IV SAB/Wr 229/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi K.G. na bezczynność Wójta Gminy Sulików w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 20 listopada 2024 r. I. stwierdza bezczynność Wójta Gminy Sulików w rozpoznaniu pkt 1, pkt 3 i pkt 4 wniosku skarżącego z dnia 20 listopada 2024 r., uznając, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. umarza postępowanie w przedmiocie zobowiązania Wójta Gminy Sulików do rozpoznania pkt 1, pkt 3 i pkt 4 wniosku z dnia 20 listopada 2024 r.; III. zasądza od Wójta Gminy Sulików na rzecz skarżącego K. G. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi K. G. jest bezczynność Wójta Gminy Sulików w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek z 20 listopada 2024 r. w zakresie pkt 1, 3 4 wniosku. Jak wynikało z akt sprawy pismem datowanym na 20 listopada 2024 r., powołując się na art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 922, dalej u.d.i.p.), Skarżący wystąpił o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1) informacji o wysokości dodatków specjalnych przyznanych w okresie od 8 czerwca 2024 r. do 31 października 2024 r. dla Zastępcy Wójta B. D. ze wskazaniem poszczególnych kwot i za wykonanie jakich zadań zostały przyznane; 2) Kontroli przeprowadzonych w Urzędzie Gminy Sulików w okresie od 7 maja 2024 r. do 20 listopada 2024 r. wraz ze skanami protokołów przeprowadzonych kontroli; 3) Wydatków poniesionych na diety Radnych Gminy Sulików w okresie od 7 maja 2024 r. do 20 listopada 2024 r. w podziale na poszczególne miesiące; 4) Wydatków poniesionych na diety Sołtysów Gminy Sulików w okresie od 7 maja 2024 r. do 20 listopada 2024 r. w podziale na poszczególne miesiące. Jako formę udostępnienia informacji Skarżący podał pliki komputerowe (skany) na podany adres poczty elektronicznej. Pismem z 4 grudnia 2024 r. organ, powołując się na art. 13 ust. 2 u.d.i.p., poinformował Skarżącego o wyznaczeniu nowego terminu na załatwienie wniosku, tj. do 20 stycznia 2025 r. W piśmie wyjaśniał, że dochowanie terminu wskazanego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. nie jest możliwe z uwagi nakład pracy niezbędny do udostępnienia żądanej informacji. Pismem z 20 stycznia 2025 r. organ wskazał, że po wnikliwej analizie wniosku doszedł do przekonania, że pytania zawarte w pkt 1, 3 i 4 pisma z 20 listopada 2024 r. obejmują informację przetworzoną. Wobec tego, powołując się na art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wezwał Stronę do wykazania, że udostępnienie żądanych danych jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, zakreślając termin 7 dni i rygor wydania decyzji w trybie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Jednocześnie powołując się na art. 13 ust. 2 u.d.i.p. poinformował Skarżącego o wyznaczeniu nowego terminu – dwóch miesięcy, liczonego od dnia realizacji wezwania. W piśmie wskazał nadto, że zakres wnioskowanych informacji obejmuje znaczną ilość dokumentów i dotyczy informacji przetworzonej, co wymaga dodatkowego czasu na ich zebranie, analizę i przygotowanie w sposób zgodny z wymogami ustawy. Odnosząc się do pkt 2 wniosku organ udostępnił wnioskowane przez Stronę informacje. Pismem z 4 lutego 2025 r. Skarżący wniósł skargę na bezczynność organu. Zarzucał naruszenie art. 61 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP, art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p., poprzez nieudostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem w zakreślonym terminie. Wnioskował o zobowiązanie organu do udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem Strony oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu opisał okoliczności faktyczne sprawy, następnie powołał się na konstytucyjne umocowanie prawa do informacji publicznej, definicję informacji publicznej, w tym prostej i przetworzonej wypracowaną przez orzecznictwo. Wywodził, że żądane przez niego informacje stanowią informacje proste, które urząd posiada w systemie finansowo-księgowym i aktach osobowych (dodatki specjalne). Zwracał uwagę, że radny tak jak każdy obywatel ma prawo do informacji publicznej. Odnosząc się do przedłużenia terminu udostępnienia informacji publicznej Skarżący zawracał uwagę, że taka sytuacja może mieć miejsce przy nieprecyzyjnym sformułowaniu wniosku, jego wielowątkowości, czy wątpliwości, co do możliwości uznania żądanych informacji za informację publiczną, o czym należy stronę poinformować przed upływem terminu wskazanego w ustawie oraz wskazać nowy termin, nie dłuższy niż dwa miesiące. Poza informacją dotyczącą przeprowadzonych kontroli organ nie rozpoznał wniosku Strony, nie wydał decyzji, a zatem pozostaje w bezczynności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu podał, że Skarżący nie odpowiedział na wezwanie do wykazania interesu publicznego, co wobec milczenia wnioskodawcy może stanowić podstawę odmowy udostępnienia informacji publicznej. Tym samym skarga jest konsekwencją braku współdziałania Skarżącego, a nie rzeczywistej bezczynności organu. Dalej wywodził, że zakres i charakter wniosków składanych przez Stronę oraz osoby z nią współpracujące wskazują na instrumentalne korzystanie z prawa do informacji publicznej, w celu dezorganizacji pracy urzędu. Organ wskazał i powołał w piśmie, że w okresie ostatnich kliku miesięcy wpłynęło wiele analogicznych wniosków wymagających od organu przetwarzania tych samych informacji. W dalszych uwagach, odwołując się do poglądów orzecznictwa wskazał na pojęcie informacji przetworzonej, stwierdzając, że jej przygotowanie wymaga podjęcia szeregu kroków, w tym zgromadzenia, przekształcenia, anonimizacji, opracowania wielu skanów, kopii dokumentów, co angażuje pracowników powodując zakłócenie toku pracy, szczególnie w okresie końca roku budżetowego. Takie czynności w odniesieniu do spornego zakresu wniosku wiążą się z dodatkowymi kosztami oraz zaangażowaniem pracowników organu odrywając ich od ustawowych obowiązków. W konsekwencji działanie Skarżącego stanowi nadużycie prawa do informacji publicznej poprzez generowanie nadmiernych obciążeń administracyjnych. Organ wskazał również, że radni mają dostęp do wszelkich informacji, z którego nie korzystają kumulując informacje, które urastają do znacznej rangi tylko po to aby w możliwie dotkliwy sposób utrudnić pracę urzędu i ograniczyć jego zdolności organizacyjne. Aktywność radnych pojawiła się po przegranych wyborach poprzedniego Wójta. Organ zwracał uwagę, że pytania się powielają, co angażuje czas urzędników, informacje są wykorzystywane do ośmieszenia osób aktualnie sprawujących władzę w gminie, szerzona jest dezinformacja, co wskazuje na prawdopodobieństwo wykorzystania informacji na użytek prywatny, a nie w interesie publicznym. Takie zachowanie nosi znamiona nadużycia prawa, co organ zilustrował odwołaniem do poglądów orzecznictwa. Na marginesie organ wskazał, że przy tak szeroko zakrojonych działaniach operacyjno-organizacyjnych racjonalne jest aby wnioskodawca wykazał szczególnie istotny interes publiczny, gdyż organ poniesie znaczne koszty związane z udostępnieniem informacji. W tym zakresie organ wskazał na art. 15 ust. 1 u.d.i.p., zaznaczał także, że Skarżący nie odpowiedział na wezwanie organu o wykazanie, że informacja jest szczególnie istotna dla interesu publicznego, co uzasadnia wydanie decyzji, jednakże wymaga to pozyskania adresu Skarżącego celem doręczenia tejże decyzji. Organ dysponował wyłącznie adresem elektronicznym e-mail, który nie odpowiada wymogom wskazanym dla adresu do doręczeń decyzji, wobec tego doręczy orzeczenie na najbliższym posiedzeniu Rady Gminy. Mając na uwadze, że postępowanie jest w toku skarga nie ma uzasadnienia. Pismem z dnia 25 marca 2025 r. organ poinformował o wydaniu w dniu 24 marca 2025 r. decyzji w sprawie wszczętej wnioskiem Skarżącego, załączając do pisma jej odpis. Zaś w dniu 4 sierpnia 2025 r. przesłał dowód jej doręczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez nie nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie. W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podejmuje on żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Dla stwierdzenia bezczynności nie mają znaczenia przyczyny niepodjęcia aktu lub niedokonania czynności. Sąd ocenia istnienie bezczynności na moment wniesienia skargi, przy czym jest zobowiązany uwzględnić wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia do chwili orzekania. Skarga na bezczynność ma bowiem przede wszystkim na celu wymuszenie na organie administracji załatwienie sprawy. Badanie skargi na bezczynność organu na tle ustawy o dostępie do informacji publicznej wymaga ustalenia kilku istotnych okoliczności. Po pierwsze oceny, czy wniosek został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej w świetle art. 4 u.d.i.p; po drugie czy wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., wrzeszczcie czy doszło do jej udostępnienia w formie i terminie przewidzianych w ustawie. Zgodnie z art. 10 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek (ust. 1). Przepis art. 13 u.d.i.p. określa termin udostępnienia informacji wskazując, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona organ wydaje decyzję, co znajduje uregulowanie w art. 16 u.d.i.p. Zgodnie z jego brzmieniem odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (ust. 1). Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 2 zdanie pierwsze). Przy czym z punktu widzenia rozpoznanej sprawy istotne jest wskazanie na art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., stanowi on, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W przypadku takiej kwalifikacji informacji wnioskowanej przez stronę organ ocenia na podstawie wniosku, czy żądana informacja jest szczególnie istotna dla interesu publicznego. Jeśli dane zawarte we wniosku nie dają podstaw do wyprowadzenia takich wniosków organ wzywa stronę do wykazania tej okoliczności zakreślając termin na jej dokonanie oraz rygor odmowy udostępnienia informacji, co przybiera formę decyzji. Czynności te winny być dokonane w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p., co odnosi się także do wydania decyzji (podkreślenie Sądu). Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznanej sprawy nie ma sporu co do dwóch pierwszych przesłanek podlegających badaniu przy ocenie istnienia bezczynności organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Niewątpliwie wójt gminy jest organem władzy publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Nie jest także sporny charakter żądanych przez Skarżącego informacji jako informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c ww. ustawy udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych¹. Utrwalone poglądy orzecznictwa i piśmiennictwa wskazują, że informacją publiczną w rozumieniu ww. ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Nie jest zatem wątpliwe, że żądane przez Skarżącego dane odnoszące się do informacji o wysokości dodatków specjalnych przyznanych zastępcy wójta (ze wskazaniem poszczególnych kwot i za wykonanie jakich zadań zostały przyznane); wydatków poniesionych na diety radnych gminy i sołtysów gminy (w podziale na poszczególne miesiące) są informacjami o majątku publicznym, a zatem stanowią informację publiczną. Na gruncie rozpoznawanej sprawy organ stwierdził, że wnioskowane przez Skarżącego w piśmie z 20 listopada 2024 r. informacje mają charakter informacji publicznej, która ma charakter przetworzony, to zaś – stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. – wymaga wykazania przesłanki szczególnej istotności informacji dla interesu publicznego. Przy czym, o takim sposobie zakwalifikowania spornych informacji zakomunikował Skarżącemu pismem z 20 stycznia 2025 r., a więc po upływie dwóch miesięcy od dnia złożenia wniosku, gdyż uprzednio – pismem z 4 grudnia 2024 r., powołując się na art. 13 ust. 2 u.d.i.p. poformował Stronę o nowym terminie rozpoznania wniosku wyznaczając go na 20 stycznia 2025 r. Jednocześnie w ww. piśmie z 20 stycznia 2025 r. organ ponownie powołał się na art. 13 ust. 2 u.d.i.p. informując Skarżącego, o wyznaczaniu 2 miesięcznego terminu (liczonego od dnia realizacji wezwania) na rozpoznanie jego wniosku. Jak wynika z akt sprawy 24 marca 2025 r. organ wydał decyzję odmawiającą udostępnienia wnioskowanych informacji w zakresie pkt 1, 3 i 4 wniosku. Decyzję doręczono Skarżącemu 31 marca 2025 r. Wcześniej, 4 lutego 2025 r. Strona wniosła skargę na bezczynność. Oceniając sprawność działania organu w tej sprawie należy stwierdzić jego bezczynność, gdyż nie dochował on terminów wynikających z ustawy dostępowej. Powołany przepis art. 13 ust. 1 u.d.i.p. wyznacza organowi czternastodniowy termin na udostępnienie informacji publicznej lub inną prawem przewidzianą formę realizacji wniosku strony, co obejmuje także wydanie decyzji, o której mowa w art. 16 u.d.i.p. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych termin określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. ma zastosowanie nie tylko do czynności polegającej na udostępnieniu informacji, ale również do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 6 października 2014 r., sygn. akt II SAB/Kr 242/14 i w Gdańsku z 3 marca 2021r., sygn. akt II SAB/Gd 133/20, orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Nieuprawnione byłoby twierdzenie, że w razie potrzeby wydania przez podmiot zobowiązany decyzji odmownej, przewidzianej w art. 16 u.d.i.p., po wyczerpaniu terminów, o których mowa w art. 13 u.d.i.p., rozpoczynają swój bieg terminy do wydania decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, do których wprost odsyła art. 16 u.d.i.p. Takie rozumowanie prowadziłby do nieuzasadnionego przedłużenia załatwienia sprawy o udostępnienie informacji publicznej, dla której rozpatrzenia ustawodawca określił znacznie krótsze terminy niż w Kodeksie postępowania administracyjnego (I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, s. 286-287). Terminy określone w art. 13 u.d.i.p. obowiązują również w sytuacji, gdy w toku procedowania wniosku o udostępnienie informacji publicznej organ dojdzie do przekonania, że żądanie dotyczy informacji przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Organ kwalifikując żądaną informację jako informację przetworzoną, o swojej ocenie powinien powiadomić stronę wnioskującą, tak aby miała możliwość wykazania w zakreślonym przez podmiot zobowiązany terminie, że zachodzi przesłanka warunkująca uzyskanie informacji, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Po upływie wyznaczonego terminu, nawet w sytuacji milczenia strony, organ, dla zrealizowania obowiązków wynikających z u.d.i.p., powinien albo udostępnić wnioskowaną informację albo wydać decyzję odmowną, wykazując w niej brak przesłanki przewidzianej w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 3 marca 2021r., sygn. akt II SAB/Gd 133/20, dostępne w CBOSA). Brak dochowania wskazanego terminu naraża organ na zarzut bezczynności, co miało miejsce w tej sprawie. Przy czym, odnosząc się do faktu wydania przez organ decyzji w przedmiocie wniosku istotne jest, że okoliczność ta miała miejsce już po wniesieniu skargi. Zgodnie z tym, co zostało już przez Sąd sygnalizowane, ocena bezczynności organu w sprawie skarg na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania (w sprawie zakończonej wydaniem decyzji) dokonywana jest na moment wniesienia skargi. Pogląd ten ma umocowanie w uchwałach siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 i z 7 marca 2022 r. sygn. akt II OPS 1/21 (publ. odpowiednio w ONSAiWSA z 2020, nr 6, poz. 79. oraz ONSAiWSA z 2022, nr 3, poz. 34 i . obie dostępne również w CBOSA). Jak wynika z podanych okoliczności faktycznych organ postępowanie w tej sprawie w zakresie spornych informacji zakończył wydaniem decyzji, co nastąpiło po upływie pięciu miesięcy od dnia złożenia wniosku, gdyż po jego wpływie organ skorzystał z instytucji wskazanej w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. przedłużając termin rozpoznania wniosku o dwa miesiące, po czym po upływie tego okresu ponownie dokonał tej czynności, tym razem wskazując na przesłanki wynikające z art. 3 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. Tym samym naruszył terminy na rozpoznanie wniosku opisane w powołanych przepisach. Uznanie, że działanie organu nie miało umocowania prawnego nakazuje stwierdzenie bezczynności, gdyż w zakreślonym terminie nie rozpoznał wniosku Strony, do czego zobowiązywały go powołane regulacje prawne. W realiach rozpoznawanej sprawy organ wniosek Strony w spornym zakresie rozpoznał dopiero po wniesieniu skargi, z naruszeniem terminów ustawowych, co nakazuje stwierdzenie bezczynności zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Jednocześnie zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Badając okoliczności rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę kwestię Sąd miał na uwadze, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa, czy opóźnienia w podejmowanych czynnościach pozbawionego jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W sprawie nie sposób dopatrzeć się w działaniu organu rażącego naruszenia prawa. Sąd wziął pod uwagę, że organ nie zignorował wniosku Skarżącego, podjął bowiem działania, które jednak okazały się wadliwe. Bezczynność organu wynikała zatem z błędnej wykładni przepisów prawa. Wydanie 24 marca 2025 r. decyzji odmawiającej udostępnienia żądanych informacji po wniesieniu skargi oznacza, że kwestionowana przez Skarżącego bezczynność organu ustała, co czyni zbędnym zobowiązanie organu do rozpoznania żądania zawartego we wniosku z 20 listopada 2024 r. w zakresie pkt 1, 3 i i 4. W tym bowiem zakresie Strona zarzucała organowi bezczynność, nie zgłaszając uwag do sposobu i terminu rozpoznania pkt 2 wniosku. To zaś uzasadniania umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku Strony w spornym zakresie. Orzeczenie w tym względzie ma uzasadnienie w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Jednocześnie odnotowania wymaga, że w postępowaniu prowadzonym w związku ze skargą na bezczynność Sąd nie jest uprawniony do oceny prawidłowości dokonanej przez organ administracji kwalifikacji informacji jako przetworzonej. Ocena ta może być dokonana w ramach kontroli wydanej w tej sprawie decyzji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a.