IV SAB/Wr 237/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.B. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. w sprawie odwołania od decyzji o zwolnieniu ze służby postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. D. B. (dalej jako strona lub skarżąca) wniosła do tut. Sądu skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. (dalej jako organ lub w skrócie Dyrektor IAS) polegającą na braku czynności procesowych w sprawie odwołania od decyzji administracyjnej o zwolnieniu jej ze służby zawartej w propozycji pracy złożonej dnia 29 maja 2017 r., nr [...]. Zdaniem skarżącej Dyrektor IAS twierdzi, iż powyższa propozycja pracy nie jest decyzją administracyjną i odmawia zarówno przekazania odwołania do właściwego organu drugiej instancji (Szefa Krajowej Administracji Skarbowej) w trybie art. 133 k.p.a., jak też odmawia rozpoznania tego odwołania, jeżeli uznaje, że Szef Krajowej Administracji Skarbowej nie jest organem drugiej instancji właściwym do rozpoznania odwołania na podstawie art. 127 § 2 k.p.a. Dyrektor IAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, a z ostrożności procesowej o oddalenie skargi. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ wskazał, iż wniesioną skargę należy uznać za niedopuszczalną, a więc podlegającą odrzuceniu, stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej w skrócie u.p.p.s.a.), gdyż skarga na bezczynność organu jest pochodną skargi na określone działania organu, czyli jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje administracyjne, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz w razie niewydania pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. W ocenie organu propozycja pracy złożona skarżącej w dniu 29 maja 2017 r. nie jest decyzją administracyjną, ani też aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 i 4 u.p.p.s.a. Powołując się na regulacje ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948 ze zm., dalej jako ustawa wprowadzająca K.A.S. lub w skrócie u.p.w.K.A.S.) Dyrektor IAS podniósł, że w przypadku przyjęcia przez funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej propozycji zatrudnienia, z dniem określonym w propozycji, jego dotychczasowy stosunek w służbie stałej przekształca się w stosunek pracy na podstawie umowy o prace na czas nieokreślony albo określony. Przekształcenie to następuje automatycznie, z mocy samego prawa, w dacie wskazanej w propozycji i nie wymaga wydania w tej materii odrębnej decyzji administracyjnej, nawet jeżeli uprzednio funkcjonariusz miał nawiązany stosunek służbowy na podstawie mianowania. Ustawodawca nie przewidział bowiem składania przez dyrektorów izb administracji skarbowej propozycji zatrudnienia w formie decyzji, a zatem decyzja taka musiałaby zostać uznana za nieważną, z uwagi na brak kompetencji do jej wydania. Zaakcentowano także, że postępowanie, w którym składana jest przedmiotowa propozycja nie ma charakteru administracyjnego, zewnętrznego, jest jedynie postępowaniem wewnętrznym, odrębnym, niezależnym, do którego nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zwrócono uwagę, iż również Dyrektor IAS, występując w roli kierownika zakładu pracy, nie może być on utożsamiany z organem władzy publicznej i z tego też powodu przedłożoną skarżącej propozycję zatrudnienia uznać należy za akt o charakterze cywilnoprawnym. W przekonaniu Dyrektora IAS przedmiotowa propozycja nie stanowi także czynności materialno - technicznej, a więc nie może być zaliczona do aktów lub czynności organu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 u.p.p.s.a., gdyż nie jest ona rozstrzygnięciem władczym. Sądowi z urzędu wiadomym jest, że przed tut. Sądem od sierpnia 2017 r. zawisło kilkadziesiąt spraw ze skarg byłych funkcjonariuszy Służby Celnej przeciwko Dyrektorowi IAS na pisma w przedmiocie określenia warunków zatrudnienia w ramach korpusu służby cywilnej. Nieprawomocnymi postanowieniami znaczna część tych skarg została odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 lub pkt 6 u.p.p.s.a. z uwagi na to, że zostały złożone na akty niepodlegające kontroli sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej zależy od wyniku innego postępowania, jeżeli rozstrzygnięcie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie miało wpływ na rozstrzygniecie sprawy będącej przedmiotem pierwszego postępowania. Tak rozumiana przyczyna prejudycjalna zawieszenia zakłada istnienie ścisłego związku między sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego. Związek ten polega na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej. Wskazać trzeba także, iż praktyka opowiada się za szerokim interpretowaniem wyrażenia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2011, s. 374 i n.), gdyż pod uwagę należy brać również kwestie ekonomiki postępowania sądowoadministarcyjnego oraz interesy obu stron postepowania. Takie stanowisko wynika z tego, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości, jak też i ekonomiki procesowej wyrażającej się w dążeniu do ograniczenia wielokrotnego rozpoznawania tej samej sprawy. W ocenie Sądu, z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdyż jej ostateczne rozstrzygnięcie zależy od wyniku postępowań kasacyjnych przed Naczelnym Sądem Administarcyjnym w sprawach, w których wniesiono skargi kasacyjne od postanowień odrzucających skargi na pisma Dyrektora IAS w przedmiocie określenia warunków zatrudnienia w ramach korpusu służby cywilnej w Izbie Administracji Skarbowej we W. na zaliczanych do grupy stanowisk specjalistycznych w służbie cywilnej. Prawomocne rozstrzygnięcia w tych sprawach, przesądzające kwestię czy w tych kategoriach spraw mamy do czynienia z decyzją administracyjną lub innymi aktami lub czynnościami w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 u.p.p.s.a., stanowi niewątpliwie prejudykat dla rozstrzygnięcia w sprawie bezczynności tego samego organu polegającej na braku czynności procesowych w sprawie odwołania od decyzji o zwolnieniu ze służby zawartej w propozycji pracy. Sąd postanowił zatem zawiesić postępowanie sądowe w niniejszej sprawie do czasu zapadnięcia rozstrzygnięć Naczelnego Sądu Administracyjnego co do zasadności wniesionych skarg kasacyjnych byłych funkcjonariuszy Służby Celnej, gdyż orzeczenia zapadłe przed Sądem kasacyjnym będą miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 131 u.p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.