IV SAB/Wr 254/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 września 2025 r. sprawy ze skargi W. Ł. na bezczynność Burmistrza Olszyny w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 11 października 2024 r. I. stwierdza, że Burmistrz Olszyny dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku z 11 października 2025 r. oraz że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Burmistrza Olszyny do załatwienia sprawy; III. zasądza od Burmistrza Olszyny na rzecz W. Ł. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy jn. W. Ł. (dalej: wnioskodawca, skarżący) - wnioskiem z 11 października 2024 r. - wystąpił do Burmistrza Olszyny (dalej: Burmistrz, organ) o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii umowy dotyczącej utrzymania dróg gminnych w sezonie zimowym w roku 2024 na terenie gminy Olszyna. W związku z brakiem reakcji organu, wnioskodawca wniósł (19 lutego 2025 r.) skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Zarzucił naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 - dalej: u.d.i.p.); 4) art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 u.d.i.p. Tak stawiając zarzuty, skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie organu do załatwienia jego wniosku w terminie 14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku; 2) stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że wnioskowanej przez niego informacji nie można odmówić waloru informacji publicznej, gdyż zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 5c u.d.i.p. i orzecznictwem w tym zakresie informacją publiczną są - m.in. - informacje o majątku jednostek samorządu terytorialnego. Podniósł, że mimo upływu terminu określonego w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p., zobowiązującego organ do udostępnienia informacji publicznej w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, Burmistrz nie udzielił mu wnioskowanej informacji (także informacji wskazującej na powody opóźnienia i termin, w jakim nastąpi udostępnienie informacji). Dodał, że wobec powyższego, pismem z 26 listopada 2024 r., ponaglił Burmistrza o nadesłanie odpowiedzi na jego wniosek z 11 października 2024 r., a pismem z 3 stycznia 2025 r. raz jeszcze zwrócił się z tożsamym wnioskiem. Podkreślił, że oba pisma pozostały bez odpowiedzi. Zdaniem skarżącego, skoro organ nie podjął żadnych działań w przedmiocie rozpoznania jego wniosku, tj. nie została mu udostępniona wnioskowana informacja, jak również nie wydano decyzji odmownej w zakresie udostępnienia takiej informacji, oczywistym jest, że organ dopuścił się rażącego naruszenia wskazanych w petitum skargi przepisów ustawy i bezczynności w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie w całości. W dniu 21 lutego 2025 r., tj. po wniesieniu skargi, organ doręczył skarżącemu wnioskowaną informację w postaci kopii żądanej umowy wraz z załącznikami. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga na bezczynność organu w sprawie z wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej jest uzasadniona. Ustawa o dostępie do informacji publicznej w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczą bezczynności organu. Stąd aktualny jest wypowiadany w orzecznictwie sądowym pogląd, że warunkiem wykluczenia zarzutu bezczynności na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej jest to, aby stosowne działanie podmiotu zobowiązanego podjęte było - w wymaganych przepisami tej ustawy - terminie i formie. Oznacza to, że adresat wniosku, jeżeli jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeżeli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w zw. z art. 5 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.) - por. wyrok WSA w Warszawie z 26 lipca 2022 r., II SAB/Wa 51/22, dostępny w: CBOSA. W sprawie nie budzi wątpliwości, że adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Informacją publiczną jest natomiast każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Wobec otwartego katalogu danych stanowiących informację publiczną, skonkretyzowanego przez ustawodawcę w art. 6 ust. 1 u.d.i.p., w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, wedle którego przez informację publiczną należy rozumieć każdą wiadomość dotyczącą sfery faktów i danych, wytworzoną lub odnoszącą się do władz publicznych oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także do innych podmiotów, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), danych publicznych, w tym m.in. treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.). Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu wykonującego władzę publiczną lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne. Informacją publiczną będą nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez taki podmiot, ale także te sporządzone przez inne podmioty, których podmiot zobowiązany używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Pojęcie informacji publicznej należy odnosić do sfery faktów. Wyjaśnienia, motywacje i tłumaczenia organu nie są objęte zakresem przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej i jako takie nie podlegają udostępnieniu w trybie jej przepisów. Ponadto informacja publiczna powinna istnieć w formie utrwalonej w chwili złożenia wniosku, a więc odnosić się do istniejącego już stanu rzeczy, do czynności już dokonanych przez podmiot zobowiązany i tylko w takiej formie może być udostępniona. Natomiast sam wniosek nie może służyć wytworzeniu takiej informacji, tak więc wniosek zawierający pytania o zdarzenia przyszłe lub takie, które jeszcze nie nastąpiły, należy zakwalifikować jako niedotyczący informacji publicznej. Przyjmuje się, że instytucja dostępu do informacji publicznej nie ma na celu kontroli prawidłowości funkcjonowania organu. Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mogą służyć realizacji celów, dla których właściwe są inne tryby postępowań i do których realizacji powołane są właściwe organy kontrolne. Sąd uznał, że wnioskowane przez skarżącego informacje w postaci kopii umowy dotyczącej utrzymania dróg gminnych w sezonie zimowym stanowią niewątpliwie informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. art. 6 ust. 1 pkt 5c u.d.i.p., co jest niesporne. W konsekwencji brak udostępnienia przez Burmistrza żądanych przez skarżącego informacji, stanowiących informację publiczną, w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., stanowi o bezczynności organu. Mając na uwadze powyższe Sąd - w pkt I zdaniu pierwszym sentencji wyroku - stwierdził tym samym bezczynność organu w załatwieniu wniosku skarżącego z 11 października 2024 r. Jednocześnie Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym przesądził w pkt I zdaniu drugim sentencji wyroku. Oceniając tę kwestię Sąd miał na uwadze, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego, czego w sprawie Sąd się nie dopatrzył. Z uwagi na doręczenie skarżącemu - po wniesieniu skargi - wnioskowanej informacji w postaci kopii żądanej umowy wraz z załącznikami, Sąd umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia sprawy (pkt II sentencji). Orzekając jak w pkt I-II sentencji wyroku Sąd działał na podstawie art. 149 § 1 pkt 3, art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 i art. 149 § 1a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - dalej: p.p.s.a.). O kosztach postępowania Sąd postanowił zgodnie z art. 200 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku). Zasądzona od organu na rzecz skarżącego kwota kosztów odpowiada wartości wpisu sądowego, jaki uiścił on inicjując postępowanie sądowe w sprawie.