IV SAB/Wr 245/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w Wydziale IV w dniu 29 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na przewlekłość postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie weryfikacji postanowienia z dnia [...], nr [...] postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 23 czerwca 2014 r. Z. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na przewlekłość postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie wniosków z dnia 14 stycznia 2014 r. i 9 kwietnia 2014 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., w tym postanowienie z dnia [...], nr [...]. W wykonaniu zarządzenia z dnia 18 sierpnia 2014 r. wezwano skarżącego do wykazania, czy przed wniesieniem skargi wyczerpał tryb przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a. W piśmie z dnia 25 sierpnia 2014 r. skarżący odpowiadając na pytanie Sądu oświadczył, że "tak i jest to oczywiste, gdyż organ nie kwestionuje faktu i domaga się jedynie w odpowiedzi oddalenia skargi". Pismem z dnia 10 grudnia 2014 r. Przewodniczący Wydziału zwrócił się do skarżącego o nadesłanie kopii pisma skierowanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., stanowiącego dowód wyczerpania trybu określonego w art. 37 § 1 k.p.a. Zaznaczono, że pisma tego brak w aktach sprawy, a skarżący wezwany przez Sąd pismem z dnia 18 sierpnia 2014 r. nie przedstawił Sądowi pisemnego dowodu, że wymagany tryb wyczerpał. Skarżącego jednocześnie pouczono, że odpowiedzi należy udzielić w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 i w § 3, a także na bezczynności organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a omawianej ustawy. Badanie merytorycznej zasadności skargi na bezczynność organu musi poprzedzać sprawdzenie jej wymogów formalnych, w tym jej dopuszczalności. Zgodnie z przepisem art. 52 § 1 p.p.s.a, skargę (w tym także skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przepis ten w § 2 stanowi, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a. Zgodnie ze wskazanym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Niewyczerpanie środków zaskarżenia sprawia, że wniesienie skargi nie jest dopuszczalne i obliguje sąd administracyjny do jej odrzucenia, co wynika z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając na uwadze, że w administracyjnym toku postępowania przepisy prawa nie przewidują organu wyższego stopnia nad samorządowym kolegium odwoławczym, skarga na bezczynność tego organu winna zostać poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, skierowanym do tego organu. W niniejszej sprawie skarżący odebrał wezwanie Sądu w dniu 29 grudnia 2014 r., jednak w terminie 7 dni od daty jego otrzymania nie uczynił zadość wezwaniu, tj. nie przedstawił dowodu, że skargę na bezczynność poprzedził wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, co musiało skutkować odrzuceniem skargi. Termin do złożenia stosownego oświadczenia upływał w dniu 5 stycznia 2015 r. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.