skarżący zarzucił naruszenie: - art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych przez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek żądanej informacji, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa do informacji, - art. 61 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP przez nieudostępnienie żądanej informacji, - art. 10 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez jego niezastosowanie i nieudostępnienie informacji w zakreślonym ustawowo terminie i wniósł o: 1. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, 2. zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, 3. zasądzenie od organu kosztów postępowania. Skarżący podniósł, że do chwili obecnej nie przesłano mu żadnej odpowiedzi w tej sprawie, pomimo upływu ustawowego 14 – dniowego terminu. Nie ulega więc wątpliwości, że organ dopuścił się bezczynności z uwagi na nieudzielenie informacji, przy jednoczesnym braku wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia. Komendant Miejski Policji pismem z dnia 6 marca 2024 r. udzielił następującej informacji publicznej: Ad. 1. Zgłoszenie otrzymano o godzinie 20.18 z Centrum Powiadamiania Ratunkowego, a o godzinie 21.28 zakończono obsługę działania. Ad. 2 Zgłoszenie przekształcono w działanie, nadając mu unikatowy numer identyfikacyjny, a następnie zdarzenie zostało przekazane do jednostki organizacyjnej Policji zgodnie z właściwością miejscową. Na miejsce został zadysponowany patrol Policji. W dalszej kolejności informacje na powyższy temat przekazano do dzielnicowego celem monitorowania wskazanego miejsca zdarzenia w ramach służby obchodowej. Wystąpiono także do Straży Miejskiej celem podjęcia działań w ramach własnych kompetencji. Ad. 3 Interwencja została podjęta przez funkcjonariuszy z Komisariatu Policji Wrocław Krzyki. Ad. 4. Na miejscu funkcjonariusze nie potwierdzili wykroczenia niszczenia zieleni. W odpowiedziach na skargę z dnia 8 marca 2024 r. Komendant Miejski Policji poinformował o uwzględnieniu skargi w całości, stwierdził, że bezczynność w sprawie nie była rażąca oraz wniósł o umorzenie postępowania. Organ wskazał, że naruszenie terminu załatwienia sprawy nie miało rażącego charakteru i nie wystąpiła wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, bowiem zamiarem organu nie było zlekceważenie wniosku skarżącego. Bezczynność organu nie byłą wynikiem celowego i niezgodnego z prawem działania. Opóźnienie w podjęciu czynności spowodowane było zmianami kadrowymi na stanowisku Komendanta Komisariatu Wrocław Krzyki i jego zastępcy, które zakłóciły prawidłowy obieg dokumentów i wpłynęły na terminowe załatwienie wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że dla oceny zasadności skargi na bezczynność kluczowy jest moment jej wniesienia. W sytuacji, gdy bezczynność istniała w dacie wniesienia skargi, lecz ustała po wniesieniu skargi postępowanie sądowe podlega umorzeniu w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu lub dokonania czynności po myśli art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej p.p.s.a., przy jednoczesnym rozstrzygnięciu, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W odmiennej sytuacji, tj. gdy już w dacie wniesienia skargi bezczynność nie istniała, wówczas skargę należy oddalić. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie udzielił żądanej informacji publicznej albo prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu. W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej – Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej u.d.i.p.), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy. Nie jest sporne w niniejszej sprawie, że Komendant Miejski Policji zobowiązany jest do udzielania informacji publicznej jako organ władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), a żądana informacja stanowi informację publiczną. Żądana przez skarżącego informacja dotyczy interwencji policyjnej w wyniku zgłoszenia przez obywatela, tj. funkcjonowania organu władzy publicznej, trybie działania, sposobach przyjmowania i załatwiania spraw (art. 4 ust.1 pkt 3 lit. b) i d) u.d.i.p.). W rozpatrywanej sprawie Sąd zobowiązany jest do oceny, czy w dniu wydania wyroku podmiot zobowiązany nadal pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego. Jak wynika z akt sprawy, organ pismem z dnia 6 marca 2024 r. udzielił skarżącemu odpowiedzi na postawione we wniosku pytania, szczegółowo wyjaśniając sposób obsługi zgłoszenia i przebieg interwencji. Odpowiedź ta została udzielona skarżącemu po wniesieniu skargi do WSA pismem z dnia 29 lutego 2024 r. (wpływ do organu również 29 lutego 2024 r.). Wobec udzielenia skarżącemu wyczerpującej odpowiedzi na wniosek w piśmie z dnia 6 marca 2024 r. zarzucany stan bezczynności ustał po dniu wniesienia skargi przez skarżącego w dniu 29 lutego 2024 r., jednakże przed jej rozpoznaniem i rozstrzygnięciem przez Sąd. W związku z powyższym, postępowanie sądowoadministracyjne, w części obejmującej zobowiązanie do załatwienia sprawy, o jakim mowa w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a, podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt I sentencji wyroku). Umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do udostępnienia stronie skarżącej informacji publicznej, o którą zawnioskowała, nie zwalnia sądu administracyjnego z obowiązku dokonania oceny charakteru stwierdzonej bezczynności przez ustalenie, czy miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też nie, co wprost wynika z treści art. 149 § 1a p.p.s.a. Należy wziąć pod uwagę, że na wniosek z dnia 8 lutego 2024 r. (data wpływu do organu również 8 lutego 2024 r.) podmiot zobowiązany odpowiedział skarżącemu pismem z dnia 6 marca 2024 r. Stosownie do art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Termin udzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącego upływał więc w dniu 22 lutego 2024 r. Odpowiedź na wniosek nie została udzielona w ustawowym terminie. Kompletności tej odpowiedzi skarżący nie kwestionował przed WSA. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż organ dopuścił się bezczynności w udzieleniu informacji, która nie miała charakter rażącego naruszenia prawa. O rażącym naruszeniu prawa mówimy przede wszystkim, jeżeli bezczynność jest wynikiem lekceważącego traktowania przez organ swoich obowiązków. Jak wyjaśnił organ w odpowiedzi na skargę, opóźnienie w podjęciu czynności spowodowane było zmianami kadrowymi na stanowisku Komendanta Komisariatu i jego zastępcy, które zakłóciły prawidłowy obieg dokumentów i wpłynęły na terminowe załatwienie wniosku. Opóźnienie w udzieleniu skarżącemu wyczerpującej i szczegółowej odpowiedzi na wniosek złożony na podstawie przepisów u.d.i.p. nie było znaczne i nie wynikało ze złej woli organu, który zareagował niezwłocznie na skargę wniesioną przez skarżącego do WSA. Odpowiedź została udzielona wnioskodawcy w 13. dniu po upływie terminu, po niespełna 4 tygodniach od złożenia wniosku. Z tych też względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1a p.p.s.a., orzekł jak w pkt II sentencji wyroku. O należnych skarżącemu kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. w pkt III sentencji wyroku (wpis od skargi - 100 zł).