IV SAB/Wr 23/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV w dniu 7 maja 2020 r. sprawy ze skargi A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na bezczynność Dyrektora Miejsko-Gminnego Ośrodka Kultury w L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza bezczynność Dyrektora Miejsko-Gminnego Ośrodka Kultury w L. w rozpoznaniu wniosku strony skarżącej z dnia [...] października 2019 r.; II. stwierdza, że bezczynność organu nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa; III. zobowiązuje organ do rozpoznania wniosku strony skarżącej z dnia [...] października 2019 r. w zakresie punktu 2, 3, 4, 5, 6, 8, 9, 10, 15, 16, 17 i 23 w terminie 14 dni od daty otrzymania akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku; IV. w pozostałym zakresie umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku; V. oddala dalej idącą skargę; VI. zasądza od Dyrektora Miejsko-Gminnego Ośrodka Kultury w L. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 29 października 2019 r. A sp. z o.o. z siedzibą w P. zwróciła się do Dyrektora Miejsko-Gminnego Ośrodka Kultury w L. z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej w zakresie objętym treścią tego wniosku, tj. o udostępnienie niżej wymienionych informacji i dokumentów odnoszących się do procesu budowlanego - budowy stadionu sportowego w L. przy ul. [...] [...]: 1. Wskazanie kwot i kserokopii faktur za pielęgnację murawy z wyszczególnieniem miesięcznym za okres 2016 r., 2017 r., 2018 r., 2019 r. 2. Wskazanie kwot i kserokopii faktur za spłatę systemu zraszania z wyszczególnieniem miesięcznym za okres 2016 r., 2017 r., 2018 r., 2019 r. 3. Kopii wszystkich umów zawartych pomiędzy Gminą a firmą ETO (kopie umowy) wraz z kopiami z aneksów, jeżeli takie zostały podpisane oraz kopię faktur z potwierdzeniem przelewów za okres 2016 r., 2017 r., 2018 r., 2019 r. 4. Kopię wszystkich pism, wniosków, ponagleń, wezwań, które zostały przesłane przez Gminę do firmy ETO za okres 2016 r., 2017 r., 2018 r., 2019 r. 5. Kopię wszystkich pism, wniosków, ponagleń, wezwań, które otrzymała Gmina od firmy ETO za okres 2016 r., 2017 r., 2018 r., 2019 r. 6. Kopię otrzymanych ofert od firmy Eto dotyczących pielęgnacji murawy i zraszania murawy, które Gmina otrzymała w trakcie podpisania oferty ETO w 2016r. 7. Kopię otrzymanych ofert od wszystkich innych firm na pielęgnację murawy i zraszania murawy, które składały oferty w trakcie budowy 2016 r. 8. Kopię pisma, które wystosowała Gmina do ETO w sprawie zerwania umowy wraz ewentualnymi wezwaniami i uzasadnieniami w okresie 2016 r., 2017 r., 2018 r., 2019 r. 9. Kopię pisma, które wystosowało ETO do Gminy w sprawie zerwania umowy wraz z ewentualnymi wezwaniami i uzasadnieniami w 2016 r., 2017 r., 2018 r., 2019 r. 10. Kopię umowy, zleceń, jeżeli takie zostały podpisane z innym podmiotem niż ETO, który pielęgnuje lub pielęgnował murawę z harmonogramem zabiegów pielęgnacyjnych w 2016 r., 2017 r., 2018 r., 2019 r. 11. Informacji, w jakim trybie Zamawiający wyłonił wykonawcę ETO na pielęgnację murawy w 2016 r. 12. Jakie kryteria musiał spełnić oferent pielęgnujący murawę w 2016 r. 13. Kopię zapytań ofertowych jakie rozesłał Zamawiający do innych firm w celu wyłonienia firmy na pielęgnację murawy w 2016 r. 14. Kopię dziennika użytkowania boiska z określeniem terminów i godzin użytkowania za okres 2016 r., 2017 r., 2018 r., 2019 r. 15. Kopię dziennika wszystkich zabiegów pielęgnacyjnych murawy z okresu 2016 r., 2017 r., 2018 r., 2019 r. 16. Kopię dziennika pielęgnacji podtrzymujących murawę z okresu 2016 r., 2017 r., 2018 r., 2019 r. 17. Kopię dziennika z pielęgnacji regeneracyjnych murawy z okresu 2016 r., 2017 r. , 2018 r., 2019 r. 18. Kopię zapytań, które wystosowała Gmina do firm, które miały przeprowadzić ekspertyzy z okresu 2016 r., 2017 r., 2018 r., 2019 r. 19. Kopię ofert otrzymanych od firm na przeprowadzenie ekspertyzy z podaniem ich wartości i zakresu z okresu 2016 r., 2017 r., 2018 r., 2019 r. 20. Kopię wszystkich ekspertyz i opinii, które zostały wykonane na stadionie w Lubawce z przedstawieniem faktur za usługę oraz uprawnienia tych osób z okresu 2016r, 2017r,2018r,2019r 21. Kopię dziennika z konserwacji nawierzchni poliuretanowej z przedstawieniem faktur za okres 2016 r., 2017 r., 2018 r., 2019 r. 22. Kopię książki obiektu za okres 2016 r., 2017 r., 2018 r., 2019 r. z załączeniem faktur za usługę oraz wyników badań kontrolnych. 23. Kopię protokołów z przeglądów obiektu z okresu 2016 r., 2017r., 2018 r. 2019 r. 24. Skopiowanie dokumentacji fotograficznej które zostały pominięte w odpowiedziach z dnia 14.01.2019 r., tj. za okres 04.2016 r., 05.2016 r. (w załączeniu pendrive). 25. Wskazanie osób uprawnionych - przeszkolonych w zakresie obsługi oświetlenia stadionu wraz ze świadectwem szkolenia. 26. Wskazanie osób pełniących obowiązki dyrektora OSiRU w okresie od 2016 r. do 2019 r. z podaniem ich daty zatrudnienia i ewentualnego zwolnienia. 27. Wskazanie wszystkich pracowników, którzy byli zatrudnieni na obiekcie OSIRU w okresie od 2016 r. do 2019 r. z podaniem ich daty zatrudnienia i ewentualnego zwolnienia. Pismem z dnia 17 grudnia 2019 r. (z odnotowanym wpływem do organu w dniu 23 grudnia 2019 r.) A sp. z o.o. wniosła skargę na bezczynność Dyrektora Miejsko-Gminnego Ośrodka Kultury w L. w rozpoznaniu wniosku strony z dnia 29 października 2019 r. o udzielenie informacji publicznej w zakresie objętym treścią tego wniosku. W treści skargi strona spółka opisała aktualny na dzień skargi przebieg postępowania w sprawie akcentując m.in., że po otrzymaniu pisma organu z dnia 12 listopada 2019 r. (w którym organ poinformował stronę, że wniosek zostanie rozpoznany w terminie do 11 stycznia 2020 r.) skarżąca w dniu 14 listopada 2019 r. wniosła ponaglenie w sprawie przygotowania dokumentacji objętej wnioskiem. W piśmie z dnia 21 listopada 2019 r. organ podtrzymał wyznaczony wcześniej termin rozpoznania wniosku (do dnia 11 stycznia 2020 r.), nie udzielając odpowiedzi do dnia wniesienia skargi. W nawiązaniu do zarzutów zawartych w skardze strona skarżąca podniosła, że w sprawie doszło do naruszenia czternastodniowego terminu z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019 r. poz. 1429; dalej: u.d.i.p.), ale także, do rażącego naruszenia normy art. 13 ust. 2 u.d.i.p. albowiem wyznaczony przez organ w piśmie z dnia 12 listopada 2019 r. termin rozpoznania wniosku przekraczał termin dwóch miesięcy w rozumieniu art. 13 ust. 2 u.d.i.p. W rozwinięciu tej argumentacji spółka zwróciła uwagę, że termin dwóch miesięcy, liczony od dnia złożenia wniosku, przypadał na dzień 29 grudnia 2019 r., a nie na 11 stycznia 2020 r. W ramach dalszej argumentacji skargi skarżąca nadmieniła, że w następstwie jej wcześniejszego wniosku o uzyskanie dostępu do informacji publicznej (z dnia 14 stycznia 2019 r.), skierowanego wprost do Burmistrza Gminy L., spółka otrzymała informację, że Urząd Miasta L. nie posiada dokumentacji objętej wnioskiem, oraz, że z wnioskiem w tym zakresie należy zwrócić się do Miejsko-Gminnego Ośrodka Kultury w L. W podsumowaniu skarżąca spółka stwierdziła, że zarówno Burmistrz Gminy L., jak i Dyrektor Miejsko-Gminnego Ośrodka Kultury w L. nie udzielili odpowiedzi na wniosek skarżącej spółki w wymaganym prawie terminie, naruszając przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. W kontekście tym spółka zarzuciła, że Burmistrz Gminy L. naruszył dyspozycję art. 13 ust. 1 u.d.i.p. (nie informując o nieposiadaniu żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni), natomiast Dyrektor Miejsko-Gminnego Ośrodka Kultury w L. naruszył art. 13 ust. 1 i 2 wspomnianej ustawy (nie udzielając odpowiedzi na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie czternastu dni, nadto, wyznaczając termin odpowiedzi na zapytanie po upływie dwóch miesięcy od dnia złożenia wniosku). Wskazując na wymienione okoliczności skarżąca spółka zarzuciła organowi administracji publicznej naruszenie art. 4 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. oraz art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. i wniosła o: 1. zobowiązanie Dyrektora Miejsko-Gminnego Ośrodka Kultury w L. do rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej z dnia 29 października 2019 r., w terminie czternastu dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności; 2. stwierdzenie, że bezczynność Dyrektora Miejsko-Gminnego Ośrodka Kultury w L. nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądzenie od Dyrektora Miejsko-Gminnego Ośrodka Kultury w L. na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 5.000 zł; 4. zasądzenie od Dyrektora Miejsko-Gminnego Ośrodka Kultury w L. na rzecz strony skarżącej zwrotu wszelkich kosztów postępowania, w tym opłaty sądowej od skargi. Uzasadniając żądanie w zakresie przyznania sumy pieniężnej strona skarżąca podniosła, że bezczynność organu w sprawie spowodowała skutki wymagające zadośćuczynienia za ignorowanie uzasadnionego interesu wnioskodawcy w terminowym załatwieniu sprawy. Dodała również, że przyznanie sumy pieniężnej odniesie także skutek prewencyjny, przeciwdziałając na przyszłość zjawiskom bezczynności. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Miejsko-Gminnego Ośrodka Kultury w L. wniósł o jej oddalenie w całości. Przytaczając treść art. 13 ust. 2 u.d.i.p organ podniósł, że pismem z dnia 12 listopada 2019 r. dopełniono obowiązku o jakim mowa w tym przepisie, jednakże omyłkowo, zamiast daty 29 grudnia 2019 r. jako końcowego terminu załatwienia sprawy, wpisano datę "do 11 stycznia 2020 roku". Odnosząc się do przyczyn z powodu których skarżącemu nie udzielono informacji publicznej w terminie czternastu dni (art. 13 ust. 1 u.d.i.p) organ zwrócił uwagę, że złożony przez stronę wniosek o udostępnienie tej informacji zawierał 27 punktów. Każdy z tych punktów odnosił się do znacznej liczby dokumentów, których udostępnienie wymagało, po pierwsze, ich odszukania wśród całej dokumentacji dotyczącej realizacji różnych zadań, lat i not księgowych, po drugie, wykonania skanów dokumentów od 500 do 1000 stron. Dodatkowo organ podniósł, że termin udzielenia informacji publicznej zbiegał się z okresem świątecznym, co w przypadku instytucji kulturalnych łączyło się z 400% wzrostem wydarzeń kulturalnych (m.in. Jasełek), a nawet wydarzeń sportowych. Jednocześnie organ nadmienił, że Miejsko-Gminny Ośrodek Kultury w L. jest małą instytucją, zmagającą się z brakiem pracowników, którzy na terenach przygranicznych znajdują lepiej płatną pracę, poza granicami Polski. Organ wyraził również pogląd, że o bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku z zakresu informacji publicznej można mówić w sytuacji, gdy organ w ogóle nie udzieli odpowiedzi na wniosek strony. A contrario, organ nie jest bezczynny jeśli odpowiedział na wniosek strony, nawet jeśli ta odpowiedź nie satysfakcjonuje wnioskodawcy. Pismem z dnia 22 stycznia 2020 r. Sąd zobowiązał Dyrektora Miejsko-Gminnego Ośrodka Kultury w L. do udzielenia informacji (w terminie siedmiu dni), czy i kiedy udzielono stronie odpowiedzi na jej wniosek z dnia 29 października 2019 r. Pismem z dnia 23 stycznia 2020 r. (data nadania) Dyrektor Miejsko-Gminnego Ośrodka Kultury w L. poinformował Sąd, że w dniu 11 stycznia 2020 r. spółce udzielono informacji publicznej. Pismem z dnia 4 lutego 2020 r. Sąd wezwał organ administracji publicznej do nadesłania, w terminie trzech dni, kompletu akt administracyjnych. Odpowiadając na wezwanie Sądu z dnia 22 stycznia 2020 r., organ w piśmie z dnia 5 lutego 2020 r. poinformował o udzieleniu informacji publicznej w sprawie w dniu 11 stycznia 2020 r. oraz wniósł o oddalenie skargi. W treści pisma organ zaakcentował różnicę pomiędzy bezczynnością a przewlekłością zwracając uwagę, że stan bezczynności cechuje brak jakichkolwiek działań ze strony organu. Wyjaśnił również, że błędne wskazanie terminu rozpoznania wniosku nie było działaniem celowym. Nadmienił, że w momencie gdy organ zdał sobie sprawę z pomyłki, nie był w stanie odpowiedzieć we wcześniejszym terminie. Organ podkreślił również, że wniesienie wniosku z dnia 29 października 2019 r. zbiegło się z okresem intensywnych imprez kulturalnych i sportowych w Gminie L., których organizatorem lub współorganizatorem był Miejsko-Gminny Ośrodek Kultury w L. W szczególności, Miejsko-Gminny Ośrodek Kultury organizował ogólnodostępny bieg [...] oraz zawody nordic walking w dniu 17 listopada 2019 r., w których wzięło udział około trzystu osób. Z kolei grudzień był okresem wytężonej pracy związanej z obsługą dwóch domów kultury oraz dziesięciu świetlic wiejskich. Zorganizowano także jubileusz dziesięciolecia grupy artystycznej działającej pod skrzydłami Miejsko-Gminnego Ośrodka Kultury w L. Organ powtórzył także , już wcześniej akcentowany, fakt niedoborów kadrowych ośrodka. Zwrócił nadto uwagę, że wszystkie inne odpowiedzi na wcześniejsze wnioski strony skarżącej były udzielane w terminie. W dniu 5 maja 2020 r., działając na wezwanie Sądu, organ administracji publicznej wyjaśnił, że odpowiedź na wniosek została wysłana do strony w dniu 11 stycznia 2020 r. zarówno za pośrednictwem poczty elektronicznej, jak i tradycyjnej (organ nie dysponuje dowodem zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki wysłanej do strony). Dowód pocztowego nadania na adres spółki przesyłki rejestrowej o numerze: [...] i zawierającej odpowiedź na jej wniosek z dnia 29 października 2019 r. został dołączony do akt sądowych na k. 30. Jak wynika z dokumentów nadesłanych przez organ po wniesieniu skargi, w dniu 11 stycznia 2020 r. udzielono stronie odpowiedzi w następujący sposób: ad. 1) Organ przedstawił kopie faktur za lata 2016, 2017, 2018 i 2019, dokumentują-cych wydatki związane z pracami pielęgnacyjnymi boiska sportowego. ad. 2) Organ przedstawił kopie faktur za lata 2016, 2017 i 2018, dokumentujących wydatki związane z pracami pielęgnacyjnymi boiska sportowego wyjaśniając, że usługa zraszania murawy nie została wyszczególniona na tych fakturach. Wskazano, że usługa zraszania była przedmiotem uzgodnień w umowie pomiędzy firmą ETO a Miejsko-Gminnym Ośrodkiem Kultury w L. ad. 3) Organ wyjaśnił, że nie jest właściwym do udzielenia odpowiedzi, jako że pyta-nie odnosi się do Gminy. Do odpowiedzi załączono kopię umowy zawartej przez spółkę ETO z Miejsko-Gminnym Ośrodkiem Kultury w L. wyjaśniając, ze umowa ta wiąże się z niektórymi fakturami załączonymi do odpowiedzi na pytania 1 i 2. ad. 4) Organ wyjaśnił, że nie jest właściwym do udzielenia odpowiedzi, jako że pyta-nie odnosi się do Gminy. ad. 5) Organ wyjaśnił, że nie jest właściwym do udzielenia odpowiedzi, jako że pyta-nie odnosi się do Gminy. ad. 6) Organ wyjaśnił, że nie jest właściwym do udzielenia odpowiedzi, jako że pyta-nie odnosi się do Gminy. ad. 7) Organ wyjaśnił, że nie jest w stanie udzielić informacji na temat innych ofert pielęgnacji murawy, wpływających w trakcie budowy w 2016 r. Wskazano, że infor-macje na ten temat może posiadać osoba pełniąca funkcję dyrektora Ośrodka. Za-pewniono o próbie nawiązania kontaktu z tą osobą w celu uzyskania informacji o archiwizowanych ofertach. ad. 8) Organ wyjaśnił, że nie jest właściwym do udzielenia odpowiedzi, jako że pyta-nie odnosi się do Gminy. Jednocześnie wskazano, że umowa ze spółką ETO została wypowiedziana, wobec czego do odpowiedzi na pytanie nr 10 załączono skan wy-powiedzenia tego kontraktu. ad. 9) Organ wyjaśnił, że nie jest właściwym do udzielenia odpowiedzi, jako że pyta-nie odnosi się do Gminy. ad. 10) Organ przedstawił kopie faktur, zleceń, dziennika prac i umów z lat 2018 i 2019 dotyczących pielęgnacji murawy na stadionie miejskim w L. ad. 11) Organ wyjaśnił, że nie jest w stanie przedstawić informacji dotyczącej trybu wyłonienia (w 2016 r.) wykonawcy, którym była spółka ETO. Wskazano, że informa-cje na ten temat może posiadać osoba pełniąca funkcję dyrektora Ośrodka. Zapew-niono o próbie nawiązania kontaktu z tą osobą w celu uzyskania informacji. ad. 12) Organ wyjaśnił, że nie jest w stanie przedstawić informacji dotyczącej kryte-riów, jakie musiał spełnić oferent w 2016 r. Wskazano, że informacje na ten temat może posiadać osoba pełniąca funkcję dyrektora Ośrodka. Zapewniono o próbie nawiązania kontaktu z tą osobą w celu uzyskania informacji. ad. 13) Organ wyjaśnił, że nie jest w stanie przedstawić kopii zapytań ofertowych dotyczących pielęgnacji murawy i rozesłanych do przedsiębiorców w 2016 r. Wska-zano, że informacje na ten temat może posiadać osoba pełniąca funkcję dyrektora Ośrodka. Zapewniono o próbie nawiązania kontaktu z tą osobą w celu uzyskania informacji. ad. 14) Organ przedstawił dokument oznaczony jako dziennik użytkowania boiska w latach 2016, 2017, 2018 i 2019. ad. 15) Organ przedstawił kopię harmonogramu zabiegów konserwacyjnych, dzien-nika koszenia murawy, faktur, zleceń i raportów z przeprowadzonych zabiegów pie-lęgnacyjnych za lata 2017, 2018 i 2019. ad. 16) Organ przedstawił kopię harmonogramu zabiegów podtrzymujących i rapor-tów z przeprowadzonych zabiegów pielęgnacyjnych za lata 2017 i 2018. ad. 17) Organ przedstawił kopię harmonogramu zabiegów regeneracyjnych i rapor-tów z przeprowadzonych zabiegów pielęgnacyjnych za lata 2017 i 2018. ad. 18) Organ wyjaśnił, że nie jest właściwym do udzielenia odpowiedzi, jako że py-tanie odnosi się do Gminy. ad. 19) Organ wyjaśnił, że nie otrzymał żadnych ofert na przeprowadzenie eksperty-zy w latach 2016, 2017, 2018 i 2019 i o ekspertyzy tego rodzaju nigdy nie występo-wał. ad. 20) Organ wyjaśnił, że w sprawie ekspertyz należy zwrócić się do właściciela obiektu, jako że ekspertyzy te nie zostały wykonane przez Miejsko-Gminny Ośrodek Kultury. ad. 21) Organ przedstawił harmonogram prac konserwacyjnych opisujący charakter i częstotliwość tych czynności. Ponadto przedstawiono kopię faktury z 2019 r. ad. 22) Organ wyjaśnił, że nie założono odrębnej książki obiektu dla stadionu. Książkę taką posiada natomiast budynek socjalno-gospodarczy, do którego przynależy stadion. Wskazano, że kontrola oświetlenia odbywa się poprzez sporządzenia notatki służbowej. ad. 23) Organ wyjaśnił, że stadion jest na gwarancji i przeglądy gwarancyjne organi-zuje Urząd Miasta w L. Załączono kopię przeglądów gwarancyjnych, prze-prowadzonych prac i odbytych spotkań z lat 2017 i 2018. ad. 24) Organ wskazał, że nie posiada korespondencji z 14 stycznia 2019 r. i nie może stwierdzić, które fotografie zostały pominięte. Stwierdzono ponadto, że kore-spondencja była najprawdopodobniej prowadzona z innym podmiotem, jako że nie przesłano do organu pendrive’a opisanego w pytaniu. Organ wskazał również, że nie jest właściwy do udzielenia odpowiedzi. ad. 25) Organ wyjaśnił, że nie zatrudnia osób uprawnionych do obsługi oświetlenia. Wskazał, że oświetlenie stadionu jest bezobsługowe. ad. 26) Organ wyjaśnił, że na terenie Gminy L. nie działa OSiR. Jednocześnie podano daty zatrudnienia kolejnych dyrektorów Miejsko-Gminnego Ośrodka Kultury w L. ad. 27) Organ wyjaśnił, że na terenie Gminy L. nie działa OSiR. Jednocześnie podano daty zatrudnienia poszczególnych pracowników Miejsko-Gminnego Ośrodka Kultury w L., z pominięciem ich danych osobowych. Z urzędu należy wskazać, że jak wynika z informacji umieszczonych na stronie - https://emonitoring.poczta-polska.pl, przesyłka rejestrowa o numerze: [...] została doręczona na adres skarżącej spółki w dniu 15 stycznia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, przy czym jej zasadność Sąd oceniał na dzień orzekania w sprawie. Jako że przedmiot skargi dotyczy zarzutu bezczynności Dyrektora Miejsko-Gminnego Ośrodka Kultury w L. w rozpoznaniu wniosku strony skarżącej z dnia 29 października 2019 r. o udzielenie informacji publicznej, w sprawie znajdują zastosowanie uregulowania zawarte w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej: u.d.i.p.). Analiza przepisów tej ustawy, znajdująca rozwinięcie w orzecznictwie sądowym wskazuje, że otrzymanie przez organ wniosku o udostępnienie informacji publicznej nakłada na ten organ obowiązek oceny, czy żądane przez wnioskodawcę informacje spełniają przesłanki informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., a nadto także ustalenia, czy organ posiada informacje o które występuje wnioskodawca w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Definicję pojęcia informacji publicznej ustawodawca zawarł w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., wskazując, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. Zakres znaczeniowy tej definicji znajduje rozwinięcie w orzecznictwie sądowym, gdzie akcentuje się, że o zakwalifikowaniu określonej infor-macji jako podlegającej udostępnieniu decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i cha-rakter informacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 września 2019 r., sygn. akt I OSK 2850/17, CBOSA). Podnosi się również, że charakter informacji publicznej mają wszystkie dokumenty, które dany podmiot wykorzystuje do zrealizowania powierzonych prawem zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 30 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SAB/Bk 81/18, a także, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 666/17, CBOSA). Akcentuje się także, że informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organów władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem władzy publicznej, związanych z nimi, bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących, bezpośrednio przez nich wytworzonych, jak i tych, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od niego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 7 marca 2017 r., sygn. akt II SAB/Bd 108/16, CBOSA). Poprzez złożenie wniosku z dnia 29 października 2019 r. strona skarżąca zmierzała do uzyskania informacji oraz dokumentacji odnoszącej się do procesu budowy i pielęgnacji stadionu sportowego w L., przy ul. [...] [...], a nadto, określonych informacji o osobach zatrudnionych w tym obiekcie. Nie ulega wątpliwości, że charakter żądanych przez stronę informacji i dokumentów spełniał kryteria informacji publicznej albowiem informacje te odnosiły się do obiektu będącego składnikiem mienia komunalnego. Niewątpliwie również, adresata tego wniosku uznać należy za podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej albowiem mieści się on w katalogu podmiotowym z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. W chwili wnoszenia skargi w sprawie, strona nie dysponowała odpowiedzią organu na swój wniosek z dnia 29 października 2019 r., jak również, na tym etapie (skargi) nie doszło jeszcze do przekroczenia przez organ terminu dwóch miesięcy od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). W piśmie z dnia 12 listopada 2019 r. , realizując obowiązek z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., organ poinformował stronę, że odpowiedź na złożony przez nią wniosek nie zostanie udzielona w terminie czternastodniowym o jakim mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., lecz w terminie do 11 stycznia 2020 r. Jako podstawę prawną przedłużenia terminu rozpoznania wniosku organ powołał art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Samo przedłużenie terminu organ uzasadniał obszernością informacji do których odnosił się wniosek, a co za tym idzie, koniecznością gromadzenia i przygotowania dokumentów wskazanych we wniosku. Udzielając stronie w dniu 11 stycznia 2020 r. odpowiedzi na wniosek (zarówno w formie mejlowej, jak i za pośrednictwem tradycyjnej poczty) organ niewątpliwie działał w warunkach przekroczenia ustawowego terminu rozpoznania wniosku albowiem odpowiedź organu nie została stronie udzielona w granicach czasowych zakreślonych w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. (terminie dwumiesięcznym liczonym od dnia złożenia wniosku). Termin dwumiesięczny, rozumiany jako graniczna data udzielenia odpowiedzi na wniosek, mijał w sprawie w dniu 29 grudnia 2019 r. Faktyczna bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku (na skutek bezskutecznego upływu dwóch miesięcy od dnia złożenia wniosku) trwała 13 dni. W treści skargi, którą strona wniosła przed upływem ustawowego terminu dwóch miesięcy i która była jedynym pismem procesowym w sprawie skarżąca spółka kwestionuje istnienie przesłanek do przedłużenia terminu rozpoznania wniosku, nadto, zwraca uwagę, że końcowy termin tego rozpoznania został wyznaczony z naruszeniem art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Sąd nie podziela stanowiska skarżącej spółki co do nieuprawnionego skorzystania przez organ z możliwości udzielenia informacji w okresie dłuższym aniżeli ustawowy (czternastodniowy). W ocenie Sądu, obszerność wniosku składającego z 27 punktów, wymagających zgromadzenia licznej dokumentacji, niewątpliwie stanowiła przesłankę uprawniającą organ do skorzystania z możliwości przedłużenia terminu rozpoznania wniosku ponad termin czternastodniowy. Nie można zgodzić się ze stroną skarżącą, która negację zasadności przedłużenia terminu łączy z faktem, że już w styczniu 2019 r. strona podjęła starania o uzyskanie większości tych informacji, kierując swój wcześniejszy wniosek o dostęp do informacji publicznej do Burmistrza Lubawki i otrzymując w dniu 18 marca 2019 r. odpowiedź tego organu odsyłającą ją do Dyrektora Miejsko-Gminnego Ośrodka Kultury w L. jako organu będącego w posiadaniu żądanych informacji (pismo Burmistrza L. z dnia 15 marca 2019 r., stanowiące odpowiedź na wniosek strony z dnia 14 stycznia 2019 r. o udzielenie informacji publicznej, k. 29 i n. akt sądowych). Należy zauważyć, że postępowanie zainicjowane wnioskiem wniesionym do Burmistrza L. nie może rzutować na procesowe uprawnienia innego organu (Dyrektora Miejsko-Gminnego Ośrodka Kultury w L.) w zakresie dopuszczalnego w świetle prawa (przepisów u.d.i.p.) czasu rozpoznania wniosku do niego skierowanego. Za oczywiście uzasadniony Sąd ocenił natomiast zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 13 ust. 2 u.d.i.p. poprzez wskazanie terminu rozpoznania wniosku, który przekraczał termin dwóch miesięcy od jego złożenia. W tym kontekście skarżąca spółka zasadnie zwraca uwagę, że termin dwóch miesięcy, liczony od dnia złożenia wniosku mijał w dniu 29 grudnia 2019 r., a nie w dniu 11 stycznia 2020 r. Fakt nierozpoznania przez organ wniosku strony najpóźniej do dnia 29 grudnia 2019 r. skutkował oceną, że Dyrektor Miejsko-Gminnego Ośrodka Kultury w L. dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku strony z dnia 29 października 2019 r. albowiem wniosku tego nie rozpoznał w terminie zakreślonym treścią art. 13 ust. 2 u.d.i.p. W nawiązaniu do akcentowanych przez organ przyczyn nierozpoznania wniosku do dnia 29 grudnia 2019 r. należy zauważyć, że ani omyłkowe obliczenie końcowego terminu rozpoznania tegoż wniosku, ani inne, akcentowane przez organ, przeszkody uniemożliwiające wcześniejsze rozpoznanie wniosku (trudności kadrowe, intensywność imprez kulturalnych i sportowych pod koniec roku) nie stanowią okoliczności, które mogłyby rzutować na ocenę zasadności skargi. Okoliczności te mogą mieć natomiast znaczenie przy dokonywaniu oceny, czy bezczynność organu miała charakter kwalifikowany (czy nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa). Stanowisko Sądu w tym zakresie jest zbieżne z wyrażanym w orzecznictwie sądowym poglądem, w myśl którego, dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Kr 197/14, LEX nr 1502586). W nawiązaniu do stanowiska organu wyrażonego w odpowiedzi na skargę i w piśmie procesowym z dnia 5 lutego 2020 r. należy w tym miejscu wyjaśnić, że sam fakt udzielenia w dniu 11 stycznia 2020 r. odpowiedzi na wniosek strony nie oznacza jednocześnie, że stawiany organowi zarzut bezczynności jest nieuzasadniony. Należy zauważyć, że celem u.d.i.p. jest zagwarantowanie wnioskodawcy dostępu do informacji w określonym przez ustawę terminie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 2751/16, CBOSA). Wskazać też trzeba, że kompetencje orzecznicze sądu administracyjnego w sprawach z zakresu bezczynności obejmują kontrolę działania organu aż do czasu wyrokowania. Powyższe oznacza, że podjęcie przez organ czynności w toku postępowania sądowego nie unicestwia stanu bezczynności jako takiego (który mógł potencjalnie zaistnieć do czasu podjęcia wspomnianej czynności), lecz może mieć co najwyżej ten skutek, że sąd zamiast zobowiązania organu do załatwienia wniosku, umorzy postępowanie w tym zakresie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Warto w tym miejscu dodać, że w sprawach z zakresu bezczynności w rozpoznaniu wniosków o dostęp do informacji publicznej do obowiązków sądu administracyjnego należy ocena, czy odpowiedź organu udzielona na tego rodzaju wniosek wyczerpuje treść żądania wnioskodawcy. Kierując się wskazaną dyrektywą, przy braku zarzutów samej strony co do udzielonej jej w dniu 11 stycznia 2020 r. odpowiedzi na wniosek, Sąd z urzędu dokonał analizy tej odpowiedzi pod kątem jej zupełności i adekwatności do żądań wnioskodawcy, wyrażonych w poszczególnych punktach wniosku. Warto w tym miejscu przypomnieć, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W wyniku przeprowadzonej analizy sposobu rozpoznania wniosku przez organ Sąd uznał, że Dyrektor Miejsko-Gminnego Ośrodka Kultury w L. jedynie częściowo wywiązał się ze swojego obowiązku. Zastrzeżenia Sądu budzi sposób rozpoznania wniosku w zakresie żądań wnioskodawcy sformułowanych w punktach - 2,3,4,5,6,8,9,10,15,16,17 i 23 wniosku. Co się tyczy udzielonej przez organ odpowiedzi w zakresie punktów 2,10,15,16, 17 i 23 wniosku to należy zwrócić uwagę, że jest ona niepełna w powiązaniu z żądaniami wnioskodawcy wyrażonymi w tych punktach. Organ nie przedstawił całości dokumentacji o jaką ubiegała się strona, a przy tym nie poinformował strony o przyczynie takiego stanu rzeczy. Niewiadomą pozostaje zatem to, czy brak udzielenia stronie wyczerpującej informacji w tym zakresie wynikał z przeoczenia organu, czy też organ nie posiadał dokumentacji innej aniżeli przedstawił. By uchronić się przed zarzutem bezczynności z zakresu udzielenia informacji publicznej, organ powinien poinformować stronę o przyczynach braku zadośćuczynienia jej żądaniu w pełnym zakresie, czego w sprawie zaniechano. Rozwijając tę cześć rozważań należy wskazać, że udzielając stronie odpowiedzi w zakresie punktu 2 wniosku organ nie przedłożył dokumentacji za rok 2019 r. (ani nie wskazał powodów dla których nie było to możliwe). Podobnie, udzielając informacji w zakresie punktu 10 wniosku organ nie przedłożył dokumentacji za lata 2016 i 2017 (ani nie wskazał powodów dla których nie było to możliwe). Niepełną dokumentację, przy braku wyjaśnienia przyczyn takiego stanu rzeczy, organ przedstawił także w odpowiedzi na żądania wnioskodawcy zawarte w punktach – 15, 16, 17 i 23 wniosku. Odnośnie do odpowiedzi udzielonej w ramach punktu 15 wniosku brak jest dokumentacji za rok 2016. W przypadku punktu 16, brak jest dokumentacji za lata 2016 i 2019. W przypadku punktu 17, brak jest dokumentacji za lata – 2016 i 2019. Niepełną dokumentację, bo nie obejmującą lat 2016 i 2019, organ przedstawił także udzielając odpowiedzi w zakresie żądania sformułowanego w punkcie 23 wniosku. Konsekwencję stwierdzonych przez Sąd uchybień organu w zakresie rozpoznania wniosku co do żądań wyartykułowanych w punktach 2,10,15,16, 17 i 23 stanowiła ocena, że w tym zakresie bezczynność organu nie ustała, pomimo udzielenia formalnej odpowiedzi na wniosek. Co do udzielonej w tej części odpowiedzi na wniosek nie można uznać, by organ wywiązał się ze swoich procesowych obowiązków, skoro nie dołączył całości żądanej dokumentacji, a przy tym jednocześnie i nie wskazał, że takowej nie posiada. Podobnie negatywnie należało ocenić sposób wypowiedzi organu odnoszącej się do żądań wnioskodawcy wyrażonych w ramach punktów 3,4,5,6,8 i 9 wniosku. Ocena ta skutkowała istnieniem bezczynności organu w zakresie rozpoznania wniosku co do tych punktów także na dzień wyrokowania. Bezspornie, istotnie żądania skierowane w tych punktach odnosiły się do informacji związanych z Gminą L., jednak ze względu na sposób udzielonej stronie odpowiedzi w zakresie żądań sformułowanych w punktach 3,4,5,6,8 i 9 wniosku (wskazanie, że adresat wniosku nie właściwy podmiotem do udzielania odpowiedzi w tym zakresie) nie pozwalał Sądowi uznać, że doszło w tym zakresie do prawidłowego udzielenia informacji publicznej. Należy wyjaśnić, że w orzecznictwie sądowym, które Sąd w składzie orzekającym podziela, powszechnie aprobowany jest pogląd przyjmujący, że z treści art. 4 ust. 3 u.d.i.p. wynika, że adresat wniosku jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, jeżeli ją posiada, bez względu na to, czy wiąże się ona z zakresem jego kompetencji i została przez niego wytworzona, czy też jest informacją uzyskaną od innych podmiotów (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 listopada 2019 r., sygn. akt II SAB/Kr 397/19, LEX nr 2754110 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2016 r., sygn. akt I OSK 122/15, LEX nr 2118718). Z powyższego wynika, że obowiązek informacyjny podmiotu zobowiązanego nie musi być adekwatny do zakresu jego działania, ale jest tylko i wyłącznie konsekwencją faktu dysponowania daną informacją. Tymczasem, z wypowiedzi organu wyrażonej w nawiązaniu do punktów 3,4,5,6,8 i 9 nie wynika kluczowa dla sprawy okoliczność, czy organ był w posiadaniu żądanych informacji, lecz ich nie ujawnił z uwagi na uznanie, że nie jest podmiotem właściwym do ich udzielenia, czy też, takich informacji po prostu nie posiadał. Sposób zredagowania odpowiedzi przez organ skutkuje uznaniem, że także i w odniesieniu do tej części wniosku organ pozostaje w stanie bezczynności, albowiem nie udzielił odpowiedzi w sposób pozwalający przyjąć brak odpowiedzialności organu za nieudostępnienie żądanych informacji. Uzupełniająco należy dodać, że jak wynika z akt sprawy, skarżąca spółka w odpowiedzi na wcześniejszy jej wniosek, skierowany do Burmistrza Miasta Lubawka otrzymała od tego organu informację, że większość dokumentacji o którą wnosiła, znajduje się w Miejsko-Gminnym Ośrodku Kultury w L. Analiza akt sprawy przekonuje, że organ, do którego wpłynął wniosek strony z dnia 29 października 2019 r., posiadał wiedzę o stanowisku Burmistrza Miasta L. wyrażonym w piśmie z dnia 15 marca 2019 r. (k. 29 akt sądowych), albowiem w ponagleniu skierowanym do organu prowadzącego postępowanie w sprawie (pismo skarżącej z dnia 14 listopada 2019 r., k. 20 akt sądowych) strona wspomniała o uzyskanej od Burmistrza Miasta L. informacji. W tych okolicznościach, powoływanie się przez Dyrektora Miejsko-Gminnego Ośrodka Kultury w L. na to, że nie jest organem właściwym do udzielania odpowiedzi na żądania wnioskodawcy ujęte w punktach 3,4,5,6,8 i 9 wniosku z dnia 29 października 2019 r. nie daje się pogodzić także z zasadę informowania stron o jakiej mowa w treści art. 9 k.p.a., a także, ze standardami Europejskiego Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej), ukierunkowanymi na budowanie europejskiego modelu administracji publicznej przyjaznej obywatelowi (i innym podmiotom). W nawiązaniu do wspomnianego art. 9 k.p.a. należy wyjaśnić, że jakkolwiek w sprawach związanych z dostępem do informacji publicznej przepisy k.p.a. mają ograniczone zastosowanie, to jednak w pewnych określonych stanach faktycznych (jak ten w sprawie) uzasadnione jest odwołanie się do reguł tam zawartych, jako wyznaczających ogólnie respektowane w państwie prawa reguły postępowania organu administracji publicznej. Sąd uznał, że bezczynność organu nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa (punkt II wyroku) mając na uwadze, że orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności winno być zarezerwowane do sytuacji oczywistych, nie budzących wątpliwości i nie dających się usprawiedliwiać w żaden sposób. Tymczasem w sprawie, stwierdzona bezczynność organu nie wynikała i nie wynika z lekceważącego stosunku do złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, lecz z przyczyn podanych przez organ, a także wynikających z omówionych wcześniej zastrzeżeń Sądu. Przy dokonywaniu wspomnianej kwalifikacji, Sąd miał na uwadze także okoliczność, że organ nie pozostawił wniosku strony skarżącej bez odpowiedzi, lecz ustosunkował się do niego, choć w sposób budzący zastrzeżenia Sądu. Z tych łącznych powodów, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku strony skarżącej z dnia 29 października 2019 r. w zakresie punktu 2,3,4,5,6,8,9,10,15,16,17 i 23, w terminie 14 dni od otrzymania akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku (punkt III wyroku). Zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku w zakresie punktów – 2, 10, 15, 16, 17 i 23 tegoż wniosku odnosi się do obowiązku udzielenia informacji jedynie za te lata, za które organ nie udzielił informacji, a przy tym, jednocześnie nie poinformował strony o powodach nierozpoznania jej żądania w całości. Sąd nie znalazł natomiast podstaw do zakwestionowania sposobu rozpoznania wniosku w zakresie pozostałych jego punktów. Zdaniem Sądu, odpowiedź udzielona przez organ w odniesieniu do tych punktów spełnia kryteria udzielenia informacji publicznej na wniosek. Z tych powodów, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (punkt IV wyroku), Sąd umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku w zakresie tych pozostałych punktów. Działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił dalej idącą skargę (punkt V wyroku) nie stwierdzając przesłanek do przyznania skarżącej spółce sumy pieniężnej, o którą wnosiła w skardze. Należy wyjaśnić, że możliwość przyznania sumy pieniężnej nie stanowi bezpośredniej konsekwencji stwierdzenia bezczynności organu, lecz stanowi uprawnienie dyskrecjonalne sądu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 listopada 2019 r., sygn. akt IV SAB/Po 207/19, CBOSA). Sąd może, ale nie musi zatem uwzględnić żądania strony w tym zakresie. W ocenie Sądu, w okolicznościach faktycznych sprawy przyznanie sumy pieniężnej i to w kwocie dochodzonej przez stronę stanowiłoby zbyt dotkliwą sankcję dla organu, ważąc w szczególności, że organ ustosunkował się przecież do wniosku strony, oraz wyjaśnił przyczyny opóźnienia w rozpoznaniu wniosku. Odnosząc się końcowo do podnoszonych w skardze zarzutów związanych ze sposobem rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej przez Burmistrza Lubawki należy nadmienić, że wniesiona w rozpatrywanej sprawie skarga dotyczy zarzutu bezczynności Dyrektora Miejsko-Gminnego Ośrodka Kultury w L. w rozpoznaniu wniosku z dnia 29 października 2019 r., a zatem Sąd nie może oceniać sprawności działania Burmistrza Miasta L. w zakresie udzielenia odpowiedzi na wcześniejszy wniosek strony o dostęp do informacji publicznej, skierowany do Burmistrza Miasta L. Z urzędu należy wskazać, że skarga jaką strona wiosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Burmistrza Miasta L. w tym zakresie została oddalona na mocy wyroku z dnia 20 lutego 2020 r. (sygn. akt IV SAB/Wr 1/20). O kosztach postępowania (pkt VI wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. Zasądzona od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwota 100 zł odpowiada wartości wpisu sądowego jaki uiściła spółka inicjując postępowanie sądowe w sprawie. Należy dodać, że do dnia wydania wyroku strona nie została obciążona przez Sąd obowiązkiem uiszczenia innych kosztów sądowych, poza wspomnianych wpisem od skargi. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a.