IV SAB/Wr 230/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędziowie: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca), po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 września 2023 r. sprawy ze skargi A.P. na bezczynność Wójta Gminy Rudna w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 10 stycznia 2023 r. I. stwierdza bezczynność Wójta Gminy Rudna w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 10 stycznia 2023 r. w zakresie danych zanonimizowanych przez organ; II. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy Rudna nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa; III. zobowiązuje Wójta Gminy Rudna do rozpoznania wniosku strony skarżącej z dnia 10 stycznia 2023 r. w zakresie wskazanym w punkcie I wyroku, w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; IV. zasądza od Wójta Gminy Rudna na rzecz skarżącej A. P. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W skardze z 2 maja 2023 r. A. P. zarzuciła Wójtowi Gminy Rudna (dalej: wójt, organ) bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek. Uzasadniając zarzucaną temu organowi bezczynność skarżąca wskazała, że w dniu 10 stycznia 2023 r. wystąpiła do Wójta z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii rejestru upoważnień wydanych przez niego w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2022 r. Ustosunkowując się do tego wniosku organ w piśmie z 24 stycznia 2023 r. wyraził pogląd, że wnioskowana informacja publiczna stanowi informację przetworzoną wobec czego wezwał stronę do wykazania szczególnego interesu publicznego w udostępnieniu żądnej informacji publicznej. W piśmie z 31 stycznia 2023 r. wnioskodawczyni nie zgodziła się z tym stanowiskiem organu i zażądała niezwłocznego udostępnienia informacji publicznej, albowiem zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p. ) termin jej udostępnienia upłynął 25 stycznia 2023 r. Jak dalej podniesiono w skardze, w dniu 10 marca 2023 r. organ przesłał stronie skany rejestrów upoważnień, anonimizując jednocześnie dane osób fizycznych. Zdaniem strony, organ nie zrealizował w pełni żądań wniosku, ponieważ pominął informacje w zakresie tabeli "Ref" i "Prac", a także w zakresie danych osobowych osób upoważnionych przez Wójta. W ocenie skarżącej, dokonana w sprawie anonimizacja jest nadmierna i nieuprawniona. W rezultacie, doszło do udostępnienia informacji publicznej niepełnej, czyli niezgodnej z treścią wniosku. W rozwinięciu tej argumentacji strona zwróciła uwagę, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Końcowo skarżąca podniosła, że jeżeli w ocenie Wójta objęte żądaniem wniosku informacje podlegają ochronie na podstawie art. 5 u.d.i.p., to organ ten powinien wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej, czego jednak nie uczynił. Wskazując na powyższe strona zarzuciła w sprawie naruszenie: 1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii, obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie, a przez to prowadzenie postępowania w sposób uniemożliwiający uzyskanie pełnej wnioskowanej informacji, prowadzące do ograniczenia prawa do informacji; 2) art. 10 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3,5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2, w zakresie w jakim z Konwencji wynika, że każdemu przysługuje prawo do otrzymywania i przekazywania informacji, bez ingerencji władz publicznych i bez względu na granice państwowe, poprzez jego niezastosowanie, polegające na zaniechaniu udostępnienia pełnej informacji objętej wnioskiem oraz władcze ograniczenie prawa do informacji; 3) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i art. 4 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie w jakim przepisy te stanowią podstawę do uzyskiwania informacji publicznej, poprzez jego niezastosowanie, polegające na nieuzasadnionym i nieproporcjonalnym ograniczeniu konstytucyjnego prawa do informacji, co skutkowało nieudostępnieniem pełnej informacji na wniosek; 4) art. 10 ust. 1 w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieprawidłowym, gdyż tylko częściowym, zrealizowaniu wniosku o udostępnienie wnioskowanej informacji; 5) art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. poprzez ich niezastosowanie, skutkujące ograniczeniem prawa do informacji sprzecznie z przepisami, bez wydania decyzji w sprawie. Na tej podstawie wniosła o: 1) orzeczenie, że organ dopuścił się bezczynności; 2) zobowiązanie organu do pełnej realizacji wniosku z 10 stycznia 2023 r., niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku; 3) orzeczenie, że organ dopuścił się bezczynności w zakresie nieudostępnionych informacji; 4) zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wójt wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że po wezwaniu strony do wykazania szczególnego interesu publicznego w udostępnieniu wnioskowanej informacji publicznej organ zrewidował swoje stanowisko (w zakresie uprzedniego zakwalifikowania informacji publicznej jako przetworzonej – przypis Sądu) i przekazał stronie w dniu 10 marca 2023 r. skany rejestrów upoważnień anonimizując dane osób fizycznych. Na tej podstawie argumentował, iż nie sposób twierdzić, że Wójt pozostaje w bezczynności skoro w zakresie pytań sformułowanych we wniosku udzielił skarżącej wyczerpującej odpowiedzi i po anonimizacji udostępnił stronie dane, o które wnioskowała. Podniósł, że zasadnie zostały zanonimizowane dane osobowe osób fizycznych będących stroną umów z Gminą Rudna. Osoby te nie są i nie były funkcjonariuszami publicznymi. W dalszej części odpowiedzi na skargę organ przybliżył pojęcie osoby publicznej wyjaśniając, że zgodnie z definicją encyklopedyczną jest to osoba, która wykonuje funkcje publiczne lub przez swoją działalność gospodarczą, społeczną, polityczną, kulturalną itp. wpływa znacząco na funkcjonowanie społeczeństwa. Stąd osoby fizyczne, które nie prowadzą działalności gospodarczej korzystają z ochrony prywatności przewidzianej w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Końcowo organ wyraził pogląd o nadużywaniu przez skarżącą prawa do informacji publicznej. Na poparcie tego wniosku wskazał, że skarżąca w samym tylko 2021 r. złożyła 26 wniosków o udostępnienie informacji publicznej. Wnioski w tym przedmiocie składała również w 2022 r. oraz składa je także na bieżąco w 2023 r. Zwrócił uwagę że składane przez stronę wnioski w przeważającej mierze dotyczą bądź informacji, które są bezsporne i powszechnie w Gminie znane, bądź których treść można odnaleźć na stronach internetowych Gminy Rudna, w tym w biuletynie informacji publicznej. Konstatując organ stwierdził, że celem skarżącej nie jest troska o dobro publiczne, lecz zaburzenie sprawności funkcjonowania aparatu Wójta Gminy, jakim jest Urząd Gminy Rudna i podważenie (bezpodstawne) zaufanie mieszkańców do transparentności organów Gminy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie wymaga odnotowania, że właściwość sądów administracyjnych w sprawach wniosków o udzielenie informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 u.d.i.p. stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. u. z 2023 r. poz. 1634, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Zgodnie z utrwalonymi poglądami judykatury, na gruncie spraw z zakresu dostępu do informacji publicznej stan bezczynności oznacza sytuację, w której pomimo dysponowania żądaną informacją publiczną, adresat wniosku nie udostępnia jej zgodnie z art. 13 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 u.d.i.p., tj. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem), bądź też w tym terminie nie informuje wnioskodawcy, że nie posiada wnioskowanej informacji publicznej, względnie, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, albo nie wydaje - na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. – decyzji o odmowie udostępnienie informacji publicznej (por. wyrok NSA z 7 lipca 2016 r., I OSK 39/15, Lex nr 2100722). O czym również trzeba wspomnieć, dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że organ był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo tego nie podjął działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi (por. wyrok NSA z 17 maja 2023 r., sygn. akt III OSK 1236/22). Jak wynika z akt sprawy, wnioskiem z 10 stycznia 2023 r. skarżąca wystąpiła do Wójta o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii rejestru upoważnień wydanych przez niego w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2022 r. Jako okoliczność bezsporną w sprawie należy przyjąć, że adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, albowiem mieści się w katalogu podmiotowym z art. 4 u.d.i.p. Między stronami nie ma również sporu co do tego, że objęte treścią żądania wniosku rejestry upoważnień wydanych przez Wójta Gminy w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2022 r. stanowią informację publiczną. Trzeba w tym miejscu wskazać, że zgodnie z art. 6 ust. 3 lit. f) u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o prowadzonych rejestrach. Spór dotyczy natomiast tego, czy rejestry, jakie organ udostępnił stronie za wymieniony we wniosku okres, zasadnie zostały zanonimizowane o dane osobowe osób upoważnionych przez Wójta Gminy oraz w zakresie danych ujętych pod poz. "Ref" i "Prac". Analizę prawną w sprawie rozpocząć trzeba od wskazania, że zgodnie z art. 268a k.p.a. organ administracji publicznej może upoważniać, na piśmie utrwalonym w postaci papierowej lub elektronicznej, pracowników obsługujących ten organ do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień, zaświadczeń, a także do poświadczania za zgodność odpisów dokumentów przedstawionych przez stronę na potrzeby prowadzonych postępowań z oryginałem. Przytoczony przepis stwarza możliwość, aby nie tylko sam piastun funkcji organu, czyli osoba, którą powołano na dane stanowisko, lecz także wyznaczony przez niego pracownik był umocowany do wykorzystania kompetencji organu. W literaturze przedmiotu, podobnie jak w orzecznictwie przyjmuje się, że udzielenie upoważnienia z art. 268a k.p.a. jest czynnością o charakterze wewnętrznym. Nie powoduje ono utraty przez organ udzielający kompetencji do załatwiania sprawy, w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, gdyż podmiot upoważniony działa w tym zakresie w imieniu organu i na jego odpowiedzialność. Upoważnienie wywiera ten skutek, iż zmienia się osoba wykonująca kompetencję organu w prawnych formach, z tym że upoważniony pracownik nie staje się przez to organem administracyjnym – nosicielem kompetencji, lecz pełni – w granicach określonych w upoważnieniu – jedynie funkcję tego organu. Przepis ten stwarza możliwość, aby nie tylko sam piastun funkcji organu, czyli osoba, którą powołano na dane stanowisko, lecz także wyznaczony przez niego pracownik był umocowany do wykorzystania kompetencji organu. Upoważnienie powinno być udzielone na piśmie i z określeniem daty, od której obowiązuje. Wybór upoważnianego pracownika należy do organu i nie jest związany z żadnymi wymaganiami prawnymi w tym względzie, w szczególności nie jest to uzależnione od funkcji i stanowisk (por. wyrok NSA z 4.04.2007 r., I OSK 42/07, LEX nr 336995). Upoważnienie takie nie musi przy tym dotyczyć poszczególnych spraw, ale może odnosić się ogólnie do określonego rodzaju spraw. Może ono przyjmować postać zarówno osobnego dokumentu, jak i załącznika do określonych czynności czy regulaminu organizacyjnego. Musi jednak dotyczyć konkretnego, imiennie wskazanego pracownika. Warto dodać, że art. 39 ustawy o samorządzie gminnym reguluje kwestię udzielania przez Wójta upoważnień do wydawania decyzji administracyjnych. W świetle dotychczasowych wywodów nie ulega wątpliwości, że nieodłącznym elementem upoważnienia administracyjnego są dane osobowe pracownika, który takie upoważnienie otrzymał. Nie ulega również kwestii, że skoro informacją publiczną są różnego rodzaju rejestry, to walor informacji publicznej posiada również rejestr upoważnień, o jaki wystąpiła skarżąca we wniosku 10 stycznia 2023 r. Z perspektywy żądania wniosku, który dotyczyło udostępnienia rejestru upoważnień udzielonych przez Wójta w okresie od stycznia do grudnia 2022 r. , nie może być wątpliwości, że kwestia danych osobowych osób, które w okresie opisanym we wniosku otrzymały od Wójta upoważnienie administracyjne, stanowiła istotną część informacji publicznej, jakiej udostępnienia domagała się strona. W okolicznościach faktycznych sprawy należy w pierwszej kolejności zadać sobie więc pytanie, czy dokonana anonimizacja mająca - w założeniu organu – ukryć informacje podlegające – w ocenie tego organu – ochronie ze względu na prywatność osób fizycznych nie doprowadziła do utraty waloru informacyjnego udzielonej stronie odpowiedzi na wniosek. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, anonimizacja danych zawartych w żądanych dokumentach, jako dopuszczalna bezdecyzyjna forma ograniczenia dostępu do części żądanych danych, jest wypełnieniem obowiązków wynikających z u.d.i.p. tylko w sytuacji, gdy czynność ta nie pozbawi dokumentów waloru informacyjnego, jaki wynika ze złożonego wniosku. Innymi słowy, nie może niweczyć rezultatu, do którego dążył wnioskodawca, przedkładając swój wniosek. Organ dokonując utajnienia danych pozwalających na identyfikację osoby fizycznej (bezpośrednią i pośrednią) powinien następnie rozważyć, czy pomimo częściowego wyłączenia dostępności informacji publicznej, utrzymała ona swój pierwotny charakter informacyjny. Jeżeli przedmiotowej kwestii nie da się zweryfikować pozytywnie, należy odmówić dostępu do informacji publicznej jako całości. (wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2023 r., sygn. akt: III OSK 7620/21, LEX nr 3539086) Co w sprawie ma jednak zasadnicze znaczenie to to, że uzasadniając konieczność anonimizacji danych osobowych organ - w odpowiedzi na skargę - powołał się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Jak wynika z argumentacji organu, osoby ujęte w rejestrze upoważnień, o którego udostępnienie wystąpiła skarżąca, nie pełnią funkcji publicznych, a zatem nie dotyczy ich wyłączenie z art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p. Jeżeli więc Wójt Gminy uważał, że dane osobowe upoważnionych pracowników podlegają ochronie na podstawie tego przepisu, to powinien był wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej w tej części, czego jednak nie uczynił. Wypada w tym miejscu wskazać, że ustawodawca na gruncie u.d.i.p. zastrzegł decyzyjną formę działania organu w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Bezczynność organu na gruncie u.d.i.p ma miejsce w przypadku gdy organ nie udostępnia informacji publicznej którą posiada, lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnia w przypadkach wskazanych w tej ustawie. Niezależnie od przedstawionych dotąd rozważań należy zwrócić uwagę, że w myśl art. 5 ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Wprawdzie Sąd nie dysponuje zakresem obowiązków osób, które otrzymały upoważnienie Wójta ujęte w wykazie, niemniej jednak zwraca w tym miejscu uwagę, że na pełnienie przez te osoby funkcji publicznej może wskazywać ich zatrudnienie w aparacie administracji samorządowej przy jednoczesnym wykluczeniu faktu (na postawie samego zakresu przedmiotowego udzielonych upoważnień), że zatrudnieni tych osób w strukturach administracji samorządowej ograniczałoby się jedynie do funkcji usługowej. Osobą pełniącą funkcję publiczną jest niewątpliwie funkcjonariusz publiczny w rozumieniu art. 115 § 13 k.k.. Zgodnie z tym przepisem, funkcjonariuszem publicznym jest osoba będąca pracownikiem administracji rządowej, innego organu państwowego lub samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba w zakresie, w którym uprawniona jest do wydawania decyzji administracyjnych Dominujące orzecznictwo sądów administracyjnych opowiada się za szeroką wykładnią pojęcia osoby pełniącej funkcję publiczną na gruncie art. 5 ust. 2 u.d.i.p i nie ogranicza się tylko do funkcjonariuszy publicznych, lecz obejmuje każdą osobę mającą związek z realizacją zadań publicznych. Na podstawie tej ustawy osobą pełniącą funkcję publiczną będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Funkcję publiczną pełnią osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Najpełniejszej wykładni pojęcia "osoba pełniąca funkcje publiczne" dokonał Trybunał Konstytucyjny we wskazanym powyżej wyroku z 20 marca 2006 r., K 17/05. Trybunał stwierdził, że "sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadania publiczne. Spod zakresu funkcji publicznych wykluczone są stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny. Rzeczą organu będzie ponownie ocenić, czy w stosunku do osób wymienionych w rejestrze upoważnień za okres okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2022 r., znajdzie zastosowanie ograniczenie z art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p. W przypadku ponownego uznania przez organ, że istnieją podstawy prawne do utajnienia danych pozwalających na identyfikację osób (bezpośrednią i pośrednią) fizycznych wymienionych tam wymienionych w powołaniu na przesłankę z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., organ powinien odmówić udostępnienia informacji publicznej w tym zakresie w formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), a więc procedując zgodnie z przepisami u.d.i.p. Zgodność z prawem takiej decyzji, w przypadku jej zaskarżenia przez stronę, podlegać będzie sądowej ocenie w odrębnym postępowaniu. W przypadku uznania, że ograniczenie z art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p. nie ma jednak zastosowania, organ powinien udostępnić stronie zanonimizowane dane. Nie jest rolą sądu administracyjnego w przypadku skargi na bezczynność w sprawie kontrolowanej na gruncie u.d.i.p. nakazywanie adresatowi w jaki dokładnie sposób powinien załatwić skierowany do niego wniosek. To na organie ciąży obowiązek prawidłowego zakwalifikowania wniosku i rozpoznania go we właściwym trybie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 15 lutego 2022 r., sygn. akt II SAB/Bd 115/21). Odnosząc się końcowo do podniesionej w odpowiedzi na skargę kwestii nadużycia prawa do informacji publicznej przez skarżąca należy podnieść, że udzielając stronie odpowiedzi na wniosek organ nie powoływał się na nadużycie prawa do informacji publicznej, a ocenie Sądu nie podlega argumentacja organu zawarta jedynie w odpowiedzi na skargę. Kierując się przedstawioną argumentacją Sąd w punkcie I sentencji wyroku działając na podstawie art. 149 § 3 p.p.s.a. stwierdził bezczynność Wójta Gminy w zakresie danych zanonimizowanych przez organ. Zobligowany normą z art. 149 § 1a p.p.s.a. do orzeczenia o charakterze stwierdzonej bezczynności, Sąd w punkcie II sentencji wyroku orzekł, że stwierdzona bezczynność organu nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, zgodnie z którym rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie, i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w sytuacji ewidentnego niestosowania przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się złej woli w działaniu organu, a powody dla których Sąd stwierdził bezczynność organu w sprawie nie mogą stanowić podstawy wywodzenia rażącego naruszenia prawa. W punkcie III sentencji wyroku Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał Wójta do rozpoznania wniosku skarżącej w zakresie danych zanonimizowanych przez organ, w terminie 14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. O kosztach, na podstawie art. 200 p.p.s.a., Sąd orzekł w punkcie IV sentencji wyroku. Na zasądzoną od organu na rzecz skarżącego kwotę kosztów składa się wartość wpisu sądowego w kwocie 100 zł, jaki uiścił skarżący inicjując postępowanie sądowe w sprawie.