IV SAB/Wr 23/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA – Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. D. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie przyznania zasiłku stałego, okresowego, celowego, celowego specjalnego postanawia: odrzucić skargę. Skarżąca Z. D. złożyła w niniejszej sprawie za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu skierowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego pismo z dnia 19 kwietnia 2010 r. nazwane zażaleniem, w którym powołując się na art. 277 k.p.a. podała, że wnosi skargę przeciwko organom administracji publicznej z powodu bezczynności i zaniechania załatwienia sprawy o znaku [...]z dnia [...]r., w trybie art. 37 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu przesłało powyższe pismo do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wraz z odpowiedzią na skargę, w której wniosło o oddalenie zażalenia. W uzasadnieniu podało, że w dniu 22 lutego 2010 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wpłynęło nazwane skargą pismo Z. D. na decyzję organu I instancji nr [...]z dnia [...]r., które organ ten przesłał pismem z dnia 23 lutego 2010 r. do organu I instancji. W odpowiedzi w dniu 10 marca 2010 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęły akta dotyczące sprawy Z. D. Decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w wyniku rozpatrzenia owej "skargi" uchyliło w/w decyzję organu I instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W tej sytuacji, w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., sprawa ze "skargi" Z. D. z dnia [...]została rozpatrzona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w związku z czym zarzut bezczynności tego organu jest niezasadny. Zarządzeniem sędziego z dnia 4 czerwca 2010 r. wezwano skarżącą do sprecyzowania wniesionej w niniejszej sprawie skargi z dnia 19 kwietnia 2010 r. w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia przez: 1) wskazanie organu, którego skarga dotyczy, 2) sprawy, w której organ jest bezczynny przez podanie daty wniosku oraz przedmiotu wniosku wszczynającego postępowanie, w którym organ pozostaje bezczynny. Ponadto wezwano skarżącą by podała, czy w związku z wniesieniem skargi do Sądu wyczerpała tryb odwoławczy, to jest, czy złożyła zażalenie do organu wyższego stopnia na bezczynność organu. Powyższe zarządzenie zostało doręczone skarżącej w dniu 14 czerwca 2009 r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca w zakreślonym terminie przesłała adresowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pismo z dnia 15 czerwca 2010 r. nazwane zażaleniem, w którym z powołaniem się na art. 198 p.p.s.a. podała, że składa skargę na zarządzenie sędziego z dnia 4 czerwca 2010 r. z powodu bezprzedmiotowego, niejasnego i niezrozumiałego zarządzenia. Podniosła, wskazując na "....", że nie budzi wątpliwości, co stanowi przedmiot skargi oraz, które organy samorządu terytorialnego dopuściły się naruszenia art. 37 k.p.a. Powołując się na powyższe domagała się unieważnienia kwestionowanego zarządzenia sędziego z dnia 4 czerwca 2010 r. i merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę: 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; 2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia; 3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi; 4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona; 5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Określone powyższym przepisem prawa podstawy odrzucenia skargi nawiązują do przesłanek dopuszczalności zaskarżenia aktu lub czynności organu administracji publicznej do sądu administracyjnego, rozumianych jako określone przepisami prawa warunki prawidłowego zaskarżenia, dotyczące przedmiotu skargi, jej formy, treści, ale także dotyczące przesłanek o charakterze przedmiotowym i podmiotowym, określających, od jakiej formy działalności organów administracji publicznej skarga przysługuje i który z podmiotów jest legitymowany do wniesienia skargi. Skarga do sądu administracyjnego musi bowiem czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (określonym w art. 46 p.p.s.a ) a ponadto musi spełniać jeszcze inne wymagania, które z mocy art. 57 § 1 p.p.s.a. należy w skardze zawrzeć. Tymi dodatkowymi elementami są: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności (bezczynności w wydawaniu tych aktów lub podejmowaniu czynności), oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy i określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Jeżeli zatem skarga dotyczy bezczynności, to wymóg wynikający z przedstawionego przepisu powinien być zrealizowany przez podanie, którego ze wskazanych w art. 3 pkt 1 - 4 p.p.s.a rozstrzygnięcia organ nie wydaje lub jakiej czynności nie podejmuje w konkretnym postępowaniu administracyjnym. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 art. 3 § 2 p.p.s.a., tj. decyzji administracyjnej, postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, jak również postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W myśl tego przepisu zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy art. 3 § 2 pkt 1 - 4 p.p.s.a. zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Mając powyższe na uwadze uznać należało, w świetle powołanych na wstępie okoliczności faktycznych, że wniesiona przez skarżącą w niniejszej sprawie skarga na bezczynność organu nie odpowiada wymogom, o jakich mowa w art. 57 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 46 p.p.s.a. Skarżąca bowiem nie wskazała w skardze organu, którego bezczynności skarga dotyczy. W skardze wymienia wprawdzie znak SKO [...], z czego można było wywieść, w związku także z przesłaniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., że ten właśnie organ zdaniem skarżącej pozostaje bezczynny, jednakże nie wiadomo w jakiej konkretnie sprawie administracyjnej. Zauważyć jednak należy, że w skardze skarżąca podaje, że wnosi skargę przeciwko organom administracji publicznej, co może wskazywać, że bezczynny jej zdaniem pozostaje także jeszcze inny organ administracji publicznej, którego jednak skarga nie wymienia. Ponadto skarżąca nie wykazała, że przed wniesieniem skargi do Sądu na bezczynność organu wyczerpała tryb zażaleniowy służący jej w postępowaniu administracyjnym. Zwrócić bowiem należy uwagę, że zgodnie z art. 52 § 1 - § 3 p.p.s.a. skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Powyższe braki formalne skargi uniemożliwiały Sądowi nadanie jej prawidłowego biegu w związku z czym Sąd zarządzeniem z dnia 4 czerwca 2010 r. wezwał skarżącą do usunięcia owych braków formalnych w zakreślonym terminie pod rygorem odrzucenia skargi, które to zarządzenie zostało skarżącej prawidłowo doręczone. Skarżąca jednak w zakreślonym terminie nie usunęła braków formalnych skargi, lecz nadesłała pismo z dnia 15 czerwca 2010 r. nazwane zażaleniem o przytoczonej na wstępnie treści, w którym zakwestionowała owo zarządzenie, przytaczając argumenty mające w jej ocenie świadczyć o prawidłowości wniesionej w sprawie skargi. W świetle wyżej przytoczonej argumentacji Sądu ze stanowiskiem skarżącej nie można się jednak zgodzić. Rzeczą skarżącego, a nie sądu administracyjnego jest właściwe sprecyzowanie wnoszonej do tego sądu skargi. Sąd nie może domyślać się istotnych elementów skargi, o jakich mowa w art. 57 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 46 p.p.s.a. Skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi stosownie do wezwania Sądu z dnia 4 czerwca 2010 r. doręczonego jej w dniu 14 czerwca 2010 r. Nie sprecyzowała bowiem skargi poprzez wskazanie konkretnego wniosku (z podaniem jego daty i przedmiotu) wszczynającego sprawę administracyjną, w której organ administracji jest jej zdaniem bezczynny oraz nie wykazała, czy przed wniesieniem skargi do Sądu wyczerpała tryb odwoławczy, o jakim mowa w wyżej powołanym art. 52 p.p.s.a. Skierowane do tut. Sądu w zakreślonym terminie pismo z dnia 15 czerwca 2010 r. sprowadza się w istocie do kwestionowania treści w/w zarządzenia sądu. Powyższe pismo nie czyni zatem zadość skierowanemu do strony wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Powyższe, jak już wyże wspomniano czyniło niemożliwym ustalenie przez Sąd podstawowego wymogu formalnego skargi, tj. przedmiotu zaskarżenia oraz kwestii odnoszącej się do dopuszczalności skargi, tj. wymogu wyczerpania przez skarżącą w postępowaniu administracyjnym przed wniesieniem skargi do Sądu, środków zaskarżenia w związku bezczynnością organów. Skoro zatem skarżąca w wyznaczonym terminie nie uzupełniła braków formalnych skargi, wniesiona przez nią skarga podlegała odrzuceniu, co orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd nie nadał odrębnego biegu pismu skarżącej z dnia 15 czerwca 2010 r. jako zażaleniu z uwagi na to, że w świetle art. 198 p.p.s.a. zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego w przedmiocie usunięcia braków formalnych skargi jest niedopuszczalne, a nieusunięcie braków formalnych skargi skutkowało jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zaś odrzucenie skargi jest orzeczeniem dalej idącym niż odrzucenie zażalenia i zmierza do załatwienia sprawy, co jest zgodne z zasadą szybkości postępowania. Kwestia wpadkowa, jaką jest możliwość kwestionowania przez skarżącą zasadności czynności sądowej podjętej w sprawie przed wydaniem orzeczenia kończącego postępowanie może być natomiast przedmiotem stosownego zarzutu skargi kasacyjnej służącej od orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, szczególnie w sytuacji, gdy przepisy ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują środków zaskarżenia owej czynności sądowej. Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku podniesiony w piśmie skarżącej z dnia 15 czerwca 2010 r. zarzut dotyczący niezrozumiałej treści kwestionowanego zarządzenia Sądu z dnia 4 czerwca 2010 r. Uwzględnienie bowiem owego zarzutu sprowadzałoby się jedynie do ponownego wysłania do skarżącej zarządzenia o tożsamej treści. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w wydanym postanowieniu.