IV SAB/Wr 239/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków – (spr.) Protokolant Paulina Szpakowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 17 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi M. Ł. na bezczynność Burmistrza Gminy W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza Gminy W. do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 28 stycznia 2014 r. w terminie 14 dni od dnia doręczania odpisu prawomocnego wyroku, II. stwierdza, że bezczynność Burmistrza Gminy W. w rozpoznaniu wniosku skarżącego miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, III. wymierza Gminie W. grzywnę w kwocie 200 (słownie: dwieście) złotych, IV. zasądza od Gminy W. na rzecz M.Ł. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżący M. Ł. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na Urząd Miasta i Gminy w W. w związku z nieudzieleniem odpowiedzi na pytania skierowane do Urzędu w drodze wniosku o udzielenie informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi podał, że w dniu 28 stycznia 2014 r. skierował do Urzędu Miasta i Gminy w W. wniosek o udzielenie informacji publicznej. Dotyczył on stanu finansowego gminy, wydatków oraz najbliższych planów związanych z działalnością gminy. Zapytanie skierował drogą elektroniczną, spełniało wszystkie wymogi określone wymienioną ustawą. Przywołał treść art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podał, że Urząd Miasta i Gminy poinformował go, że przysługuje mu termin dwumiesięczny do zebrania dokumentacji i udostępnienia jej we wnioskowanej formie oraz, że nie jest w stanie udzielić odpowiedzi w terminie określonym w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pomimo upływu terminu określonego w ustawie odpowiedzi nie otrzymał, podobnie jak i po ponagleniu Urzędu pismem z dnia 2 kwietnia 2014 r. Do skargi skarżący dołączył wniosek z dnia 28 stycznia 2014 r. Brzmiał on następująco: Szanowni Państwo, działając w imieniu własnym, jako mieszkaniec gminy W., na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, jak również dalszych aktów wykonawczych, zwracam się z uprzejmą prośbą o udzielenie następujących informacji: 1. Umów zawartych pomiędzy Gminą W. a następującymi podmiotami: - Gazetą [...], - spółce [...]Sp. z o.o. - Stowarzyszeniem [...] - Towarzystwem [...]z/s we W. Proszę o udzielenie informacji na temat umów zawartych w okresie od roku 2010 do dnia dzisiejszego. Jednocześnie wnoszę o przesłanie kopii zawartych w tym czasie umów. 2. Udzielenie informacji na temat wydatków związanych wykonywaniem swojego urzędu przez burmistrza – D. C., zastępców burmistrza (...), w szczególności zestawienia wydatków na: - diety, delegacje, połączenia telefoniczne, fundusz reprezentacyjny, inne. 3. Planowanych przez gminę lub przy współudziale gminy imprez rekonstrukcyjno-historycznych, debat, konferencji, inscenizacji i innych. Odpowiedzi proszę udzielić droga elektroniczną na adres: (...). Dołączono także wezwanie skarżącego z dnia 2 kwietnia 2014 r. zawierające przypomnienie o terminie udzielenia odpowiedzi na pytanie o udzielenie informacji publicznej na pismo z dnia 28 stycznia 2014 r. Do skargi dołączono również z innych dat wnioski o udzielenie informacji publicznej oraz odpowiedź Urzędu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, że informacja której udostępnienia żądał skarżący, nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z tej przyczyny żądanie skarżącego zostało pozostawione bez rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej a kontrola ta, o czym stanowi § 2 powołanego wyżej artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta po myśli art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) obejmuje również bezczynność organów. W literaturze przyjmuje się, iż z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności /T. Woś, H. Krysiak - Molczyk i M. Romańska. Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wydawnictwo Prawnicze "Lexis - Nexis", Warszawa 2005, str. 86/. Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu /J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo "Lexis - Nexis", Warszawa 2006, str. 37/. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Przedmiotem skargi jest prawo do informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej /Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm./. Powyższa ustawa w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Jednocześnie ustawa w bardzo wąskim zakresie odsyła do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego stanowiąc, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się przepisy k.p.a. Wobec powyższego w przypadku, gdy skarga na bezczynność dotyczy udostępnienia informacji publicznej, nie musi być ona poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Skarga na bezczynność w przedmiotowej sprawie może być wniesiona bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa /postanowienie NSA z dnia 31 marca 2008r., sygn. akt I OSK 262/08, wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 września 2006 r., sygn. akt II SAB/Wa 40/06/. Ustawa o dostępie do informacji publicznej, stanowiąc generalną zasadę udostępnienia informacji publicznej, przewiduje jednocześnie różne sposoby udostępniania, wymienione w art. 7 ust. 1. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek /art. 10 ustawy/. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne, należy przy ich wykładni kierować się art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W orzecznictwie przyjęto, że informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnoszące się do tych podmiotów. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy uznać, że wniosek skarżącego z dnia 28 stycznia 2014 r. powinien być rozpatrzony na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wynika to z faktu, że żądane informacje pozostają w związku z działalnością organu, a Burmistrz Miasta i Gminy w W. jest podmiotem zobowiązanym, na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udostępnienia informacji, mającej charakter informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy). Treść wniosku skarżącego przytoczona w stanie faktycznym uzasadnienia wskazuje, że przedmiotem żądania skarżącego są informacje dotyczące działania Gminy a także kwestie dotyczące wydatkowania pieniędzy publicznych. Mając na uwadze rozumienie pojęcia "informacja publiczna" przedstawione na wstępie rozważań należy przyjąć, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej, o której mowa w art. 1 i 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jak wcześniej również stwierdzono Burmistrz Urzędu Miasta i Gminy jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia posiadanej informacji publicznej po myśli art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1). Jeżeli informacja, publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1 podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Okolicznością niesporną w niniejszej sprawie jest, że organ nie wypełnił dyspozycji wynikającej z powołanego wyżej przepisu i nie udzielił żądanych informacji ale także nie wypełnił obowiązków wynikających z ust. 2 art. 4 u.d.i.p. Nie udzielił również odpowiedzi na ponaglenie skarżącego z dnia 2 kwietnia 2014 r. W tych okolicznościach Sąd na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego. Sąd jednocześnie uznał, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o powyższym stwierdzeniu zadecydował czas jaki upłynął między żądaniem udzielenia informacji a datą złożenia skargi a także fakt – co wynika z odpowiedzi na skargę, że według organu żądana informacja nie jest informacją publiczną. Mając jednak na uwadze, że organ mimo złożenia ponaglenia nie odpowiedział, nie zareagował na powyższe pismo mimo takiego obowiązku Sąd mając na uwadze treść i ust. 2 art. 149 p.p.s.a. wymierzył organowi grzywnę w kwocie 200 zł. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. H.B.14.01.2015 r.