IV SAB/Wr 25/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.R. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przewrócenie terminu do wniesienia odwołania postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. Z. R., w dniu 19 lutego 2010 r., złożył w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] nr [...] wstrzymującej wypłatę dodatku mieszkaniowego do czasu uregulowania zaległości. W dniu 1 marca 2010 r. wniosek strony przekazano Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu we W. Pismem z dnia 20 maja 2010 r. Z.R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę m.in. na bezczynność Kolegium w przedmiocie rozpoznania powyższego wniosku. Składając odpowiedź na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie wskazując, że postanowieniem z dnia [...] nr [...] rozpoznało wniosek skarżącego odmawiając przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: W niniejszej sprawie skarżący zwrócił się do Sądu ze skargą na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, w dniu [...] Kolegium wydało postanowienie nr [...], którym odmówiło skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W świetle tych okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego. Postępowanie to bowiem, w przypadku gdy strona postępowania kwestionuje bezczynność organu administracyjnego, a organ ten sam zniósł bezczynność podejmując stosowną czynność, staje się zbędne. Rola sądu administracyjnego sprowadzałaby się w takiej sytuacji jedynie do zobowiązania organu administracyjnego do podjęcia takiej czynności bez wskazywania sposobu zakończenia postępowania. Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji postanowienia.