IV SAB/Wr 239/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi O. P. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 7 II 2024 r. O. P. (dalej "skarżący") wniósł skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w związku ze złożonym wnioskiem o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy. Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 złotych, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono skarżącemu na wskazany do akt sprawy adres do doręczeń w dniu 22 III 2024 r. Przesyłką listową z 2 IV 2024 r. (data stempla pocztowego) skarżący dołączył do akt sprawy potwierdzenie wniesienia opłaty tytułem "wniosek do sądu administracyjnego po karcie pobytu O. P." z 7 XII 2023 r. na rachunek bankowy, niebędący rachunkiem tut. Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z 30 VIII 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.), dalej "ppsa", od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest m.in. skarga. Stosownie natomiast do art. 220 § 3 ppsa, skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z akt sprawy wynika, że przesyłka listowa zawierająca odpis zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi została skutecznie doręczona skarżącemu na wskazany przez niego adres do doręczeń w dniu 22 III 2023 r. W dniu 2 IV 2024 r. skarżący, za pośrednictwem wyznaczonego operatora pocztowego, nadesłał do akt sprawy potwierdzenie uiszczenia opłaty nieodnoszącej się do wniesionej skargi. Tym samym wpis sądowy od skargi nie został uiszczony. Okoliczności te obligowały do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 ppsa, o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia.