IV SAB/Wr 27/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Asesor WSA Marta Pająkiewicz - Kremis po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi K. Ś. na bezczynność Dyrektora Gminnego Centrum Kultury i Sztuki w T. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 29 lipca 2021 r. oddala skargę w całości. Wnioskiem z dnia 29 lipca 2021 r. K. Ś. zwrócił się do Dyrektora Gminnego Centrum Kultury i Sztuki w T. o udostępnienie informacji publicznej związanej z organizacją imprezy "T." w 2017 r. w postaci skanów: 1. a. wszystkich ofert, które wpłynęły w związku z obsługą handlowo – gastronomiczną imprezy, 1. b. wszystkich dokumentów związanych z wyborem najkorzystniejszej oferty, które wytworzył organizator, 1. c. umowy lub umów zawartych z GCKiS oraz podmiotem/podmiotami, z którymi została finalnie podpisana umowa na realizację tego zadania, 2. wszelkich innych umów, zleceń oraz dokumentów finansowych, tj. faktur, rachunków i innych wydatków, ponoszonych przez GCKiS, związanych z tą imprezą. Pismem z dnia 9 sierpnia 2021 r. Dyrektor GCKiS poinformował wnioskodawcę, że żądana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 2176) – u.d.i.p., ze względu na ilość dokumentów spełniających wskazane kryteria, konieczność ich wyszukania, ewentualnego zanonimizowania oraz zweryfikowania, czy nie zawierają informacji ustawowo chronionych, w tym informacji chronionych na podstawie ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. W związku z powyższym Dyrektor GCKiS wezwał wnioskodawcę do wykazania, że uzyskanie wnioskowanej informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania. W dniu 26 sierpnia 2021 r. wnioskodawca poinformował Dyrektora GCKiS, że wniosek złożył w trosce o wydatkowanie majątku publicznego związanego z organizacją, przebiegiem i rozliczeniem finansowym wskazanej "imprezy" publicznej (T.). Wnioskodawca zwrócił się o udostępnienie dokumentacji urzędowej będącej w posiadaniu organu. Nie jest to więc informacja przetworzona. Dokumentacja dotyczy zamówienia, organizacji, przebiegu i rozliczenia finansowego "imprezy" publicznej, opłaconej ze środków publicznych. Wnioskodawca podał, że występuje jako radny Rady Miejskiej w T., który z racji wykonywanego mandatu ma prawo dostępu do dokumentacji i nie ma obowiązku wykazywania szczególnie istotnego interesu publicznego. Decyzją z dnia 29 września 2021 r. nr 314/2021 Dyrektor GCKiS odmówił udostępnienia informacji publicznej, żądanej w punkcie 1b, 1.c i 2 wniosku, wyjaśniając że żądana przez wnioskodawcę w tych punktach wniosku informacja publiczna, jest informacją przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Udostępnienie tej informacji wymaga przeanalizowania licznych dokumentów oraz wyselekcjonowania dokumentów w liczbie około 85 sztuk, czasem wielostronicowych. Konieczne jest też zanonimizowanie dokumentów, w celu ukrycia danych osobowych osób nieprowadzących działalności gospodarczej. Poza tym dokumenty te obejmują umowy z podmiotami, wykonującymi działalność artystyczną, a więc konieczne jest zweryfikowanie, czy zamieszczone informacje nie są objęte tajemnicą ustawowo chronioną na podstawie art. 29a ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (t. j.: Dz. U. z 2020 r. poz. 194) – wysokość wynagrodzenia i dane osobowe tych podmiotów. Wnioskodawca winien był wykazać, że informacja ta nie dotyczy wyłącznie jego interesu, ale że działa on w interesie publicznym, a sprawa ma szczególne znaczenie dla funkcjonowania państwa. Zdaniem organu, wnioskodawca nie wykazał istnienia szczególnego interesu publicznego, bowiem sam fakt występowania w trosce o wydatkowanie majątku publicznego jest niewystarczający, a sprawowanie mandatu radnego jest bez znaczenia, skoro przepisy u.d.ip. nie uprzywilejowują radnych w uzyskiwaniu informacji przetworzonej. Żaden przepis powszechnie obowiązującego prawa nie legitymuje wprost do modyfikowania zakresu stosowania art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w przypadku realizowania prawa do informacji publicznej przez radnego. Organ może także odmówić udostępnienia informacji przetworzonej radnemu, jeżeli informacja ta nie jest wnioskodawcy potrzebna w związku z pełnieniem obowiązków radnego, gdyż wówczas jej uzyskanie przez radnego nie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Natomiast wnioskodawca nie wykazał, do jakich czynności radnego potrzebne są mu żądane od organu informacje. Rada gminy może kontrolować instytucję kultury, ale wyłącznie za pośrednictwem komisji rewizyjnej. Wnioskodawca nie jest członkiem komisji rewizyjnej ani też członkiem komisji do spraw kultury. Wykonywanie mandatu radnego przez wnioskodawcę nie łączy się w żaden sposób z nadzorem nad samorządowymi instytucjami kultury. Rada Gminy nie ma wpływu na wydatki instytucji kultury związane z organizowanymi wydarzeniami kulturalnymi czy artystycznymi. Wnioskodawca nie ma zatem żadnej możliwości realnego wpływania na wydatki instytucji kultury. Dokonana przez wnioskodawcę analiza wydatków GCKiS nie pozwoli mu na podjęcie jakichkolwiek czynności w ramach sprawowanego mandatu radnego. Wnioskodawca nie posiada realnych i niedostępnych dla innych obywateli możliwości wykorzystania żądanej informacji publicznej przetworzonej, a tym samym uzyskania przez niego żądanej informacji nie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wnioskodawca wyjaśnił, że kwestionowanie kompetencji i praw radnego jest wysoce niestosowne. To radny decyduje o obszarach i zakresie kontroli, sprawowanej w imieniu mieszkańców, a polegającej na badaniu zasadności wydatkowania pieniędzy publicznych i mienia komunalnego. Wykrycie ewentualnych nieprawidłowości i nadużyć pozwoli wnioskodawcy na działanie w ramach i w kompetencjach radnego. Przepisy ustawy o samorządzie gminnym jednoznacznie wskazują na możliwość dokonywania czynności kontrolnych przez samego radnego przez żądanie konkretnych dokumentów od jednostek organizacyjnych gminy. Radny ma nawet obowiązek sprawdzania, czy mienie gminne oraz środki publiczne wydatkowane i pozyskiwane są w sposób racjonalny oraz legalny i nie występują jakieś potencjalne nadużycia. Również radni opozycyjni w stosunku do Burmistrza muszą mieć realną możliwość weryfikowania poprawności i racjonalności wydatkowania środków publicznych. Decyzją z dnia 18 października 2021 r. nr 340/2021 Dyrektor GCKiS utrzymał w mocy decyzję z dnia 29 września 2021 r. Organ wskazał, że wnioskodawca nie podał, o jakie konkretne działania i o jakie kompetencje radnego chodzi, powołując się jedynie na bliżej nieokreślony "szeroki wachlarz działań", co sugeruje słuszność stanowiska organu o braku szczególnych kompetencji wnioskodawcy, niedostępnych dla każdego przeciętnego obywatela, które pozwoliłyby mu skorzystać z uzyskanych informacji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2021 r. skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 29 lipca 2021 r., stwierdzenia że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP przez nieudostępnienie informacji publicznej oraz art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. przez niewydanie decyzji administracyjnej z uwagi na ograniczenie prawa do informacji publicznej. Strona wskazała, że odpowiedź na wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy powinna zostać udzielona do dnia 20 października 2021 r. Jednak do dnia złożenia skargi nie udostępniono żądanej informacji ani też nie wydano ostatecznej decyzji odmownej. Nie poinformowano też o powodach zwłoki. W odpowiedzi na skargę Dyrektor GCKiS wniósł o jej oddalenie, wskazując że w dniu 18 października 2021 r. po ponownym rozpatrzeniu sprawy wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję z dnia 29 września 2021 r. nr [...]. Decyzja ta została wysłana do skarżącego w dniu 18 października 2021 r. i doręczona osobie upoważnionej do odbioru przesyłek adresowanych do skarżącego w dniu 20 października 2021 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki. Decyzja nr [...]została doręczona skarżącemu w jednej przesyłce z decyzją nr [...]. Skarżący wniósł skargę do WSA na decyzję nr [...]i oryginał zwrotnego potwierdzenia odbioru obu decyzji znajduje się w aktach sprawy o sygnaturze IV SA/Wr 850/21. Potwierdzeniem wysłania dwóch decyzji w jednej przesyłce, oprócz opisu zamieszczonego na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, jest również wydruk ze strony śledzenia przesyłek, z którego wynika waga przesyłki nadanej w dniu 18 października 2021 r. – 1 kg. Natomiast wydruk ze strony śledzenia przesyłek, dotyczący wysłania pojedynczego pisma, wskazuje wagę przesyłki o połowę mniejszą – 0,5 kg. Z powyższego wynika, ze w przesyłce z dnia 18 października 2021 r. były dwie decyzje, tak jak to opisano na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. W piśmie procesowym z dnia 27 stycznia 2022 r. skarżący poinformował, że w dniu 20 października 2021 r. otrzymał przesyłkę pocztową z jedną decyzją o nr [...]w środku. Rzekomej dodatkowej decyzji nr [...] nie otrzymał. Natomiast tłumaczenia organu, dotyczące wagi przesyłek są chybione i niepoważne. Decyzja o nr [...] musiałaby mieć ponad 100 stron, aby przesyłka ważyła 1 kg. Skarżący oświadczył, że nie otrzymał do tej pory decyzji nr [...]. Osoba odbierająca przesyłkę była upoważniona do odbioru korespondencji. Jednakże otwarcia kopert listów poleconych skarżący zawsze dokonuje osobiście, a więc nie może być mowy o przeoczeniu lub pomyłce. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329) - zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w punktach 1-4. Skarga dotyczy bezczynności Dyrektora Gminnego Centrum Kultury i Sztuki w udzieleniu informacji publicznej na wniosek skarżącego z dnia 29 lipca 2021 r., dotyczącej "T." w 2017 r. W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej – Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm., dalej u.d.i.p.), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, wydanie decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej lub umarzającej postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że organ zobowiązany wydał w dniu 18 października 2021 r. decyzję nr [...] utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia 29 września 2021 r. nr [...]. Zamieszczona w aktach administracyjnych sprawy kopia strony książki nadawczej organu wskazuje, że w dniu 18 października 2021 r. została wysłana do skarżącego przesyłka polecona o numerze [...]. Dołączona do akt sprawy kopia zwrotnego potwierdzenia odbioru (oryginał w aktach sprawy o sygn. IV SA/Wr 850/21) dowodzi, że przesyłka ta została doręczona w dniu 20 października 2021 r. Odbiór przesyłki został potwierdzony przez K. Z. Z opisu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wynika, że przesyłka zawierała dwie decyzje o numerach [...] i [...]. Stosownie do art. 76 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że dokumentem urzędowym jest pocztowy dowód doręczenia przesyłki. Stanowi on dowód tego, co zostało w nim stwierdzone, korzysta z domniemania prawdziwości oraz domniemania zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych W rozpatrywanej sprawie zwrotne potwierdzenie odbioru zawiera adnotację sporządzoną tym samym charakterem pisma i tym samym tuszem ze wskazaniem numerów dwóch decyzji: [...],[...]. Zawiera też datę doręczenia i podpis odbiorcy, pry czym podpis odbiorcy znajduje się tuż nad wyszczególnionymi dwoma numerami decyzji. Potwierdzenie to nie zawiera żadnych skreśleń, nie nosi cech dopisywania, poprawiania ani innych śladów przerabiania. Uznać zatem należało, że powyższe potwierdzenie odbioru zostało sporządzone prawidłowo i stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone – tj. doręczenia skarżącemu w dniu 20 października 2021 r. dwóch decyzji o numerach [...] i [...]. Domniemanie prawdziwości, z którego korzysta dokument urzędowy może być jednak obalone przeciwdowodem, co wynika z art. 76 § 3 K.p.a. Przepis ten wprost wymaga od strony przeprowadzenia dowodu, co wiąże się ze szczególną mocą dowodową dokumentów urzędowych. Zdaniem Sądu, do obalenia domniemania wiarygodności zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji nie jest jednak wystarczające, nie poparte jakimkolwiek dowodem, twierdzenie skarżącego, że w kopercie była tylko jedna decyzja o numerze [...] i brak było w kopercie decyzji o numerze [...]. Opis na potwierdzeniu odbioru wskazuje, że w kopercie znajdowały się dwie decyzje o numerach [...]i [...]. Osoba odbierająca przesyłkę winna sprawdzić zgodność zawartości przesyłki z jej opisem. W przypadku zastrzeżeń odnośnie zawartości przesyłki skarżący winien niezwłocznie powiadomić o tym organ, czego nie uczynił. W związku z powyższym w ocenie Sądu organ nie dopuścił się w niniejszej sprawie bezczynności i tym samym nieuzasadnione są zarzuty skarżącego odnośnie naruszenia naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Z tych też względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.