IV SAB/Wr 239/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (spr.), Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi P. G. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. do rozpoznania punktu [...] i [...] wniosku skarżącego z dnia [...] września 2019 r.; II. stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie wystąpiła bezczynność organu, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wnioskiem z dnia [...] września 2019 r. P. G. (dalej: strona, skarżący, wnioskodawca) zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. (dalej w skrócie: Komendant Wojewódzki Policji, organ) o udostępnienie informacji publicznej w zakresie odpowiedzi na pytania: 1) "Czy zgadza się, że w 2018 r. Policja we W. zatrzymała poruszającego się samochodem Dyrektora Zakładu Karnego Nr [...] we W. mgr D. S. i w wyniku badania alkotestem zatrzymała jego prawo jazdy, bo alkomat wskazywał stan po spożyciu alkoholu - co wskazywał alkomat? Następnie w/w Dyrektor odwołał się i stwierdzono, że alkomat użyty do badania był wadliwy - na czym polegała wada?"; 2) "Czy były inne zdarzenia z udziałem Dyrektora D. S., które miały charakter interwencji Policji w poprzednich latach - a jeśli tak to jakie?"; 3) "Czy w okresie od 2015 r. w okolicy ul. [...] i Z. K. Nr [...] we W. miały miejsce interwencje Policji (np. w sklepach spożywczych – [...]?) w związku z zachowaniem funkcjonariusza Służby Więziennej - np. wychowawcy, który pod wpływem alkoholu awanturował się i inne"; 4) "Ile postępowań w wyniku doniesień o możliwości popełnienia przestępstwa prowadziła lub prowadzi Policja we W. w związku z Zakładem Karnym Nr [...] we W. na ul. [...] od 2015 r.?" W uzasadnieniu wniosku skarżący wyjaśnił, że jest autorem książki pt. "[...]" i zajmuje się obywatelskim dziennikarstwem "od lat walcząc o prawdę lub z patologią w wymiarze więziennictwa", a udzielenie przez organ informacji na zadane we wniosku pytania, pozwoli na potwierdzenie zgodności z prawdą okoliczności istotnych osób osadzonych w zakładach karnych. W odpowiedzi na powyższe, Komendant Wojewódzki Policji pismem z dnia [...] października 2019 r. (doręczonym stronie w dniu [...] października 2019 r.), poinformował skarżącego, że pytania sformułowane w pkt. [...] i [...] nie posiadają waloru informacji publicznej. Organ podkreślił, że Dyrektor Zakładu Karnego jest wprawdzie osobą pełniącą funkcję publiczną, jednak żądania skarżącego dotyczące udzielenia odpowiedzi na pytania zawarte w pkt. [...] i [...] wniosku nie mają związku z pełnioną przez tegoż Dyrektora funkcją, gdyż dotyczą sfery jego życia prywatnego. Odpowiadając na pytanie zawarte w pkt. [...] wniosku, organ wskazał, że Policja nie gromadzi danych dotyczących wykonywanego zawodu przez sprawcę przestępstwa. Odnośnie do pytania zawartego w pkt. [...] wniosku, organ poinformował, że w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji w okresie od [...] stycznia 2015 r. do [...] września 2019 r. zarejestrowanych jest [...] przestępstw, w których miejscem zdarzenia jest adres Zakładu Karnego Nr [...] we W. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona zakwestionowała "uchylenie się" przez Komendanta Wojewódzkiego Policji od udzielenia odpowiedzi na pytania sformułowane w pkt. [...] i [...] wniosku z dnia [...] września 2019 r. Skarżący wyjaśnił, że przebywając w Zakładzie Karnym Nr [...] we W. w okresie od [...] lutego 2018 r. do [...] marca 2018 r. był świadkiem rozmów dotyczących Dyrektora tegoż Zakładu Karnego – D. S. (dalej: Dyrektor Zakładu Karnego). Z rozmów tych wynikało, że Dyrektor Zakładu Karnego został zatrzymany przez Policję w drodze do pracy, gdyż w stanie nietrzeźwym prowadził samochód, za co zostało mu odebrane prawo jazdy. Chcąc wyjaśnić powyższą okoliczność, skarżący zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji wnioskiem z dnia [...] września 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej. Zdaniem strony, Dyrektor Zakładu Karnego jest osobą publiczną i nie da się wykluczyć, że do jego zatrzymania w stanie nietrzeźwym doszło w godzinach pracy, które są płynne (wieczorne wizytacje więzienia, delegacje). W ocenie skarżącego, organ prawdopodobnie zataja okoliczności, które wskazują na "kolizję z prawem" Dyrektora Zakładu Karnego, w stosunku do którego - jako osoby publicznej - powinno być wiadomym, czy w czasie pełnienia czynności zawodowych brał udział w zdarzeniu opisanym w pkt. [...] i [...] wniosku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w piśmie z dnia [...] października 2019 r. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji, sformułowana w pkt. [...] i [...] wniosku z dnia [...] września 2019 r. informacja nie ma charakteru informacji publicznej, o czym organ powiadomił wnioskodawcę. Komendant Wojewódzki Policji podkreślił również, że w treści pisma informacyjnego skierowanego do skarżącego, wskazał, że żądania udostępnienia informacji zawarte w pkt. [...] i [...] wniosku nie mają związku z pełnioną przez Dyrektora Zakładu Karnego funkcją, gdyż dotyczą sfery jego życia prywatnego. W konsekwencji, zdaniem organu, nie można zarzucić mu bezczynności w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), kontrola - o której mowa powyżej - obejmuje m. in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Jak wynika zaś z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich zaś spraw należy postępowanie prowadzone w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Podstawą oceny zasadności skargi na bezczynność zawsze będzie stan faktyczny istniejący w dacie orzekania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt II OSK 1591/13 oraz z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 2331/13, dostępne - podobnie jak wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia - w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpatrywanej sprawie zaskarżeniu podlegała bezczynność związana z udostępnieniem informacji publicznej. Jak wynika z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1429, dalej: u.d.i.p.), każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne w szczególności: (1) organy władzy publicznej; (2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; (3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; (4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; (5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Przepisy powołanej ustawy nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Mając na uwadze powyższe regulacje należy podkreślić, że oceniając zasadność skargi w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej, sąd administracyjny zobowiązany jest do ustalenia, czy podmiot do którego skierowano wniosek był zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, czy dane, o które wnioskowała strona, miały charakter informacji publicznej oraz czy żądanie wnioskodawcy zostało rozpatrzone w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami, tj. w formie i w terminie wynikających z regulacji ustawowej. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący był - zgodnie z art. 2 u.d.i.p. - podmiotem legitymowanym do złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Bezspornym jest też, że Komendant Wojewódzki Policji - jako podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. - zobowiązany jest do udostępniania posiadanych informacji publicznych. Przedmiot sporu w niniejszej sprawie wiąże się z oceną, czy oczekiwane przez stronę informacje - sformułowane w pkt. [...] i [...] wniosku z dnia [...] września 2019 r. - miały publiczny charakter oraz czy organ rozpatrzył żądanie udostępnienia informacji publicznej we wskazanym powyżej zakresie w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Przechodząc do analizy charakteru przedmiotowej informacji, przypomnieć należy, że w pkt. [...] wniosku skarżący domagał się udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy w 2018 r. doszło do zatrzymania przez funkcjonariuszy Policji Dyrektora Zakładu Karnego Nr [...] we W. – D. S. i odebrania mu prawa jazdy ze względu na prowadzenie przez niego samochodu w stanie po spożyciu alkoholu, a także co wskazywał alkomat i czy - na skutek złożenia przez Dyrektora Zakładu Karnego odwołania - stwierdzono wadliwość alkomatu? W kolejnym ([...]) punkcie wniosku skarżący zażądał informacji odnośnie do innych zdarzeń z udziałem Dyrektora Zakładu Karnego, do jakich doszło w poprzednich latach, a w trakcie których doszło do interwencji Policji. Z treści cytowanego powyżej art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wynika, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, rozumianych jako działalność organów władzy publicznej oraz samorządów, osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, komunalnym lub Skarbu Państwa. Przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji oraz danych, które podlegają reżimowi ustawy. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.d.i.p., udostępnianiu podlega informacja publiczna o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach. Dla oceny charakteru pełnionej przez daną osobę funkcji kluczowa jest zatem wykładnia pojęcia "osoba pełniąca funkcje publiczne". W tym kontekście wskazać należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej pojęcia tego nie definiuje. Wskazówek interpretacyjnych zatem należy poszukiwać w innych aktach prawnych systemu, który co do zasady powinien być spójny. Dostarcza ich dyspozycja art. 115 § 19 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1950 ze zm., dalej: k.k.), zgodnie z którą osobą pełniącą funkcję publiczną jest funkcjonariusz publiczny, członek organu samorządowego, osoba zatrudniona w jednostce organizacyjnej dysponującej środkami publicznymi, chyba że wykonuje wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba, której uprawnienia i obowiązki w zakresie działalności publicznej są określone lub uznane przez ustawę lub wiążącą Rzeczpospolitą Polską umowę międzynarodową. Pojęcie "osoba pełniąca funkcje publiczne" na gruncie k.k. jest zatem zakresowo szersze i pochłania pojęcie funkcjonariusza publicznego. Również doktryna i judykatura stoją na stanowisku, że osobą pełniącą funkcję publiczną w rozumieniu ustawy jest nie tylko funkcjonariusz publiczny w rozumieniu art. 115 § 13 k.k., ale że pojęcie to na gruncie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., należy rozumieć znacznie szerzej. Na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej osobą pełniącą funkcję publiczną będzie bowiem każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym, lub majątkiem Skarbu Państwa. Funkcję publiczną pełnią osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Cechą wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej (tak I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska w: Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2012, s. 87; M. Bidziński, w: M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz. Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2010, s. 73-74, zob. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 1530/14 i z dnia 20 września 2016 r., sygn. akt I OSK 168/16, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 marca 2004 r., sygn. akt II SAB/Ka 144/03 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 września 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 503/13). Kierując się powyższymi wskazówkami interpretacyjnymi stwierdzić należy, że na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej Dyrektor Zakładu Karnego jest osobą sprawującą funkcje publiczne, a zatem nie ulega wątpliwości, że informacja dotycząca jego działalności (wykonywanie zadań w sferze publicznej) jest informacją publiczną. Udostępnienie informacji publicznej na wniosek - o czym była mowa na wstępie rozważań - następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). W sytuacji natomiast, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej stwierdzi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej, a żądana informacja nie ma związku z pełnieniem przez taką osobę funkcji publicznej, powinien odmówić udzielenia informacji publicznej, powołując się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Stosownie bowiem do treści art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Odmowa udzielenia takiej informacji powinna nastąpić w formie decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 16 u.d.i.p. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienia informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Stosownie zaś do art. 16 ust. 2 u.d.i.p., do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni, 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Z treści art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wynika jednocześnie, że jeśli żądana informacja dotyczy osoby pełniącej funkcję publiczną i ma związek z wykonywanymi przez nią zadaniami lub sprawowaną funkcją, to organ zobowiązany do jej udzielenia nie może odmówić udostępnienia takiej informacji z uwagi na ograniczenia wynikające z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Biorąc pod uwagę powyższe regulacje prawne oraz fakt, że żądana przez skarżącego w pkt. [...] i [...] wniosku informacja dotyczyła osoby pełniącej funkcję publiczną, uznać należy, że obowiązkiem organu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej było zbadanie, czy informacja ta pozostaje w związku ze sprawowaną przez Dyrektora Zakładu Karnego Nr [...] we W. funkcją lub wykonywanymi przez niego zadaniami. Z akt przedmiotowej sprawy wynika natomiast, że Komendant Wojewódzki Policji nie podjął żadnych czynności celem wyjaśnienia, czy informacja dotycząca zatrzymania Dyrektora Zakładu Karnego przez funkcjonariuszy Policji w okolicznościach wskazujących na prowadzenie przez niego pojazdu w drodze do pracy - a zatem wedle przypuszczeń skarżącego w trakcie pełnienia czynności służbowych - w stanie po spożyciu alkoholu, pozostaje w związku z pełnieniem przez ww. funkcji publicznej. Organ poinformował jedynie wnioskodawcę, pismem z dnia [...] października 2019 r., że pytania sformułowane w pkt [...] i [...] nie posiadają waloru informacji publicznej i nie mają związku z pełnioną przez Dyrektora Zakładu Karnego funkcją, ponieważ dotyczą sfery jego życia prywatnego. Tym samym organ w formie pisma informującego niejako "przesądził" kwestię odmowy udzielenia informacji publicznej ze względu na ochronę prywatności osoby fizycznej, uznając, że żądana informacja nie ma związku z pełnieniem przez Dyrektora Zakładu Karnego funkcji publicznej. Takie działanie organu, wobec braku wcześniejszego ustalenia, czy żądana przez wnioskodawcę informacja ma związek z wykonywanymi przez Dyrektora Zakładu Karnego zadaniami lub sprawowaną funkcją narusza regulację zawartą w art. 16 u.d.i.p. Podsumowując, żądanie wnioskodawcy sformułowane w pkt. [...] i [...] wniosku z dnia [...] września 2019 r., nie zostało rozpatrzone w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami, tj. w formie i w terminie wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skoro wnioskowana informacja - w świetle powyższych rozważań Sądu - jest informacją publiczną, organ zobowiązany jest do jej udostępnienia na warunkach określonych w u.d.i.p. W konsekwencji należało uznać, że organ dopuścił się bezczynności w przedmiocie rozpoznania pkt. [...] i [...] wniosku strony o udostępnienie informacji publicznej, gdyż błędnie ocenił charakter żądanej informacji, pisemnie informując wnioskodawcę, że nie jest to informacja publiczna. Stąd też - działając na zasadzie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - Sąd zobowiązał organ do rozpatrzenia pkt. [...] i [...] wniosku z dnia [...] września 2019 r., o czym orzeczono w pkt. I sentencji wyroku. Jednocześnie, na mocy art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt. II sentencji wyroku. Oceniając tę kwestę Sąd miał na uwadze, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa, czy opóźnienia w podejmowanych czynnościach pozbawionego jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, nie sposób dopatrzyć się w działaniu organu rażącego naruszenia prawa. Brak jest bowiem podstaw do stwierdzenia, że zaniechanie organu było zamierzone, czy też miało na celu utrudnienie skarżącemu dostępu do informacji publicznej, a wynikało jedynie z błędnego przekonania organu, że żądana informacja nie jest informacją publiczną.