IV SAB/Wr 270/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.), Sędziowie sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant Paulina Szpakowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 4 marca 2015 r. sprawy ze skargi E. D. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; II. stwierdzić, że bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądzić od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. na rzecz skarżącej E. D. kwotę 340 (słownie: trzysta czterdzieści ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Nadesłanym drogą elektroniczną wnioskiem z dnia 26 sierpnia 2014 r. E. D., dalej skarżąca, zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. – dalej PiNB o udostępnienie, przez przesłanie na wskazany adres, treści jednej – wybranej dowolnie – decyzji administracyjnej, jaką organ ten wydał w miesiącu lipcu 2014 r. Pismem z dnia 27 sierpnia PiNB wezwał wnioskodawczynię do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez: - sprecyzowanie wniosku przez określenie o udostępnienie treści jakiego konkretnego aktu administracyjnego wnioskodawczyni wnosi tj. podanie numeru wnioskowanej decyzji administracyjnej, - opatrzenie wniosku podpisem wnioskodawczyni w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma (pod rygorem pozostawienia sprawy bez rozpatrzenia). W odpowiedzi udzielonej drogą elektroniczną z dnia 9 września skarżąca, wniosła o treść decyzji nr [...]. Pismem z dnia 15 września PiNB zawiadomił skarżącą, że wobec nieuzupełnienia w ustawowym terminie wniosku z dnia 26 sierpnia o udostępnienie informacji publicznej pozostawiono podanie bez rozpatrzenia. Pismem z dnia 3 października 2014 r. nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 3 października 2014 r., skarżąca złożyła skargę ba bezczynność PiNB w przedmiocie udzielenia wnioskowanej informacji publicznej. W skardze tej skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła o zobowiązanie PiNB do rozpoznania jej wniosku w terminie 14 dnia od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, zasądzenie kosztów postępowania i niewymierzanie organowi grzywny. W uzasadnieniu skargi, wskazując na dotychczasowe okoliczności sprawy wywołanej wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, wskazała, że do dnia dzisiejszego nie otrzymała tej informacji. W załączeniu pisma z dnia 6 października PiNB przesłał skarżącej decyzję z dnia [...] Nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W ocenie organ nie pozostawał w stanie bezczynności. Podniesiono, że opatrzenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej złożonego w postaci elektronicznej podpisem wnioskodawczyni jest konieczne, jednak z uwagi na niejednolite orzecznictwo sądów administracyjnych w tym zakresie organ postanowił udzielić skarżącej wnioskowanej informacji publicznej, pomimo nie uzupełnienia braków wniosku w tym zakresie. W piśmie z dnia 8 grudnia 2014 r. skarżąca wniosła o umorzenie postępowania, organ bowiem udostępnił żądaną informację po wniesieniu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. – sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w tej ustawie. Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sądy administracyjne rozpoznają między innymi skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a w tym również w sprawie bezczynności organu na niewydanie decyzji (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 §1 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenie albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe postępowanie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W odniesieniu do skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma bowiem na celu ochronę praw strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Zauważyć należy, że badanie zasadności skargi na bezczynność organu dokonywana jest przez sąd na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania orzeczenia sądowego. Podstawą do czynienia ustaleń faktycznych na wskazany moment pozostają akta administracyjne sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że przedmiotem rozpoznawanej skargi jest bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej. Bez wątpienia Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, o jakich mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2014 r. poz. 782) – dalej u.d.i.p. – do organów władzy publicznej. Również żądana przez skarżącego informacja podlegała zakwalifikowaniu jako informacja publiczna w rozumieniu powołanej ustawy. Stosownie bowiem do art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, a w szczególności o danych publicznych w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy stwierdzić należy, że z uwagi na przesłane przez PiNB w O., już po wniesieniu skargi na bezczynność tego organu, decyzji bezprzedmiotowe stało się postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w O. do rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia 26 sierpnia 2014 r . Postępowanie bowiem wszczęte ww wnioskiem zakończyło się przesłaniem przez organ, którego bezczynność została w niniejszej sprawie zaskarżona do sądu administracyjnego, decyzji. W tej sytuacji brak było podstaw do orzekania przez Sąd w przedmiocie, o jakim mowa w art. 149 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. Skoro bowiem organ, którego dotyczyła skarga na bezczynność w sprawie wszczętej wnioskiem skarżącego z dnia 25 sierpnia 2014 r. przed dniem orzekania przez Sąd zakończył owo postępowanie wydając decyzję o umorzeniu postępowania, brak było podstaw do uwzględnienia żądania skargi w tym zakresie. Organ przestał bowiem tkwić w bezczynności, a w sprawie zaistniała przesłanka do umorzenia postępowania wynikającego z art. 161 §1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z owym przepisem prawa, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono z innych przyczyn bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego w rozumieniu powołanego przepisu zachodzi wówczas, gdy w toku postępowania, a przed wydaniem wyroku zajdą zdarzenia, które czynią wydanie wyroku zbędnym lub niedopuszczalnym. Załatwienie sprawy przed datą orzekania przez sąd administracyjny, skutkujące umorzeniem postępowania, nie zwalnia jednak sądu z obowiązku rozpoznania skargi, wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w pozostałym zakresie objętym dyspozycją art. 149 p.p.s.a. W § 1 zdanie drugie art. 149 p.p.s.a. mowa jest o jednoczesnym stwierdzeniu przez sąd, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy nacechowane były rażącym naruszeniem prawa albo nie miały charakteru rażącego. Tym samym należy przyjąć, że użyte w art. 149 §1 wyrażenie "jednocześnie" oznacza, iż brak zobowiązania organu do wydania aktu tj. zagotowania środka określonego w ustawie, nie zwalnia sądu od orzekania w przedmiocie rażącego charakteru przewlekłości, czy bezczynności organu. Oceniając, w kontekście art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a., stopień naruszenia prawa przez organ Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Zachowanie adresata wniosku w sprawie świadczyło o błędnym interpretowaniu prawa i nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych na niego mocą ustawy. W tej sytuacji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt. I i III wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt. III, dotyczącym kosztów postępowania sądowego (obejmującym wpis od skargi i koszty zastępstwa podjęte zostało na podstawie art. 201 §1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. PM 16.03.2015 r.