IV SAB/Wr 236/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. T. na bezczynność Komisji Rekrutacyjnej w rekrutacji na studia doktoranckie A we W. w przedmiocie wydania decyzji w sprawie przyjęcia na studia doktoranckie w roku akademickim 2010/2011 postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 (słownie: stu) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Pismem z dnia 9 października 2010 r. P. T. (dalej: strona lub skarżący) wniósł skargę na bezczynność Komisji Rekrutacyjnej przeprowadzającej nabór na studia doktoranckie realizowane na A we W. w roku akademickim 2010/2011, podkreślając że "(...) do tej pory nie wydano decyzji I instancji na moje wnioski o przyjęcie". Wraz z wniesieniem skargi na rachunek bankowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu została uiszczona przez skarżącego kwota 100 złotych tytułem wpisu od skargi, objęta pozycją [...] w rejestrze dochodów budżetowych. Zarządzeniem z dnia 12 grudnia 2019 r. skarżący został wezwany do nadesłania w terminie 7 dni dowodu złożenia we właściwym organie stosownego środka prawnego służącego usunięciu bezczynności, z tym pouczeniem, że jego nieprzedstawienie we wskazanym terminie będzie prowadziło do odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący nadesłał pismo z dnia 6 marca 2019 r., skierowane do Rektora A we W., którym wystąpił m.in. o usunięcie naruszenia prawa polegającego na niewydaniu decyzji organu II instancji w odniesieniu rekrutacji na studia doktoranckie w roku akademickim 2009/2010 oraz 2018/2019. Ponadto skarżący zwrócił się także o sprawdzenie, "(...) czy w latach 2010-2016 wydano wszystkie należne decyzje organów I i II instancji w ramach rekrutacji na studia doktoranckie na wszystkie kierunki, na które aplikowałem; w przypadku niewydania ww. decyzji wnoszę o usunięcie (...) ewentualnych naruszeń prawa". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej u.p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 u.p.p.s.a.). W odniesieniu do realizacji powyższego wymogu, w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej k.p.a.) przewidziano instytucję mającą na celu przeciwdziałanie bezczynności organów administracji publicznej. W myśl bowiem art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., jeśli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność), stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia. Ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie albo do organu prowadzącego postępowanie – jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (art. 37 § 3 k.p.a.). Trzeba jednak podkreślić, że przywołane brzmienie art. 37 k.p.a. obowiązuje od dnia 1 czerwca 2017 r. i zostało wprowadzone ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935). Zgodnie zaś z art. 16 tej ustawy, do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 (tj. k.p.a.), w brzmieniu dotychczasowym. Oznacza to, że na niezałatwienie sprawy w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie przysługiwało zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli takiego organu nie było – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W tak zakreślonych ramach prawnych należało stwierdzić, że strona skarżąca nie wykazała, aby wyczerpała przysługujące jej na mocy art. 37 k.p.a. środki zaskarżenia bezczynności w postaci zażalenia na bezczynność, względnie wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Zauważyć bowiem trzeba, że sformułowane przez nią pismo z dnia 6 marca 2019 r. zarzucało jedynie bezczynność w postępowaniach rekrutacyjnych toczących się przed organem drugiej instancji w roku akademickim 2009/2010 i 2018/2019. Tymczasem przedmiotem niniejszej sprawy jest bezczynność w działalności organu pierwszej instancji, jakim był komisja rekrutacyjna prowadząca nabór na studia doktoranckie w roku akademickim 2010/2011. Wprawdzie w dalszej części wspominanego pisma skarżący zwraca się do rektora z prośbą o sprawdzenie, czy zostały dokonane wszelkie niezbędne czynności w ramach rekrutacji przeprowadzanych również przez organy pierwszej instancji w latach 2010-2016, jednakże prośby tej nie można traktować w kategoriach zażalenia na bezczynność bądź wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Nie wskazuje ono bowiem żadnego konkretnego postępowania, w ramach którego strona stawiałaby organowi zarzut bezczynności. Co więcej, skarżący nie jest pewny, czy takie postępowanie w ogóle istnieje. A skoro tak, to nie można uznać, aby tak abstrakcyjne w swej treści zapytanie mogło nie tylko rodzić po stronie organu konieczności znalezienia dowodów na swoją zwłokę, ale również powodować spełnienia przez skarżącego obowiązku wyczerpania przysługujących mu środków prawnych służącym eliminacji bezczynności organu. Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności, skargę – jako niedopuszczalną – należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie I sentencji. Zgodnie zaś z treścią art. 232 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a., stanowiącego o obowiązku zwrócenia stronie z urzędu całego uiszczonego wpisu od pisma odrzuconego lub cofniętego, orzeczono jak w punkcie II sentencji postanowienia.